Equipe Alpine 2006

 #276 – Randall Lawson

Jongens we gaan wat anders doen dit heb ik nu wel gezien. Het zijn de eerste woorden die ik brul nadat ik in de stromende regen een achterstand van 2 ronden heb goed gereden en ik met mijn maatjes Ruben en Mathijs daardoor een 3 uurs koppelrace op het Circuit van Zandvoort winnend afsluit. Het is zomer 2005 en na 5 seizoenen Volvo cup heb ik het wel gezien. Wat dan vragen Ron en Jan, mijn trouwe monteurs die ervoor hebben gezorgd dat we in 5 jaar 77 wedstrijden achter elkaar hebben uitgereden zonder problemen. Nog geen idee we kijken wel roep ik hun toe terwijl ik wordt omhelsd door mijn teamgenootjes.

Project Alpine

Wat zij dan nog niet weten is dat ik al een tijdje met het idee loop om te gaan racen met mijn droom merk Alpine. En dat is natuurlijk niet gemakkelijk. Ten eerste met wat voor een type, 110, 310 of  V6GT, in wat voor een klasse en bij welke organisatie. De voorkeur gaat uit naar een Europacup V6, omdat daar in zowel de zomeravondcompetitie als de supercar challenge gereden kan worden. Ook een A610 is een optie maar omdat daar verder qua ontwikkeling, naast natuurlijk de Le Mans wagen van 1994, niet veel van bekend is wordt die weg niet ingeslagen. In Frankrijk staan midden zomer 2005 diverse ex Europa Cup V6 bolides te koop. Daaronder ook de ex wagen van Jan Lammers waarmee hij met het Rothmans Renault team diverse overwinningen behaalde. De auto is echter na ingezet te zijn in diverse Franse clubmeetings rijp voor een complete restauratie en dat is iets waar ik niet op zit te wachten. Medio september staat dan plotseling in Duitsland de A310 van Achim Schneider te koop. Deze Duitse Youngtimer piloot, de grote tegenstander van Mike Mann, die ook racet met een A310 in de Nederlandse Youngtimer Trophy, wil net zoals ik iets totaal anders en zet daarom zijn auto te koop. Navraag bij Mike en diverse andere Alpine kenners leert mij, dat deze wagen een toppertje is en een mooie racegeschiedenis kent. De deal is snel gesloten en voor we het eigenlijk zelf in de gaten hebben zijn we vanaf dat moment als team bezig met de voorbereidingen voor een seizoen in de Nederlandse Youngtimer Trophy.

1 2

Dat bezig kan je schrijven met een grote B. Wanneer de auto in onze primitieve werkplaats belandt, is al snel duidelijk, dat om hem naar onze eisen te brengen er flink gesleuteld dient te worden. Voor ik het in de gaten heb heeft Ron de complete bekabeling er al uitgeknipt met de stelling van “dat gaan we dus even totaal anders doen “. In de maanden erna wordt de A310 compleet gerestaureerd. Alles gaat eraf en wordt nagekeken. De body opnieuw opgebouwd, de kooi in het interieur verbeterd en ook het verzinkte chassis hier en daar verstevigd en verbeterd. Een complete rebuild dus en dat was zoals ik al eerder zei niet echt de bedoeling. Wel is gelijk het voordeel dat Ron, Jan en ik de A310 meteen vanaf het eerste uur door en door kennen. We weten waar alles zit, met de totaal eigen gemaakte nieuwe bedrading zullen we geen storingen krijgen. De belangrijkste zaken in het elektrische circuit worden zelfs dubbel uitgevoerd. Bij autoschade Vreeken in Haarlem wordt ondertussen de carrosserie aangepakt op een manier waar ze in Dieppe alleen maar van kunnen dromen. In de kleur Renault Spider yellow presenteren we op 25 maart dan uiteindelijk het nieuwe team aan de pers. Equipe Alpine Jaronn is dan na een winter hard werken een feit. De auto wordt warm onthaald. Niet alleen door de pers, sponsors en fans maar ook door de directe tegenstander voor 2006 Mike Mann.

