Equipejaronn at Montlhery 50 ans de Formule France

Festival 50 ANS de Formule France, Montlhéry 2 en 3 juni 2018.

De betonbaan onder me zegt “kedeng kedeng” en inderdaad, een mooi biljartlaken is het zeker niet meer. Maar ik blijf toch vol het gaspedaal naar beneden trappen want dit is zo gaaf om te doen. 2018 en het voelt alsof ik een tijdmachine ben ingestapt. In mijn Martini MW02 Formule France uit 1969 op het circuit van Montlhéry, waar coureur Bernard Pascal deze wagen in 1970 in dezelfde uitmonstering ook op dit beroemde circuit de sporen gaf. Ik heb het gevoel dat hij op mijn schouder meerijdt en waarschijnlijk net zo’n grote glimlach op het gezicht heeft als ikzelf.

Ik zou het hele RTL GP Magazine kunnen volschrijven over de bijzondere geschiedenis van deze auto. Want het is een echte jongensroman. In een notendop dan maar. De Formule France is eind jaren ‘60 in Frankrijk de kraamkamer voor jong talent naar hogere raceseries als Formule 3 en natuurlijk Formule 1, zie het als de Formule Ford van Frankrijk. Verschillende fabrikanten van formule auto’s zoals Elina, Martini, Grac, Alpine en anderen storten zich met veel overgave in een nieuw avontuur. De motor is voor iedereen hetzelfde: een 1255cc van fabrikant Renault, gekieteld door Gordini en ook de versnellingsbak komt uit de rekken van deze fabrikant. Niet verwonderlijk dat de Formule France in 1971 zal overgaan in de Formule Renault. De startvelden zijn groot en in 1970 doen er zelfs meer dan 100 deelnemers mee in twee groepen. De tweede helft van dat seizoen mag ingevuld worden door de beste 50 van de eerste helft van dat jaar. Er wordt dus vaak, bijna ieder weekend, en vooral heel hard gereden. Mijn Martini wordt in 1970 ingezet door Bernard Pascal. Een amateur coureur die het moet opnemen tegen diverse fabriekscoureurs van Martini, Alpine, Elina, Grac etc. Een kansloze opgave, omdat Bernard niet beschikt over de onbeperkte geldmiddelen van de fabrieksrijders. Toch weet Bernard tot de beste 50 door te dringen en de tweede helft van het seizoen wordt zijn oorspronkelijke startnummer 82 vervangen door nummer 50 op zijn auto.  Precies, hij is net snel genoeg om het seizoen af te mogen maken. Aan het einde van dat jaar wordt het chassis verkocht aan garagehouder Gerard Gombert uit Antibes. De motor en bak verkoopt Bernard aan een andere rijder en van dat geld koopt hij een huis. Dat waren dus echt andere tijden zeg maar. De geschiedenis van deze MW02 krijgt dan een onverwachte wending, want hoe het ook allemaal verloopt is nooit iemand echt duidelijk geworden, maar Gerard Gombert sluit zijn garage en stalt al zijn auto’s in een bos in Zuid Frankrijk en ook de Martini komt onder een boom te staan. Het bos van “la Gombe”, Gerards nieuwe woonverblijf  is wel 100 boeken waard om te beschrijven. De Martini staat uiteindelijk bijna 40 jaar in het bos als in 2010 Bernard Pascal met heel veel moeite zijn oude auto kan terugkopen. Een restauratie begint en als uiteindelijk, na twee jaar zwoegen, de wagen weer rijklaar is rijdt Bernard er enkele demo’s mee. In 2016 staat de auto echter alweer te koop omdat Bernard er niet meer zo comfortabel in past. Zo komt de wagen naar Nederland, waar de monoposto een volledige restauratie ondergaat in het atelier van Autopassion.

De 1255cc motor achter mij maakt met 8.000 toeren en open uitlaat het geluid van een opstijgende straaljager met de afterburner aan. Heerlijk, ik zit te genieten. Het uit 1924 stammende circuit van Montlhéry lijkt in de afgelopen 40 jaar bijna niet veranderd. Het wegdek overigens ook niet, want dat is behoorlijk hobbelig. De pits, tribune en wedstrijdtoren lijken zo uit de foto’s van de jaren ‘60 gewandeld te zijn. De sfeer is dus helemaal goed. Tweede versnelling uit de chicane, 8.000 toeren en door naar 3, 4 en 5. Hoog in de beroemde Franse kombaan kijk ik rechts naar het middenterrein. Onder me rijdt Laurent Bernard in een Martini Mk4, de opvolger van de MW02. Voor me rijdt een, door Jean-Pierre Beltoise gebouwde, Elina iets voorzichtiger en ik moet hard de remmen aantikken bij het aansnijden van een tweede chicane om niet in de achterkant te belanden van die bijzondere Formule France. Terug naar 4, 3 en na de chicane weer vol op het gas. Het motortje achter mij gilt het uit van plezier, net als ikzelf overigens. Want mijn schreeuw komt er waarschijnlijk bovenuit en die kunnen ze 80 km verderop boven op de Eiffeltoren vast nog horen. Laurent Bernard en ik knallen de Elina voorbij. Het is een demonstratie, maar we zijn natuurlijk toch een klein beetje boefjes, en trappen net zoals de coureurs uit een prachtige Era van de autosport vol het gaspedaal naar de bodem. Naast de baan zitten de mannen uit die prachtige periode ook te genieten. Ze kijken naar een snel rijdende show van 60 bijzondere Formule wagens waar zij vroeger, in hun jonge jaren, mee mochten spelen op de circuits in Frankrijk. Oud coureurs als Michel Leclere, Max Jean, Marcel Morel, Alan Hubert, Joel Gouhier, Jacky Haran, Pierre Laffeach, Max Mamers, Christian Ethuin, Alain Serpaggi, namen die u misschien helemaal niets zeggen, maar ze zijn in Frankrijk net zo beroemd en geliefd als een Hezemans, van Lennep en Lammers in Nederland.

Als ik na weer een demo run de pits kom ingereden, waarbij zowel Alain Serpaggi als Christian Ethuin hun duim naar mij opsteken, zit de grijns vastgevroren op mijn gezicht. De Martini MW02 terug op Montlhéry na 48 jaar. Bernard Pascal zou ervan genoten hebben. Hij keek ook enorm uit naar het geplande weerzien met zijn bolide in Montlhéry. Net zoals hij in Bretagne de restauratie van zijn Formule France racewagen helemaal op de voet volgde via het internet. Helaas overleed Bernard eind 2017 onverwacht. Ik geloof dat hij, net als wij, hier met dezelfde glimlach van oor tot oor zou hebben rondgelopen als zijn wel aanwezige racemakkers. Montlhéry met de Martini was magisch.