Zandvoort Trophy of the Dunes
2-4 september 2011

Het “einde”

Het weekend van  3 en 4 september was het laatste race weekend voor het YTCC en deze keer een  thuisrace op “onze” Zandvoortse  duinenpiste, dus eigenlijk om de hoek.

Ondanks dat  Zandvoort bekend terrein is voor mij, is en blijft het een leuke baan om te rijden. Zéker als dit is tijdens de befaamde Trophy of the Dunes  een evenement dat menig autosport liefhebber aanspreekt en wat in het verleden echt één van dé  race’s van het jaar was, dan met de nadruk op was. Helaas is er van die oude glorie weinig tot niets meer over en is de Trophy gedegradeerd tot het niveau van een zgn B evenement waarbij wij als klasse verreweg het grootste en misschien wel het mooiste startveld neerzette. Zeker iets dat het publiek zéér kon waarderen maar wat door de organisatie en de pers eigenlijk genegeerd werd,  wat voor ons het weekend zéker niet minder maakte.

Vrijdag hadden we de gebruikelijke vrije training en dit deze keer heeft de organisatie ervoor gekozen om alle klassen dus ook het YTCC de zgn GP chicane te laten rijden. Deze ligt midden in het mooiste stukje baan nl de befaamde Slotemakerbocht richting het Scheivlak. Een beslissing die mij eigenlijk nogal tegenstond want dat haalt een beetje de utdaging weg vond ik. Voor degene die het nodig vonden en onze Franse gastrijders was er de mogelijkheid om een extra trainingsessie te rijden, ik koos er voor alleen de laatste vrije training te rijden omdat ik al bekend was met de chicane en de rest van de baan en bovendien had ik eigenlijk geen zin in die chicane dus hoe minder ik er doorheen zou hoeven hoe beter het zou zijn.

Zoals gewoonlijk ben ik in de vrije training bezig geweest met de set up van de auto en hebben we het één en ander afgesteld aan de dempers van de auto en hadden eigenlijk al vrij snel een goede setting te pakken, echter nadat ik weer de pitsstraat in was gereden om nog een laatste kleine aanpassing te laten doen ontdekte Ron dat de auto koelvloeistof lekte door een klein gaatje in een koelslang wat terplaatste niet opgelost kon worden. Een euvel wat voor mij de training een minuut of tien verkorte wat verder eigenlijk geen probleem was.

Nadat we zaterdag ochtend de gebruikelijk rijders briefing hadden gehad mochten we weer de baan op voor de kwalificatie die een half uur zou duren. De kwalificatie was mede door het grote veld een beetje rommelig en het was moeilijk om een vrije ronde te rijden maar het lukte toch een paar keer een ‘gat’ te vinden. Voor mijn gevoel ging het super en zat de snelheid er goed in dus een plek bij de eerste vijftien zat er voor mijn gevoel wel in. Begrijpelijk dat ik best wel teleurgesteld was dat ik “slechts” plek 19 bemachtigt bleek te hebben maar nog teleurstellender was mijn tijd van 2.10.7. Iets dat voor mijn gevoel niet mogelijk was en minstens 1,5 seconde sneller moest zijn. Ik twijfelde er dan sterk aan of dit wel klopte mede omdat ik een aantal auto’s voor mij op de grid stonden die mij tijdens de kwalificatie niet bij konden houden. Ik wist even niet hoe ik dit aan de organisatie duidelijk moest maken en had na bestudering van de startopstelling ook het idee dat ik wel iets meer te doen had tijdens race 1. Daardoor zou ik uiteindelijk toch wel op de plek terecht kunnen komen waar ik ook zou eindigen als ik meer naar voren stond, die uitdaging gingen we maar aan .

Zaterdag middag , race 1

Gelukkig hadden we eindelijk weer eens een staande start iets dat ik veel leuker vind als een rollende. Normaal gaat zo’n staande start ook helemaal oke bij mij en ik ging er daarom maar eens even lekker voor zitten. Nadat de rode lichten uitgingen spoot ik weg en had een wereld start waarbij ik gelijk al wat auto’s kon passeren zelfs nadat ik een keer mis schakelde omdat de bak even dienst weigerde. Een probleem wat zich al het gehele seizoen voordoet. De bak is echt aan revisie toe. Nadat we met het hele veld bij de chicane aan kwamen kon ik bij het uitkomen hiervan een aanval plaatsen bij Ruben Anders en de Opel in het Scheivlak aan de binnenkant naast zijn BMW zetten en naast elkaar reden we door het scheivlak waarna ik voor de Mastersbocht mijn auto ervoor kon prikken. Door deze aanval van mij ging ik echt op het randje door de Mastersbocht om bij het uitkomen hiervan getuige te zijn van een enorme crash tussen de Porsche’s van Chris van Shuppen en Jafeth Molenaar Dit gebeurde recht voor mijn neus en door mijn hoge snelheid vloog ik hier recht op af en kon eigenlijk geen kant op waardoor een crash voor mij ook onvermijdelijk leek. Het was duidelijk dat ik in ieder geval iets ging raken dus kon ik eigenlijk alleen maar proberen de schade te bepreken en koos ervoor om naar  rechts te gaan en de gecrashte auto’s met mijn linkerzijde te schampen en maar het beste ervan te hopen. Wonderwel ben ik erlangs gekomen zonder wat  raken maar mijn hand heeft er waarschijnlijk niet tussen gepast.