Mike

Mijn droom gaat dus uitkomen, racen met een Alpine. Mike racet al vier jaar met een A310 op de circuits in Europa. De lucky basterd. Hij kent dus ondertussen het klappen van de zweep. Mike is een mooi ventje met net zoals ik een team van trouwe monteurs om zich heen. Een hecht ploegje, dat niet gelijk een bedreiging ziet in ons projectje. Moet ook niet want 2006 moet voor ons een leerjaar worden en we gaan het dan ook rustig opbouwen. Diverse malen spreek ik Mike in de winter van 2005/2006. “Doe het rustig aan Randall zo’n Alpine is een listig karretje. Voor je het weet ben je hem kwijt en zit je met de gebakken peren.” verkondigt Mike me keer op keer. We komen er wel achter, dat we beiden een beetje hetzelfde tegen het racen aankijken. Het gaat nergens over en we moeten een boel lol hebben. Daar tegenover staat, dat als het niet loopt zoals we willen we daar ook mega chagrijnig over kunnen worden. Laat ik het zo zeggen; we doen wel zo van het gaat nergens over maar ondertussen. Mike weet niet wat hij aan mij heeft, vraagt her en der wat ik gedaan heb, is niet onder de indruk van de Volvo cup, zelfs niet van mijn twee kampioenschappen en ziet mij niet direct als grootste concurrent. Wat Mike niet weet is dat als je echt wil leren racen je dat het beste kan doen in de Volvo Cup. Met redelijk gelijk materiaal is elk foutje dat je maakt desastreus en verlies je een hoop plaatsen. Vanaf de start tot de finish ben je dus met racen bezig. Ondertussen vind ik Mike een tof maar ook heel raar ventje en kan ik alleen maar hopen dat ik op zijn leeftijd ook nog zo hard kan autorijden. Het wordt dus een warm seizoentje met een sterk psychologisch randje.

Shake down / Race 1 Zandvoort

Eindelijk rijden. Na een winter hard sleutelen ben ik er ook wel aan toe. Voor 1 april staat de eerste race van het seizoen gepland op Zandvoort. Op de donderdag ervoor kunnen we in de middag vrij testen. De eerste shake down van de nieuwe auto. Als ik de baan oprij doe ik het rustig aan. Het eerste rondje probeer ik alle versnellingen, de remmen en laat ik de motor, banden en remmen op temperatuur komen. De tweede ronde gaat alles al wat sneller. Remmen doet het karretje als de beste, trekken ook. Boven de 200pk is even anders als een Volvootje met slechts 119pk. Ik voel me al snel op mijn gemak in de gele bolide. Kan de auto zetten waar ik wil, heb iets last van onderstuur en af en toe inderdaad breekt de achterkant weg op momenten dat je het niet verwacht. Mike had me daar al voor gewaarschuwd. Maar dat is iets, waarvan ik gelijk heb, dat met een iets andere veer en camber afstelling wel verholpen kan worden. Meer problemen heb ik met de versnellingsbak. Moet als een gek schakelen om de motor in de toeren te houden. Achim had al gezegd dat hij een korte bak in de auto had gemaakt maar dit is gekkenwerk. Het slaat helemaal nergens op. Halverwege het rechte stuk van Zandvoort zit ik al op de 7000 toeren en dan moet je best nog wel een eindje naar de Tarzanbocht. Als ik de boel doortrek in 3 en 4 vliegt de motor naar de 8000 toeren en wil hij nog meer. Uhhh, hoever mag ik eigenlijk gaan met zo’n V6 zit ik bij mezelf te denken. Als ik na 4 rondjes de pits in rij om alles achterin even door Ron te laten checken overleggen we samen. Ron heeft ook geen idee en heeft zoiets van doe maar rustig aan. ‘” Man je rijdt nu al een 2.07 op oude banden en met totaal geen ervaring in die auto “,  even dimmen nu bitst Ron me toe. Als ik weer de baan oprij neem ik zijn woorden ter harte. Maar in de volgende ronde laat ik me weer gaan. Twee dikke BMW E30′s uit de modified klasse zitten me na de Tarzan mega in de weg. In het Scheivlak ga ik ze buitenom voorbij en loop de volgende bochtencombinatie van ze weg. Als ik echter de Luyendijk bocht uit kom zeilen zie ik, dat het goed mis is. Olie op 150, water 110 en geen oliedruk meer. Ik kil gelijk de motor en laat de wagen de pits in rollen. Daar heeft Ron zoiets van ben je er alweer man, ga rijden. Maar als ik de motor weer probeer te starten heeft hij het al gehoord. Lagers eruit houdt maar op. Oke, we waren gewaarschuwd dat we veel moesten gaan sleutelen dit jaar. Mike heeft het keer op keer gezegd. Maar dit is wel gelijk een beetje erg snel. Ik heb er de pest in, omdat dit de nieuwe motor is. Totaal nieuw opgebouwd bij Axell Ress in Duitsland voor Achim. Ik heb gelijk wel zoiets van moet door die versnellingen komen. Die zijn veel te kort. Vooral de 4 en 5 zijn totaal niet geschikt voor deze kar en motor. Dat moet veranderen anders gaat de volgende motor ook gelijk naar de filistijnen. Ron wil gelijk diezelfde avond een nieuwe motor erin bouwen om zaterdag en zondag toch te kunnen rijden. Is mogelijk maar ik trek de stekker eruit. Nee, resoluut nee, is mijn antwoord op zijn betoog. We gaan nu even rustig nadenken kijken wat de oorzaak is en de boel rustig evalueren. We hebben de gehele winter als een gek gewerkt en nu moeten we maar even in de slowmotion. Tot de volgende wedstrijd hebben we een maand; dus alle tijd. Het is klote maar niet anders.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Op zondag is er een grote verrassing. Ook Mike heeft met zijn team in de winter niet stilgezeten. Ook hij heeft zijn auto nieuw opgebouwd. De auto ziet er in de Calberson kleuren waanzinnig uit. Met zijn brede uitbouw is het een agressief monster. Mike baalt ervan dat ik er niet bij ben en snapt het ook niet helemaal. Je had toch kunnen rijden met je reserve motor. Als ik hem vertel dat we niet eens weten of die het doet blijft hij toch volhouden, dat het jammer is en dat ik het had moet moeten proberen. Goed deze jongens gaan dus tot het uiterste om toch te racen, iets wat wij later in het seizoen ook nog een keer zullen moeten doen. Mike heeft een leuke maar ietwat eenzame race die hem naar een keurige 5e plek brengt. Ook hij moet na een winter weer even wennen aan zijn auto en de veranderingen die zij hebben doorgevoerd werken ook niet helemaal zoals ze willen. Vooral kent Mike grote bandenproblemen en gelukkig kunnen we hem aan een andere band helpen als hij in de training lek rijdt. De ‘kleine grote’ Mann rijdt uiteindelijk een snelste tijd van 2.12 en dat geeft mij stof tot nadenken. Donderdag zat ik al op de 2.07, dat is een groot verschil. Zal wel aan de baan liggen want meer rijders in de Youngtimer cup komen niet aan hun tijden. Met die 2.07 had ik zelfs al op de eerste rij gestaan. Ik loop een beetje te balen op het circuit als mijn toekomstige tegenstanders terug komen uit de wedstrijd. Ik fleur op als ik het veld aan mij voorbij zie komen in de pitstraat. Dit is eigenlijk wel een hele gave cup met liefhebbers met geweldige auto’s. Daar moet ik de volgende keer absoluut tussen zitten.

4


Race 2 Zandvoort

Dat we uiteindelijk hebben besloten die eerste wedstrijd niet te rijden blijkt de juiste beslissing. Meer werk als verwacht hebben we als we de motor wisselen. Veel moet er over gebouwd worden van de ene naar de andere motor. Twee drijfstanglagers blijken uiteindelijk kapot te zijn gegaan, duidelijk dus een gevalletje van teveel toeren draaien en iets te weinig smering. Ook beslissen we meteen om een andere bak te monteren. Maar welke ? We hebben een nieuwe 4 en gebruikte standaard 5 bak op de plank liggen en hebben eigenlijk geen idee welke te gebruiken. Dan is het fijn dat je al een tijdje meeloopt in de racerij en wat mensen hier en daar kent. De technici van Jan Lammers, juist die mensen die altijd op Le Mans aan het sleutelen zijn voeren onder leiding van Davy een computer simulatie uit met de verschillende versnellingsbakverhoudingen. Daarin kunnen we in grafieken aflezen, welke bak uiteindelijk het beste is op welk circuit. Ik snap niets van al die grafiekjes, lijstjes, kommaatjes, puntjes e.d. maar Davy weet uiteindelijk te vertellen dat een gewone 5 bak gewoon de beste keus is. Daar verlies je op de meeste circuits op de meeste punten gewoon het minste. Kijk zijn ze dus in de jaren 70 bij Renault toch niet zo gek bezig geweest. De 5 bak is niet nieuw maar een telefoontje met Achim verteld me dat hij prima in orde is. Dat blijkt later helaas niet helemaal zo te zijn. Nadat we alles weer keurig achterin de A310 hebben geparkeerd zetten we de wagen op de testbank bij Beek Auto Racing in Den Haag. Daar sleutelen Ron en zeer ervaren technici van BAR de gehele dag aan de motor. Fijnafstellingen worden er gepleegd en uiteindelijk komt er een keurige 220 pk uit het blokje. Veel meer dan verwacht. De motor loopt top, wel moet ik in de wedstrijd niet onder de 4000 toeren komen. Daarboven is het een bommetje fluistert motoren specialist Paul Welther in mijn oor. Ik verlaat met een grote grijns op mijn gezicht Den Haag en heb zoiets van: laat het nu maar 28 mei worden. De eerste race voor ons team.