Door deze crash kregen we een code rood situatie wat dus een herstart betekend  en in dit geval ook een half uur in de auto zitten wachten met het zonnetje op je bol omdat men de rommel op moet ruimen alvorens weer te kunnen starten .De herstart ging eigenlijk ook heel goed en nadat ik weer een aantal auto’s voorbij was gegaan stuiten ik uiteindelijk op Peter Abberkrom met zijn BMW M3 waar ik een ronden lang gevecht kreeg. De M3 was met name bij het uit accelereren wat sneller dan de Opel en ik kon wel iedere keer aansluiten maar kwam net te kort om ook daadwerkelijk aan te kunnen vallen. Echter zag ik wel dat Peter onder druk wat foutjes ging maken dus besloot ik niet meer aan te vallen maar wel de druk er vol op zetten om Peter in een foutje te dwingen iets dat ook daadwerkelijk lukte want hij maakte een schakelfoutje waardoor ik in de Hugenholtsbocht  de Opel ernaast kon prikken om hem voorbij te steken wat ook lukte. Bij het oprijden van de Hunzerug ging het echter fout. Ik wilde doorschakelen naar de vierde versnelling maar kon de versnellingspook alle kanten op bewegen zonder dat er iets gebeurde, schakelmechanisme kapot @#$%^&*!!!  Nadat ik de Nederlandse taal een nieuwe dimensie had gegeven stuurde ik maar rechtdoor in de chicane er van uitgaande dat mijn race liggende op p10 over was en maar rustig terug te rijden naar de pits. Ik gaf over de radio aan John door dat ik eraan kwam  omdat het over was waarna John mij vroeg of ik nog aandrijving had omdat de laatste ronde inging. Omdat de auto vast stond in de derde versnelling besloot ik dat laatste rondje maar door te rijden om iedergeval nog te finishen  wat uiteindelijk ook lukte en wonder wel maar drie plekken kostte waardoor ik uiteindelijk toch nog 13^e overall werd en tweede in de klasse dus toch nog een mooie klassering en tevens redelijke uitgangspositie voor race twee.

Zondag middag race 2,

De start was weer super en ik was wederom goed weg maar voor mij stond Jordan Strik met zijn Toyota Supra  die zich waarschijnlijk verschakelde waardoor ik er alleen maar links langs kon en daardoor bij de Tarzanbocht niet echt iemand kon aanvallen. Gedurende de eerste twee ronden kon ik toch weer wat plaatsen pakken totdat ik bij de Tarzanbocht kwam. Tot aan het  moment dat ik aanremde voor de Tarzan ging alles super en leek het weer een mooie race te worden echter bij het uitkomen van de bocht zette ik het gas erop maar leek het erop dat het contact uit gezet werd en viel de motor stil en moest ik de auto aan de kant zetten. Tot dat moment had de motor geen klap verkeerd gegeven  maakte geen rare geluiden en waren temperaturen en oliedruk in orde dus dit kwam echt volledig onverwacht. Inmiddels is na een kleine inspectie gebleken dat de motor volledig verwoest is en ook weer bij het oude ijzer kan  wat heel jammer is omdat hij het heel goed deed, Randall noemde deze motor ook gekscherend “hufterproof” wat  ie misschien ook wel was echter “Marcelproof” was ie blijkbaar niet, “het einde”  dus en dan het einde van de motor, het einde van de race, het einde van het weekend en het einde van seizoen 2011.

Het seizoen zit er weer op en het is een seizoen geworden met mooie maar ook mindere momenten, mooie momenten door mooie gevechten met diverse rijders op hele mooie circuits door Europa heen en mindere momenten door een uitval in race 2 van Hockenheim nadat ik bij de start van de baan werd gekleund, minder door een gebroken aandrijfas op Le Mans en minder door het diepte punt op Zandvoort met een geplofte motor. Al met al toch zeker een mooi seizoen waar ik toch wel tevreden op terug kijk en bij deze wil ik dan ook graag “De Chef “ die de grote initiator van Equipe Jarron is maar tevens teambaas, grote druktemaker, stresskip maar bovenal ook mijn racemaatje én degene die voor mij een heel seizoen race mogelijk heeft gemaakt bedanken.

Randall onwijs bedankt voor seizoen 2011 !!!!!!

Marcel

Spa Francorchamps
22-23 July 2011

Een “heel” weekend Spa.....

Donderdag 21 Juli stap ik samen met John en deze keer ook Floor in de vrachtauto op weg naar Spa voor alweer het vierde en voorlaatste YTCC weekend. Dat was na de sponsordag op zondag 17 juli en auto’s B met de DNRT op dinsdag 19 juli voor mij de derde keer deze week dat ik naar een circuit vertrok. Zondag Zandvoort, dinsdag Zolder (België) en nu dus Spa steeds wat verder weg maar ook steeds leuker want Spa is wel mijn dingetje ik vind het een heerlijk circuit.

Nadat we in de loop van de middag aan zijn gekomen hebben we eerst weer gezamenlijk het “kamp”opgezet en zijn de formaliteiten mbt de inschrijving geregeld en konden we ons klaar maken voor een hapje eten en een rustige avond.

Vrijdag 22 Juli,

Vandaag hadden we een vrije training en een kwalificatie op het programma staan. Voor mij is een beetje spannend want vanaf 2008 was het niet meer gelukt om met een hele auto van Spa weg te komen. Natuurlijk als laatste dieptepunt de vrije training in 2009 waar ik in de 6^e ronde al naar huis kon met een geplofte motor. Al met al had ik wel wat goed te maken hier op Spa maar echt bezorgd was ik niet omdat het motortje al had laten zien een taaie te zijn.

Voor de mensen die het leuk of nodig vonden kon er een extra training bijgekocht worden maar omdat ik al vaker op Spa had gereden en er redelijk bekend ben had ik ervoor gekozen dit niet te doen. Alleen de geplande trainingen te rijden, de auto was immers goed want na de uitval op Le Mans hadden we in de werkplaats “slechts” een gebroken aandrijfas geconstateerd. Door deze te vervangen was de auto meteen weer raecklaar.

Zoals altijd ging ik de baan op om weer even mijn rondjes te doen en de auto aan te voelen  om eventueel als het nodig was nog wat aan de set up te werken. Maar op de één of andere manier kan ik dit niet op Spa, deze baan smeekt om er volle pot over heen te gaan, dus in de tweede ronde was ik al vol aan het boenderen en had het helemaal naar mijn zin. De auto voelde op zich wel aardig hoewel ik bv Eau Rouge niet helemaal vol kon nemen wat “normaal” wel kan. Dan ga je namelijk vol gas in de vijfde versnelling naar boven zonder gas te liften of te remmen. Dit kon ik in het verleden wel maar de laatste keer moest ik al met de linker voet wat bij remmen. Nu echter moest ik echt behoorlijk op de rem om de bocht nog een beetje redelijk door te komen en eigenlijk ging ik er vanuit dat dit aan de baan lag en wel goed zou komen.

Later in de middag hadden we de kwalificatie en die ging eigenlijk best redelijk, ik was weer lekker aan het boenderen en had mijn zinnen gezet op een tijd net onder de drie minuten. Het Opeltje deed het vooralsnog uitstekend en ik had na de vrije training op de banden na, niets veranderd aan de auto, omdat ik verwachte dat de baan en dus de grip beter zou zijn dan in de vrije training. Helaas was dit niet het geval en hoe ik het ook probeerde ik kon bij Eau Rouge niet vol naar boven en moest daardoor twee keer de escape strook naast de baan gebruiken iets dat mij ook overkwam in Blanchimont een doordraaiende linker bocht die normaal ook vol in 5 kan, maar waar ik nu ook éénmaal van de baan schoot in een poging een snelle tijd neer te zetten .

Bij de rijderbriefing die we op vrijdag ochtend hadden gehad waren we gewaarschuwd dat als men de baan af zou snijden er een sanctie zou volgen en omdat het mij was gelukt om tijdens deze kwalificatie er meerdere keren naast te vliegen werd mijn inzet beloond met een grid penalty van 5 plaatsten. Dat betekende dat in plaats van plek 27  ik van plek 32 mocht vertrekken, precies in het midden van het veld, want we reden namelijk samen met de Alfa Romeo Challange  en zouden starten met 62 auto’s wat ook best druk is .

Al met al was deze kwalificatie niet helemaal wat ik ervan verwachte met een tijd van 3.00,64 net niet onder de drie minuten. Ik had eigenlijk verwacht/gehoopt wat verder naar voren te staan zelfs zonder de penalty maar goed we hadden wel weer wat te doen tijdens race 1.

Zaterdag 22 Juli, race 1

Doordat we met zoveel auto’s van start gaan moesten we een half uur voor de race al opstellen zodat de organisatie de tijd had om iedereen op de juiste plek te “parkeren”om bij het betreden van de baan al op de juiste startplek te rijden want we hadden namelijk weer een zogenaamde rollende start en zouden dus achter de pacecar de baan op gaan voor één opwarmronde (die op Spa wel bijna 7 km lang is) om vervolgens direct te starten .

De start was voor mij om te huilen, ik vind een rollende start sowieso al een verschrikking, hoewel het me eigenlijk altijd wel goed af gaat, maar deze keer was het drie keer niks. De auto voor mij sloot steeds niet aan bij zijn voorganger waardoor we dus eigenlijk de aansluiting al een beetje misten en dus al een klein gaatje hadden op onze voorgangers. Daarnaast is er bij de start op Spa voor start/finish nog een behoorlijk scherpe chicane waar je ook al wat snelheid mist. Bij het groene licht en het opkomen van het rechte stuk ging het gas er vol op maar mijn voorganger was net iets sneller in de sprint naar de eerste bocht dus zat ik even ‘vast” achter hem maar kon hem binnen een halve ronde wel voorbij. Inmiddels was de groep voor mij al zo’n 100 tot 150 meter weggelopen dus kon ik eerst dat gat dicht gaan rijden voordat ik überhaupt weer met iemand in gevecht kon.