In de vrije training op zaterdag doe ik het rustig aan. We hebben splinternieuwe Avon banden onder de auto en ik moet wennen aan het gedrag van deze banden. In de vrije training ben ik met een 2.07 derde in het veld van 23 auto’s. Mike zet de 6e tijd neer met een 2.09. Voor de kwalificatie veranderen we de bandenspanning rondom. Ik ga ervoor zitten en ram er uiteindelijk een 2.04 uit. Iedereen in het team is verbaasd, maar ook de concurrentie. Derde plek in onze eerste race; goed weten ze meteen wie Equipe Jaronn is. Ik sta tussen allemaal Ford Escort’s en dat kamp heeft zoiets van waar komt die vandaan. Weten we zelf ook niet moet ik eerlijk zeggen. Heb in het begin megagrip met de nieuwe Avons maar na 4 ronden is de pret over en gaat de achterkant glijden. Worden ze dus te warm. Ik ben dus niet gerust op een goede afloop in de wedstrijd. Mike heeft het ook niet naar zijn zin. Heeft problemen tijdens de kwalificatie en komt niet verder dan een 2.11. Zeven seconden langzamer dan ik en dat zit hem totaal niet lekker. Ondertussen doet Jan een ontdekking, die een grote uitwerking heeft op de wedstrijd. In de linker achterband ontdekt hij een karkasbreuk. Dat geeft de burger dus totaal geen moed. De binnenzijde van de band blijkt compleet gescheurd te zijn. Een warmte probleem. Goed op deze banden gaan we dus niet van start en ondanks de aanschaf van eenzelfde nieuwe band besluit ik de wedstrijd op een set oude Avons te gaan rijden. Desastreus blijkt want de gehele wedstrijd heb ik er mega last van. Mike rijdt al jaren op deze banden en heeft de stelling: er is weinig alternatief. Klopt, maar dit is geen rijden maar glijden. Ik ga de hele race alle kanten op; zit 3 seconden van een normale race pace en heb wel een stuk of 5 big moments. Nee, dit is het niet echt. Dat ik uiteindelijk nog 5e algemeen wordt is mij een raadsel. Pluspunt is dat de reserve motor geen krimp geeft en dat de bakverhouding zeer goed gekozen blijkt. Op dat punt zitten we dus op de goede weg. Mike rijdt naar een 10e plek en moet uiteindelijk een kleine minuut toegeven op mij. Wel is hij tevreden, want het tempo zat er lekker in en in de wedstrijd kan hij weer een 2.09 rijden.

Race 3 Zandvoort

Tijdens het Superrace festival op Zandvoort 10 en 11 juni voel ik mij in een vertrouwde omgeving. Bijgekletst wordt met oude tegenstanders uit de Volvo Cup. Zij vinden mijn beslissing nog steeds ongelooflijk, want ik was eigenlijk “mister Volvo “. Bij het zien van de ALPINE kunnen ze het echter ook wel weer een beetje begrijpen. Ik wordt uitgenodigd om hetzelfde weekend nog een keer een Volvo te besturen. Er wordt er één voor me klaargezet. Ik pas; wil me op mijn Alpine project focussen. We starten dit weekend met een andere band. Gekozen is voor Dunlop SP banden uit de supercar cup. Banden met een karakter van stabiliteit over de gehele wedstrijd. Tijdens de kwalificatie heb ik in ronde 2 al meteen een goed gevoel bij ze. In de ronde erna zet ik mijn snelste tijd en in de 4e ronde beginnen ze te glijden aan de achterkant. Niet echt een probleem want ze zijn lekker op te vangen. Wel een probleem zijn de nieuwe remblokken die we voor erin hebben gezet. Bij het aanremmen van het Scheivlak in ronde 5 van de training heb ik wel druk maar vertraagt de auto weinig. Ik ben niet verstandig: trap hard het Scheivalk in om er bij het aanremmen van de volgende Marlboro bocht achter te komen, dat ik wel druk heb, maar er totaal geen vertraging optreedt. En dat heb je daar dus wel degelijk heel erg nodig. Ik gooi de kont om vang hem nog op, maar heb het ongeluk dat aan de buitenzijde van de bocht een BMW 2002 net zijn gehele carterinhoud heeft gedumpt. Het is alsof je op ijs terecht komt. Er is geen houden meer aan. Ik vlieg uit de bocht corrigeer op het gras met zo’n gangetje van 150 wat ik kan, maar kom helaas een hobbel tegen. De auto vliegt omhoog om uiteindelijk zijwaarts in de bovenste vangrail platen te belanden. Als ik weer neerkom kil ik gelijk alle systemen. Goed als je nog niet wakker was Randall ben je het dus nu. De schade lijkt klein maar is uiteindelijk, zoals later blijkt, eigenlijk wel groot.