Het ontstane gat reed ik eigenlijk in  iets meer dan een ronde dicht en ik sloot aan bij Peter van de Molen met zijn  Porsche 944 en Hans van de Woude met zijn BMW 325i. Op Hockenheim heb ik met Peter al een flink robbertje uitgevochten dus ik ging er vanuit dat hij mijn strijdmakker zou worden deze race en Hans zou geen probleem mogen zijn dus dat was een kwestie van inhalen en klaar dacht ik …………………….de eerste conclusie was juist en ik kon vol met Peter aan de slag maar de tweede conclusie klopte niet helemaal want Hans had een hele andere gedachtengang dan ik en ging zich ook vol in de strijd mengen wat resulteerde in een ongelofelijke heftige battle die de gehele race zou duren.

Nadat ik naar Hans en Peter toe was gereden kon ik beide aanvallen en passeren en met name Peter lijkt niet zo’n hele sterke racer/verdediger te zijn maar als je hem voorbij bent laat hij je niet meer los en is dan wel weer in staat aan te vallen  en te passeren. Na de race vertelde hij me ook een hoop van mij geleerd te hebben inzake het nemen van bepaalde (snelle) bochten dus dat moet ik de volgende keer tactisch even anders doen .

Omdat ik de gehele race heb moeten aanvallen en pushen gaven mijn banden het op tweederde van de race wel op en op een kleine twee ronden voor het einde kon Peter mij weer aanvallen en passeren waarna ik niet meer kon volgen. Ik had mijn handen nog vol had aan die duivelse Hans van de Woude want die zat de hele race ook al achter, voor, naast me en om mij heen ipv dat ik die “wel even” afgeschud zou hebben. In de laatste ronde maakte Peter nog even een foutje in de bus-stop chicane voor start/finish waardoor we er wel weer bij konden komen maar helaas net niet langs. In ons gezamenlijke lange,zéér heftige maar ontzettend faire en vooral ook leuke gevecht zijn Peter, Hans en ik ook nog redelijk door het veld heen gereden wat voor mij resulteerde in plek 19  overall en 4^e in mijn klasse. Peter en Hans bedankt voor deze mooie race……………. 

Race 2

Deze werd een hele andere als de eerste omdat het nu namelijk met bakken uit de lucht kwam  iets dat ik niet erg vind omdat ik me altijd wel aardig kan redden in de regen en heel veel andere rijders vaak niet.

Nadat we voor de opwarm ronde de baan opgingen was het voor mij even aftasten wat de auto zou doen omdat ik ervoor had gekozen een gok te nemen met de afstelling van de auto.Ik had deze namelijk zeer zacht gemaakt in combinatie met een hele hoge bandenspanning iets dat in theorie heel goed moest werken maar dat ik nog nooit gedaan had. Dit was dus gewoon een experiment deels in de hoop sneller en beter in de regen te zijn als de rest maar ook zeker om dit later in mijn werk te kunnen gebruiken voor mijn klanten.

Tijdens de opwarm ronde reed ik achter Frank Jennen met zijn schitterende BMW M1 Procar en vanwege de regen had hij verplicht (net als iedereen) zijn verlichting aan die men per ongeluk niet helemaal correct heeft aangesloten want ipv zijn gewone verlichting brandde dus zijn remlichten constant. Toen Frank in de opwarmronde vol ion de remmen ging om deze op te warmen knalde ik bijna vol bij hem naar binnen. Ik realiseerde mij dat dit bij de start een groot probleem zou zijn omdat je bij een start in de regen absoluut niks ziet en volledig moet rijden op de remlichten van je voorganger dus dit was even een aandachtpuntje .

Terwijl we de opwarm ronde reden voelde ik al dat de set up van het Opeltje een gouden greep bleek te zijn want het leek wel of ik op een droge baan reed zovel grip had ik dus dat moest wel goed komen dacht ik.

Bij de start kon ik deze keer goed aansluiten en het klinkt wat raar maar hoe minder je ziet bij de start hoe beter het is want dan zit je dicht bij iemand in de buurt je moet alleen wel héél erg opletten en omdat ik wist van Frank zijn verlichting koos ik ervoor om bij de start niet achter hem te zitten omdat we na de start direct een hairpin hebben waar flink voor geremd moet worden. Dta zou ik bij hem zeker te laat zien wat garantie is voor schade wat we niet willen. Zoals gezegd bij de start zie je gewoon echt helemaal niets door de spray van de auto’s voor je dus het is kijken naar rode lichtjes voor je en als deze harder gaan branden is iemand aan het remmen en kun je maar beter hetzelfde doen want dan is er of een bocht of iets gebeurt. In dit geval dus de eerste bocht en bij het uitkomen van deze hairpin kreeg ik weer wat meer beeld en bleek weer achter Peter te rijden dus ik maakte me op voor weer een hevig gevecht met de hoop door mijn ervaring dit keer hem te kunnen verslaan want in de regen kon hij nooit zo sterk zijn dacht ik. Maar ook deze keer zat ik er naast want Peter kon gelijk een gaatje slaan en volgen was er ondanks mijn goede grip niet bij. Zijn auto kleefde aan de weg als cetabever ongelofelijk wat een grip had dat ding (Peter werd ook zeer knap derde overall). Ondertussen kon ik wel lekker naar voren rijden met hier en daar een gevecht tot de vierde of vijfde ronde, ik reed door Blanchimont en plotseling……………….niks meer ……ik had het gaspedaal op de bodem maar het bleef stil in het vooronder dus snel een blik op de meters, alles nog aanwezig, oliedruk, benzine(druk) temperaturen goed maar geen leven meer ….einde race dacht ik. Ik gaf via de radio aan John door dat ik de pits in zou komen omdat de auto het niet meer deed. Terwijl ik wanhopig probeer de auto weer aan de gang te krijgen lette ik niet op en reed de ingang van de pitsstraat voorbij en juist op het moment dat ik kies om naast de baan te gaan rijden om de auto stil te zetten begon het weer een beetje te horten en stoten en pruttelen in het vooronder.