Ron en Jan kijken me in de paddock aan van wat ben jij een klojo zeg. Ron loopt het meeste te vloeken. “Rem dan eens een keer niet zo laat man, moet dat altijd zo laat loopt hij te briesen. Maar Ron trekt bij als hij de remmen ziet. Totaal blauw zijn ze en de nieuwe blokken met een andere warmtegraad zijn compleet ontploft. Oké hier kon je echt niet mee remmen loopt hij in zichzelf te mompelen. Ron en Jan zijn twee toppertjes. Soms heb ik een beetje moeite met ze want ze lopen mij het gehele weekend af te zeiken. Zo van kan je niet harder, kan daar beter en nee: het ligt nooit aan de auto. Maar als er gewerkt moet worden dan gaan ze ook aan het werk en na 5 jaar wen je aan hun fratsen. Helemaal vrijwillig doen ze het en als het moet tot in de late uurtjes. Zonder te mopperen als ze maar, net als een kudde olifanten, op tijd eten krijgen en eindelijk een keertje meegenomen worden naar Yabyum. Iets wat ik ze al 5 jaar beloof, maar tot op heden nog steeds niet is gebeurd. Kost toch al gauw een race seizoen nietwaar. Beiden knappen de auto met tape en veel knutselwerk weer op. Alleen zitten we op de zondagochtend met een probleem. We hebben geen banden. Ik vertik het om op de banden van de vorige wedstrijd weg te gaan. Dat was glijden en volgens mij gelijk aan zelfmoord. Het karkas van de Dunlop banden vertrouwen we niet, want de velgen waren daarvoor teveel beschadigd. Er wordt overleg gepleegd met Ben Prins van Prinstechniek. De Michelin banden door hem meegenomen passen niet en een alternatief heeft hij ook niet. Tot hij bedenkt, dat in zijn magazijn in Noordwijk ergens nog een setje Matador banden moet liggen in de maat die wij nodig hebben. Matador: nooit van gehoord. ‘Zijn die goed Ben’ vraag ik eigenlijk een beetje onbewust. Stomme vraag natuurlijk, want volgens Ben zijn ze door hem mede ontwikkeld en top. Oké we gaan 2 uur voor de wedstrijd even naar Noordwijk op en neer. Jan en ik scheuren die kant op en zijn op tijd terug voor de wedstrijd. Als ik echter oprij naar de startstreep en klaar sta voor de start schreeuwt Jan door mijn koptelefoon, dat achter de verkeerde banden zijn gemonteerd. ‘Ze hebben een te zacht compound achter geplaatst dus doe voorzichtig aan” . deelt Jan me mee. Dat is lekker, het licht gaat al op rood: hoezo rustig aan. Bij de start krijg ik de Alpine met geen mogelijkheid in zijn twee. De bak is dus toch niet helemaal zo top als we dachten. De rest van het seizoen heb ik problemen met die tweede versnelling. Het hele veld wandelt over me heen en als een van de laatsten ga ik de Tarzanbocht in. ‘Zo rustig hoeft nu ook weer niet bitst Jan me toe’ en ik zit te lachen in de auto. Als snel vind ik een lekker ritme en na ronde 3 heb ik een zeer goed gevoel over de banden. Buiten is het 36 graden, de asfalt temperatuur meer dan 45. Maar de banden geven geen krimp en achterin heb ik nog nooit zo’n goede tractie gehad. Als snel kan ik de Ford van Theo Mouws en de daarvoor rijdende Mike, die vanaf een 11e plek als een raket is gestart, aanvallen. Ik zie dat mijn tempo veel hoger is maar Mike verdedigt zich uit alle macht. Mag hij ook; dat is nu eenmaal racen. Ik kom er op dat moment wel achter dat zijn Alpine wel erg breed is. Mike gooit de gaten hard maar fair dicht en iedere keer bij het uit accelereren van de bochten trekt hij iets van me vandaan. Het is het eerste directe gevecht tussen ons. Het lukt me om na twee ronden Mike binnendoor te pakken in de Vodafone bocht. Daarna gaat mijn tempo omhoog en rij ik 4 seconden per ronde van hem vandaan. Drie ronden later gaat Mike mega kapot. Zijn blok ontploft met een grote knal zijn ingewanden overal op het asfalt achterlatend. Aan de linkerzijkant zit een vuistgroot gat. Mike zit te balen maar ook ik vind dat ondanks mijn 4eplek aan de finish niet echt geweldig voor hem. Weet namelijk dat dat weer een boel centjes gaat kosten en dat gun je niemand.