Inmiddels was ik wel weer een paar zuur verdiende plaatsen kwijt geraakt maar we waren in ieder geval weer back in business. Ik kon weer deels opnieuw beginnen wat ook wel weer redelijk lukte. Ik kon oa weer naar teamgenoot Ronald rijden die ik eerder al had ingehaald omdat de M3 niet lekker wilde in de regen. Ronald laat mij ook gelijk voorbij omdat hij toch geen vuist kon maken waarna ik uiteindelijk weer aansluit bij Frank Jennen met de M1 waarbij  ik dus weer op moet letten in verband met zijn verlichting. Ik heb dus ook even tijd nodig om te kijken of, waar en hoe ik hem kan aanvallen cq uitremmen en besluit dit uiteindelijk bij de busstop te doen. Ik zit mooi achter Frank en rem er keurig naast met het idee samen de chicane in te gaan en bij het uitkomen te zorgen dat ik naast hem kan blijven om zodoende bij La Source (de hairpin) er definitief voorbij te gaan. Alleen bij Frank waren evenals bij mij alle ramen volledig beslagen waardoor hij mij niet zag aankomen. Daardoor moet ik in de chicane vol over de curbstones en half door het gras om een aanrijding te voorkomen met als gevolg ………….stilte, het Opeltje kapt er weer mee en ik wordt gek in de auto. Niet weer denk ik en terwijl ik op de koppeling trap, piel en klooi, begint het Opeltje weer wat te mummelen waarna ik vind dat ie er maar aan moet geloven. Met de moed der wanhoop trap ik het gas vol in want zodra ik dit iets loslaat stopt ie ermee en terwijl het motortje op 7000 toeren staat te loeien laat ik met héél veel slip de koppeling voorzichtig weer opkomen in de hoop dat ie niet wéér afslaat of instort iets dat wonder wel lukt. Frank ben ik weer kwijt en hoewel ik in de laatste ronde wel weer naar hem toe kan rijden is hij toch net te ver weg om hem nog aan te kunnen vallen. Met een 13^e plek overall en een 3^e plek in de klasse als eind resultaat ben ik uiteindelijk toch zeer tevreden.

Na drie jaar ellende was dit dus eindelijk weer een “heel” weekend Spa, heel omdat ik het hele weekend zonder grote problemen heb kunnen rijden maar ook omdat het Opeltje weer heel mee naar huis ging. Voor de race op Zandvoort heeft alleen de elektronica even aandacht nodig omdat deze blijkbaar niet zo goed tegen water kan en moet er even een deuk  in het voorscherm en de deur die ik in de eerste race van Ruben Anders cadeau kreeg weggewerkt worden. Op naar Zandvoort…….

Marcel

Le Mans Story
2-3 Juli 2011

C’est la course,

Na een aantal hectische weken in de werkplaats vertrokken we donderdag in alle vroegte richting het feestje van het jaar op de YTCC kalender; Le Mans, om daar met de NET Services YTCC deel te nemen aan Le Mans Story 2011. Een groot klassieker evenement op het roemruchte circuit, in ons geval de korte uitvoering het zogenaamde Bugatti circuit.

De aanloop was vrij rommelig verlopen omdat erop het circuit van Zolder een aardige "slachting" plaats gevonden had binnen het wagenpark van de equipe. Zo was de M3 van Ronald aardig verfrommeld terug gekomen en ook op de Alpine van Randall zat een "flinke kras". Het Opeltje was ook niet helemaal ongeschonden terug gekomen maar dat was peanuts in vergelijking tot mijn teamgenootjes. Omdat mijn sponsor Autoschadehuis Beverwijk er op stond dat de Opel direct gerepareerd werd, deze is daarom ook gelijk na het weekend van Zolder naar Beverwijk gegaan waar met een boel timmeren en wrijven de auto nagenoeg strak werd gemaakt zonder een hoop spuitwerk te hoeven doen (Umit bedankt).

Gelukkig was er technisch niet heel veel aan de hand met de auto dus die was redelijk snel klaar voor de strijd in Frankrijk.

Na de crash van Randall en Ronald werd in eerste instantie de rest van seizoen 2011 voor Randall afgeschreven inclusief  "zijn" Le Mans Story. Iets dat eigenlijk niet kan omdat Randall de grote initiator is van de YTCC race aldaar en het zijn geesten kindje is. Daarnaast was het dit jaar ook nog eens een jubileum jaar voor een aantal Alpine modellen en was het ondenkbaar dat uitgerekend Randall niet zou rijden. Dus hebben we het onszelf maar weer eens moeilijk gemaakt en hebben we met man en macht gewerkt om de auto toch weer klaar te krijgen, daarnaast wist ik dat ik vanuit Le Mans bijna rechtstreeks door kon rijden naar Assen omdat ik daar op dinsdag met een aantal klanten weer paraat moest zijn voor de DNRT races dus al met al gingen we lekker uitgerust op pad, op naar het grote avontuur.