5

Race 4 Zolder

De omloop van Terlaemen, beter bekend als Zolder is een van mijn favoriete circuits. Na de wedstrijd op Zandvoort is op het thuishonk gebleken dat de voorwielophanging toch ook wel een beetje krom was aan de linkerzijde. Met nieuwe ophanging onderdelen wordt de wagen vervolgens uitgewogen en uitgelijnd bij Prins Techniek in Wassenaar. De balans van de auto stond op zo’n 20% voor en 80 achter. Met wat verstellingen hebben we de auto kunnen zetten op een 40/60 zetting. Hij moet dus meer in balans komen bij aanremmen en insturen bochten. In Zolder gaat tijdens het Dutch Power Festival 19/20 augustus echter tijdens de trainingen alles mis. In de extra vrije ochtend training sta ik al na 7 ronden stil met een olielekkage. We denken aan een klepdeksel pakking, maar dat blijkt later een krukas keerring te zijn. Voor de kwalificatie sta ik klaar op slicks net zoals de rest en begint het bij het oprijden van de baan mega te regenen. Ik rij snel twee rondjes en glibber vervolgens naar binnen. Een tiende tijd, Mike 13e ; we hebben samen dus wat werk voor de boeg. In de wedstrijd krijg ik megalast van mijn remmen. Een van de schijven is krom en het stuur klappert bij het beroeren van het rempedaal zowat uit mijn handen. Waarschijnlijk hebben de foute remblokken van de vorige wedstrijd meer schade toegebracht dan we dachten. Maar op Zolder heb je zeer goede remmen nodig. Die heb ik niet en echt aanvallen kan ik tijdens de wedstrijd dus niet en ik kom nooit lekker in mijn ritme. En dat is raar op mijn favoriete baan waar ik altijd in de Volvo periode de wedstrijden naar mijn hand kon zetten. Meer als een 12e plek algemeen zit er niet in. Hoewel ik in de laatste ronde nog wel even Theo Mouws verschalk. Op de streep pakt ie me met 0.01 seconde verschil weer terug. Mike wordt op 21 seconden 13e achter me. Ik besef, dat als hij niet een draaier had gemaakt ik een harde dobber aan hem had gehad. Zolder wordt een weekend om snel te vergeten. Hoewel het daar in de bossen wel erg gezellig is tijdens het raceweekend.


Race 5 Zandvoort

Een van de nadelen van rijden in de Youngtimer Trophy is dat je bijna niet aan rijden toekomt. Tijdens een raceweekend zit er vaak niet meer in dan een kwalificatie en een wedstrijd over 30 minuten. Zo ook 9/10 september tijdens de Kwik Fit Grand Prix in de Zandvoortse duinen. Eindelijk de kans om te kijken of alle veranderingen aan de auto de wagen beter hebben gemaakt tijdens het seizoen. Dat blijkt inderdaad het geval. Tijdens mijn enige kans in de kwalificatie op zaterdag pers ik er met een hardere compound banden van Matador een 2.04 uit. Met de zachte compound zit er dan een 2.02 in. Een verbetering van maar liefst 5 seconden t.o.v. het begin van het seizoen. En dat is veel. Ik zet de Alpine op de eerste rij naast de wederom waanzinnig snelle Marcel Frijlink met zijn wonderschone Ford Escort RS1600. Goed, die gaat er tijdens de wedstrijd gewoon weer vandoor. Achter me staat Peter Aberkrom met zijn BMW M3. En dat is wel leuk om daarvoor te staan. De bewondering is groot in de paddock en hier en daar krijg ik schouderklopjes van goed gedaan jochie. Maar er zijn wel problemen. Jan en Ron moeten weer aan de slag. We maken teveel lawaai, wel 3dB en de dynamo is afgebroken van zijn steun. De gehele zaterdagmiddag zijn ze daarmee bezig en weer doen ze samen met hulp van Jeroen een wereld job. Ondertussen halen Niko en Frea Feijten een speciale einddemper op in Dordrecht, zodat de konijntjes in de duinen ook geen hoofdpijn meer hebben. De auto staat dan uiteindelijk weer klaar voor de wedstrijd op zondag. Mike traint een 8e tijd en zit midden in het veld. Zondagochtend zitten we samen te dollen en moedig ik hem aan om weer een van zijn wereldstarts te maken. Ik zal toch wel met die klote tweede versnelling niet wegkomen dus kan hij me voor de Tarzan weer pakken. Mike doet wat hem opgedragen wordt en gaat er als een speer vandoor zodra het rode licht dooft. En dat wordt hem fataal. De twee voor hem rijdende auto’s hebben zin in het zelfde stukje asfalt als Mike, ze hebben er tenslotte ook voor betaald en hij wordt in de mangel genomen. Mikes bolide wordt geraakt door de Ford van Rob Bijster en klimt via de zijkant van de Saab van Harm van der Laan omhoog, belandt op diens motorkap en komt uiteindelijk op het rechte stuk bijna tot stilstand met een gebroken rechter achterwielophanging en schade aan zowel de linker als rechterkant. Game over. Ik kom gelukkig ver van dit gemangel goed weg van de eerste rij. Niet top want Peter in zijn BMW M3 pakt me voor de Tarzan.

6

Het startongeluk leidt tot een safety car situatie en bij de herstart ben ik goed wakker en nestel me in de bumper van Peter. Na het Scheivlak pak ik hem in de Renault bocht buitenom en lig tweede. Dan merk ik dat ik vijf jaar in een Cup heb kunnen vechten en daar enorm van geleerd heb. Peter valt vervolgens 11 ronden iedere bocht aan maar ik kan de steeds groter wordende BMW achter me houden. Met 0.8 seconden verschil gaan we over de finish. Tweede; in het Jaronn kamp gaat het dak eraf. Aanwezige sponsors tekenen gelijk bij voor 2007, ook weer een meevaller nietwaar. Bij het podium gelooft Marcel Frijlink, die natuurlijk de eerste plek pakt, zijn ogen niet. Goed gedaan gozer en geeft me een aai over de bol.

7

Op het podium spring ik a la Schumacher een gat in de lucht. “‘Wat doe jij nou ?’ vraagt Marcel. ‘Gek Marcel, gewoon gek ‘ schreeuw ik. Mike omhelst me, gaaf man een Alpine op het podium. Is Achim en mij nooit gelukt. Ik sta versteld, ondanks zijn pech en ellende denkt Mike direct aan mij. Zie je wel, echt een rare maar toffe gozer. In de paddock bekijk ik de schade aan Mikes auto. Oef, dat is een hoop werk. Weet het, want heb zelf de gehele winter met polyester zitten spelen. Mikes trouwe monteurs Erik en Erwin vinden de schade wel meevallen, dat polyester is zo gebeurd, die nieuwe ophanging is een groter probleem. De jongens inmiddels kennende komt het allemaal wel weer in orde.