Zoals inmiddels bijna gebruikelijk was ik na een lange reis van ruim tien uur weer wat later op het circuit als de rest van de equipe die inmiddels al de opbouw van kamp Jaronn gestart hadden. Nadat we alles opgebouwd hadden en de auto's in de tenten geparkeerd stonden was het tijd voor de bbq en een lekkere Bourgondische avond die we ieder weekend hebben maar nu dus ook echt in Frankrijk. Na een korte nacht ging het vrijdag dan echt gebeuren, even na twaalven gingen we voor het eerst de baan op. Om de baan op te gaan stelt men de rijders op op een soort pleintje achter de onderkant van de start toren van het circuit, waarna je door een hek tussen de toren en het pitcomplex de pitstraat inrijd om vervolgens de baan op te gaan. Al maanden voordat we naar Le Mans zouden gaan riep Randall al steeds dat het zo indrukwekkend is om op deze manier de baan te betreden en je wel even moet slikken als je dit voor de eerste keer doet. Aangezien Randall best wel een sentimenteel mannetje kan zijn en ik dat iets minder heb dacht ik steeds: ja ja ja we zullen wel zien, we waren daar al eerder geweest, ik heb in de pitstraat gelopen en ik wist al hoe alles er uit ziet, dus hoe spannend kan het zijn????? Tot het moment dat ik voor het hek opgesteld stond had ik nog niet één keer het WOW gevoel gehad en was dit weer een ander nieuw circuit zoals we al vaker mee hadden gemaakt. Totdat ik door dat bewuste hek heen reed, ik dacht nog iets van nou ik zal eens opletten en keek goed om me heen, links de hoge starttoren, so what dat heb je overal ......dan tegen de toren aan over de pitlane, het podium..............................zooooo......dat is toch wel gaaf ...........de overkant die hele grote tribune van de 24 uur en dan rechts dat enorme pitgebouw met de tribune erboven op en voor me die hele lange en brede pitsstraat, het lijkt wel een snelweg. Het liefst wil ik even stoppen om om me heen te kijken want je voelt je dan toch wel een beetje nietig in je kleine Opeltje. Dit kon natuurlijk niet maar ik dacht nog wel even aan de woorden van Randall.

Nadat ik de baan was opgereden heb ik eerst eens een paar rondjes gereden om de baan te verkennen en ik voelde dat de auto niet echt lekker lag, tijd dus voor een pitstop om wat aan de dempers te doen. Ik vroeg John, die nu inmiddels ook vaste monteur van het team is geworden, via de radio de voorkant iets zachter te maken. Nadat hij dit had gedaan ben ik de baan weer opgegaan om te ontdekken dat ik de plank volledig mis sloeg en een auto had waar niet meer mee was te sturen. Dus direct terug en de dempers maar wat harder gezet iets dat een stuk beter uitpakte. Eigenlijk ging het Opeltje best goed dus met een tevreden gevoel na de training terug naar de tent om de auto's klaar te maken voor de kwalificatie de volgende dag wat bij geen van de auto's heel veel werk bleek te zijn.

Op zaterdag ochtend het zelfde ritueel en opstellen bij de toren om vervolgens via het hek weer de baan te betreden en de kwalifictie te rijden. Ik reed de pitsstraat uit en voelde na twee bochten al dat de baan compleet anders was als de dag ervoor en kon weer opnieuw beginnen met afstellen want zoals de auto nu was had ik meer baan en berm nodig als aanwezig. Nadat ik tweemaal de dempers had laten stellen voelde het Opeltje weer zoals ik hem graag heb dus kon ik een tijd gaan zetten, nog even snelheid langzaam opvoeren om zodoende gang te hebben voor een snelle ronde, even op de meters kijken, remmetjes warm trappen even voelen wat de auto doet en hoe de grip is en dan....... na een halve ronde terwijl ik nog via de radio spreek met John is daar opeens een mega vibratie in de auto, zelfs zo erg dat mijn binnen spiegel volledig naar beneden draaide en ik daar niets meer in zie. Ik dacht van John te horen dat volgens Randall mijn auto hevig rookte en dacht daardoor eerst dat de motor weer gesneuveld was ondanks dat ik tot dat moment niets vreemds had gevoeld of gehoord. Direct zette ik de auto aan de kant maar liet de motor nog even lopen omdat ik op de meters zag dat alle temperaturen en de olie druk in orde waren. Met de koppeling ingedrukt en wat gas geven leerde dat de vibratie niet uit de motor kwam. Gelukkig die is nog heel dacht ik en na een beetje pielen en proberen was voor mij duidelijk dat het probleem in de aandrijving moest zitten. De vraag was alleen waar. Iets dat na terug komst en inspectie in de tent werd bevestigd, de achteras had het begeven en dan een deel wat ik nog nooit kapot heb gezien bij een Ascona. Tsja eens moet de eerste keer zijn.