Race 6 Assen
Race 6 voor de Youngtimer Trophy en onze 5e wedstrijd. De laatste van het seizoen. Mike heeft inderdaad zijn auto weer geheel hersteld. Op het programma staat ditmaal een vrije training, kwalificatie en wedstrijd. Maar ook een 1 uurs wedstrijd samen het Historische Toerwagens. Na goed overleg besluiten we niet mee te doen met deze wedstrijd. De lekke krukas keerring baart Ron grote zorgen en hij heeft geen idee wat hij gaat doen gedurende het weekend. Mike rijdt wel mee samen met monteur Erwin van Dijk. Erwin is net zoals ons ook een amateur coureur, die een aardig potje kan sturen. Dat laat hij al zien in zijn Renault 5 tijdens de zomeravondcompetitie, waar hij betere en snellere wagens gemakkelijk voorblijft. Erwin is helemaal oke staat de gehele dag te lachen en vriendin Mirjam heeft wat met hem te stellen. Hij is meer in zijn werkplaats te vinden dan thuis en dat heeft ertoe geleid, dat er daar maar een apart hok is gebouwd, zodat Mirjam daar haar hobbies kan uitoefenen, zodat ze elkaar ook nog eens zien. Wauw waar vind je zulke meiden nog. Oh ja, geloof het ook bij mijzelf thuis. Mirjam blijkt op de zaterdagavond trouwens een uitstekende danseres te zijn. Scheelt me weer een paar kilo voor de zondag race. Ik zei het al: Erwin is apart. Zo apart, dat we ons tijdens het weekend afvragen of er wel grijze massa tussen zijn oren zit. In Mike’s auto rijdt Erwin alsof de duivel hem achterna zit. Hij zet tijden op het scherm, waar iedereen even flink van wakker wordt geschud. Mike, ik, de concurrentie in hun Escorts en Opel. Erwin zet voor de 1 uurs race de Alpine op pole met een lage 2.01. Voor de altijd snelle Frijlink en megasnelle Nolte in zijn kapitale Opel. En daar schudt de paddock in Assen nu nog van. Ik heb dit seizoen flink vooruitgang gemaakt in mijn Alpine en er zit zeker nog meer in voor volgend jaar. Maar wat Erwin met Mike zijn Alpine doet, daar kun je alleen maar respect voor hebben. Dat ga ik nooit en te nimmer doen met de mijne. Ben ik ook niet van plan en ook Mike deelt daarin mijn mening. Met de 2.05 en 5e plaats ben ik na de kwalificatie meer dan tevreden. De tweede versnelling heb je op dit circuit hard nodig en die doet niet wat ik wil. Ik mis daardoor snelheid bij het opkomen van het rechte stuk. Mike zet met een 2.08 zijn auto op de 13e plek en kan weer aan de bak. Ik roep wel 10 keer op de zaterdagavond tegen hem, dat hij de volgende dag voorzichtig moet doen bij de start en geen gekke dingen moet doen. De zondag race ziet met 30 auto’s een heerlijk Youngtimer startveld. Ik zit er bij de start goed bij en kom de eerste ronde als 4e door. Echter verg ik in het begin iets teveel van de achterbanden en deze beginnen daardoor te glijden wat in de snelle Ramshoek voor wat momenten zorgt. De BMW, van wederom Peter, waar ik al het gehele jaar mee vecht en de Ford van Thijs van Gammeren kan ik daardoor niet houden. Met de 6e plek ben ik dan ook totaal niet tevreden. Heb in het begin van de wedstrijd met mijn hart en niet met mijn koppie gereden. Mike valt door een klein klote defect in het koelsysteem weer uit. Gelukkig kan zijn team samen met Jan en Ron de auto weer klaar krijgen voor de 1 uurs wedstrijd en daarin gaat hij samen met Erwin als de brandweer. Een uiteindelijke derde plek is voor Mike gelijk aan het winnen van de ‘worldcup of motorsport’. Inderdaad ook een wereldprestatie want voor de tweede keer staat een Alpine in 2006 op het podium. En deze is er echt een van het type om in te lijsten.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Samenvatting
Heeft 2006 gebracht wat we er als team van hadden verwacht. Ja en nee. Weer hebben we alle wedstrijden uitgereden dit seizoen. Samen met de Volvo cup zijn dat alweer 82 opeenvolgende wedstrijden zonder uitvalbeurt. Dat is op zich al een beker waard. Het kampioenschap in de eigen klasse en totaal klassement Division II is natuurlijk ook een mooie opsteker. Het winnen van de Youngtimer Fair Play bolkaal 2007 betekend voor het team zelfs veel meer dan de twee eerder genoemde prijzen. Het betekend dat we als team geaccepteerd zijn binnen de Youngtimer gelederen. Wel hebben we gemerkt dat de A310 niet echt een circuit auto is. Er gaan nog teveel kleine dingetjes kapot. We weten wat; en deze winter gaan we de auto weer compleet demonteren en daar waar nodig veranderingen aanbrengen. Volgend jaar moet het racetempo omhoog met 1 a 2 seconden. Dat is te doen en dat is de target voor 2007. Matador is al aan het samenwerken met EAJ voor een betere band. De techniek hebben we zelf in de hand en met wat onderstel afstellingen moeten we in 2007 zeer competitief zijn. De nieuwe agenda voor 2007 ziet er spannend uit met wedstrijden op de Nurburgring, Hockenheim en Zolder. De samenwerking met het team van Mike gaat groter worden, zodat in 2007 met beide Alpine A310 hopelijk de voorste rij in de Youngtimer in bezit kan worden genomen.

Natuurlijk bedankt voor een geweldig seizoen in 2006,
Ine voor je geduld,
Jan en Ron omdat jullie er altijd zijn,
Marcel omdat je dag en nacht klaar staat,
De Feijtens voor de hulp en gezelligheid,
alle SPONSORS want zonder jullie kunnen we dit niet,
Mike omdat je dit seizoen je ballen weer hebt terug gevonden,
Erwin omdat ik nu zeker weet dat je echt gek bent,
alle coureurs uit de Youngtimer Trophy voor jullie strijd,
Achim omdat je je Alpine aan mij verkocht hebt en
Racefotos.nl / Chris Schotanus / Henry Soenarko en Ignatius de Bakker voor de foto’s

Racegroeten Randall Lawson

2006 Zolder augustus (6) 2006 Zolder augustus (5) 2006 Zolder augustus (4) 2006 Zolder augustus (3) 2006 Zolder augustus (2) 2006 Zolder augustus (1) KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA 2006 Zandvoort september (9) KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA 2006 Zandvoort september (5) KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA 2006 Zandvoort september (3) 2006 Zandvoort september (2) 2006 Zandvoort september (1) KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA 2006 Zandvoort Juni (5) KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA 2006 Zandvoort Juli (7) 2006 Zandvoort Juli (6) 2006 Zandvoort Juli (5) 2006 Zandvoort Juli (4) 2006 Zandvoort Juli (3) 2006 Zandvoort Juli (2) 2006 Zandvoort Juli (1) 2006 Assen oktober (10) 2006 Assen oktober (9) 2006 Assen oktober (8) KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA 2006 Assen oktober (5)  2006 Assen oktober (3) 2006 Assen oktober (2) 2006 Assen oktober (1)

 

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*