Omdat dit niet een bekend eufel is had ik uiteraard niet de benodigde onderdelen bij me en om voor een Opel Ascona onderdelen te zoeken in Frankrijk is hetzelfde als hopen op de staatsloterij en nadat in de vrije training de motor van teamgenoot Ronald al kapot was gegaan kon ik helaas als tweede auto van de equipe aan de kant blijven de rest van het weekend.

Zaterdag avond om acht uur hadden we de eerste race van het YTCC en deze keer mocht ik deze samen met Ronald als toeschouwer meemaken evenals de race op zondag en ik moet zeggen dat ik twee hele mooie wedstrijden heb gezien al had ik er natuurlijk liever aan deelgenomen. Maar ja , C’est la course /dat is racen.........

Marcel

Zolder 20-21 Mei 2011

Een bewogen weekend,

Hockenheimring 15-17 April 2011

Einde motorstilte,

Het was stil rondom de Opel Equipe nadat in mei 2009 motor nr 4 was gesneuveld. Deze winter hebben we alle onderdelenkarren en rekken op zijn kop gezet om eens te kijken of we van al het ‘oude ijzer’ dat was overgebleven toch nog een beetje fatsoenlijke motor in elkaar te schroeven was. Na uren schoonmaken, sorteren en de aanschaf van een handje onderdelen is er uiteindelijk weer een motor gebouwd. Deze werd echter pas een maand geleden voor het eerst getest op de baan en twee weken geleden op de testbank. Iets wat op zich goed ging want hij bleef heel, dus de eerste ‘overwinning’ was binnen maar ook diende de eerste problemen zich al weer aan. Op de test bank kwamen we er achter dat de oliekoeler niet werkte en dus de olie temperatuur te hoog op liep. Een aandacht puntje wat we gelukkig konden oplossen. Een groter probleem was een tekort aan vermogen er bleek namelijk 25 pk zoek iets wat deels te wijten is aan een veel minder op de limiet bouwen van de motor en deels in het injectie systeem. Wel een euvel wat voor de eerste race op Hockenheim (waar écht iedere pk nodig is) niet meer op te lossen was, voor ons dus werd racen aldaar een uitdaging.

Hockenheim 2011

Nadat we donderdag op het circuit zijn aangekomen en het hele kamp weer opgebouwd was kon ik op vrijdag eindelijk voor het eerst weer eens serieus met de Opel aan de gang.

Bij de test op Zandvoort had ik echt mijn handen vol aan de auto om deze op de baan te houden iets wat wel weer iets nieuws was want normaal is de wegligging geen probleem bij de auto. Met wat fijn afstellingen van de demper settings moest het echter op te lossen zijn,  en ik had me voorgenomen om dit tijdens deze vrije training te doen op oude banden om zo deze voor mij nieuwe baan te leren kennen en de auto voor de kwalificatie in orde te hebben. In de kwalificatie zou ik dan op nieuwe banden een mooie tijd kunnen realiseren. De eerste drie ronden reed ik steeds  geen volledige ronden omdat de auto niet goed aan voelde en ik de dempers anders wilde en dus reed ik steeds de pitstraat in waar Ron en John stonden en de door mij gevraagde wijzigingen uitvoerde en na dit drie gedaan te hebben voelde het al redelijk aan en wilde ik een beetje gaan pushen en meerdere rondes rijden om te voelen hoe de auto zich zou houden. Na een halve ronde ging het in de zeer snelle Parabolica bocht weer mis. Deze bocht word volgas in de vijfde versnelling genomen en met een snelheid van zo’n 170 tot 180 km/h gleed de auto in één keer vol over de voorwielen weg en kon ik nog net de auto op de baan houden. Oorzaak een kapotte afdichting bij het oliefilter waardoor de motor alle olie over mijn voorwielen sproeide. Op het moment dat dit gebeurde is het weer even een rendez-vous moment en de eerste gedachte is “niet weer een motor” en dat was dus uiteindelijk gelukkig niet het geval dus na de training de afdichting gerepareerd en op naar de kwalificatie.

Omdat ik nog niet één volle ronde had afgewerkt op het circuit van Hockenheim wist ik dat de kwalificatie niet de makkelijkste ging worden. Door het uitvallen in de vrije training en ook het toch weer technisch falen van de auto zat ik niet helemaal lekker in mijn vel en moest er maar het beste van maken. We hadden de oude banden maar laten zitten omdat we wisten dat het maximale er toch niet uitgehaald zou worden in deze kwalificatie en ook bestond er nog een kleine kans op herhaling van het olie probleem. Al snel bleek tijdens deze kwali dat het Opeltje nog steeds een flink wegligging probleem had en ook dat het vermogens tekort hier een veel groter probleem zou zijn als verwacht. Hockenheim is een hele snelle baan waar het autootje hard moet lopen maar op de snelle stukken was het snelheids verschil met oa Ron met zijn Alpine en Ronald met zijn M3 zomaar 20 tot 25 km/h dus dat werd nog een uitdaging.  Na een rondje of 7 en ik er bij het inrijden van het Motodrom met hoge snelheid afschoot door de grindbak heen, was er voor mij en de auto niet heel veel ruimte meer voor een tijdsverbetering. Met de crew werd er in de pits verder gewerkt aan de dempersettings in de hoop de auto voor de race goed te hebben en op mijn nieuwe banden mijn slag te slaan. Dat ging gelukkig vrij goed en uiteindelijk stuurde de auto vrij behoorlijk en wist ik dat ik met nieuwe banden een goede auto zou hebben.

Zaterdag middag om zes uur was het dan zover,de eerste race……….Doordat het weekend tot dan toe nog niet vlekkeloos was verlopen was ik toch nog wel wat gespannen maar wist ook dat het nu moest gaan gebeuren. Ik had me voor genomen er eens lekker voor te gaan zitten en te rijden voor wat ik waard was. Door de matige kwalificatie (plek 21) stond ik redelijk naar achter op de grid  en wilde ik met de start het een en ander proberen goed te maken en naar voren zien te komen wat deels lukte. De start ging eigenlijk super maar ook hier speelde het te kort aan vermogen mij weer parten, want ondanks dat ik een wereldstart had reden de auto’s voor mij die normaal wel zijn bij te houden zo bij me weg en ik was op mijn beurt weer een stuk sneller weg dan de auto’s achter mij. ( de meeste hadden kleinere motor ) Daardoor reed ik even in niemandsland maar na de eerste bocht voelde ik al dat het Opeltje weer ouderwets goed stuurde en moest ik dus met mijn wegligging maar het gebrek aan pk’s compenseren en dat lukte behoorlijk goed. Ik reed mezelf lekker naar voren en had zelfs zicht op Ron Kluit en Bob Herber die het flink met elkaar aan de stok hadden en ik liep zelfs een héél klein beetje in totdat Peter van de Molen met zijn Porsche 944 die ik een aantal rondes eerder had ingehaald zich weer bij mij melde. Blijkbaar had hij wat tijd nodig om op snelheid te komen want hij reed zo naar mij toe en met name toen hij na een lekker gevecht mij voorbij was kon ik ook echt niet meer aanhaken en moest hem laten gaan. Inmiddels  had ik op mijn meters gezien dat het harde werken de Opel ook niet in zijn koude kleren ging zitten en was zowel de olie als de water temperatuur veel te hoog opgelopen en besloot ik het wat rustiger aan te doen. Peter kon ik toch niet bijhouden en Henk van Gammeren zat met zijn dikke Escort een redelijk stuk achter me dus was het idee de auto wat minder te belasten en te zorgen dat Henk niet te dicht bij kwam. Iets dat prima lukte en ook werkte maar dat ik een halve ronde vol hield, toen ging Peter achterstevoren doordat hij remproblemen kreeg, hij kon nog net voor mij de baan weer op komen, deze actie werkte bij mij als een rode lap op een stier en ik rook bloed. Peter was misschien toch nog wel te pakken dus de aanval werd weer vol geopend door mij en Peter ging steeds meer foutjes maken waardoor ronden lang een gevecht ontstond dat echt met het bit tussen de tanden werd uitgevochten. Uiteindelijk in de één na laatste ronde werd het gevecht beslecht nadat ik Peter in het Motodrom kon uitremmen en inhalen. Een beetje geluk had ik met een gele vlag situatie die precies op een punt zat waar Peter mij steeds kon uitremmen waardoor ik uiteindelijk dus toch voor hem wist te eindigen op een 13^e plek. Een mooie uitgang positie voor race 2.

Zondag ochtend waren we er bijtijds bij want we moesten om half tien al onze race rijden en omdat de race op zaterdag lekker ging had ik er zin in. Het evenement waarop we reden was de Jim Clark memorial en ondanks de vroege race zaten er al aardig wat mensen hier en daar op de tribunes wat het nog weer leuker maakt en nog meer motivatie geeft om net iets beter je best te doen en een mooie race neer te zetten. Bij het opstellen op de startgrid bleken we zelfs gridgirls te hebben en bij mijn plekkie had de organisatie een heel fraai exemplaar neer gezet. Nadat ik in de opwarmronde mijn banden en remmen goed had opgewarmd was ik klaar voor een wereldstart en die maakte ik ook. Ik kon aanhaken bij Ron Kluit en we gingen op weg naar de eerste bocht die ik echter nooit zou halen omdat naast mij Dieter Dormann iemand raakte en in één keer dwars voor mij stond waardoor een aanrijding niet meer te vermijden was. Dieter knalde rechtsvoor op mijn auto en nam mij mee door het gras richting de betonnen muur op het rechte stuk, doordat ik mijn gas losliet en weg stuurde schoot hij uiteindelijk voor mij langs en eindigde met een klap in de muur met veel schade tot gevolg terwijl ik in eerste instantie er goed weg kwam met niet teveel schade maar na een halve ronde bleek dat de klap uiteindelijk mijn voorwiel dusdanig had beschadigd dat het onmogelijk was hiermee de race te vervolgen en ik helaas dus  moest uitvallen, een schrale troost is dat het deze keer niet door technisch falen was maar door het toedoen van een ander iets waar eigenlijk niemand wat aan kan doen dat nou éénmaal kan gebeuren en hoort bij het racen .

Het eerste raceweekend met de Opel sinds mei 2009 is een feit en was toch wel succesvol ondanks dat we ook wel wat problemen hebben gekend, de auto heeft ieder geval weer laten zien betrouwbaar te kunnen zijn en dat hij weer genoeg potentie heeft om in de toekomst weer op volle kracht er tegenaan te kunnen .

Marcel.