| |
Our SPONSORS for the 2010 season Team sponsors
Equipe Opel Jaronn
Equipe BMW Jaronn Pictures on this site
Monsieur Rédélé 1922-2007 merci pour la passion
Ralf Fronholt       |
|
equipe Alpine Jaronn 2009
"watje" Het is vrijdagochtend, Ron en ik maken in mijn Megane RS diverse hele kleine weggetjes onveilig in Drenthe. Onze Tom Tom, waar we de kortste weg richting circuit in hebben getoetst, zorgt ervoor dat ik al redelijk in de racestemming geraak. Over een paar uurtjes moeten we weer aan de bak op het circuit van Assen voor het laatste raceweekeinde van het seizoen. “Hard links 50” roept Ron als een volleerd rally co-piloot naar mij toe. Terwijl ik de RS hard afrem op het modderige landweggetje knal ik de haaks linkse met meer dan 80 door. Goed die kon dus nog harder is de gezamenlijke conclusie. We zijn alvast een soort mini Monte Carlo aan het rijden. Misschien iets voor de toekomst. De remmen van de RS staan nog stevig na te tikken als we op het circuit aankomen. “Zo zijn jullie daar eindelijk, ben al bijna klaar. De heren gaan toch niet de betalende rijder lopen uithangen hè” bitst Jan ons toe. Jan is vroeg in de ochtend vanuit Kampen aangekomen en heeft het gehele Jaronn “zigeunerkamp” al bijna geheel klaar staan. Helemaal alleen opgebouwd en ik voel me meteen een beetje schuldig. Geef Jan snel een knuffel en ga als een klein jongetje die heel stout is geweest en te lang heeft buiten gespeeld snel allemaal elastiekjes rijgen in het dekzijl van onze grote tenten. Na een uurtje is alles klaar en zitten we met zijn allen, Ruben, Joost en Ronald zijn ook gearriveerd, aan de vroege lunch. Ik ben bloednerveus dit weekeinde. Het was een lang seizoen en de klap op Spa heeft lang een negatief effect gehad in mijn voorbereidingen naar een nieuw race weekeinde. Noem het maar een bepaalde onzekerheid of ik het kunstje nog wel kan. Zelfs de laatste race op Zandvoort waar alles echt, ook volgens echte kenners, mega goed ging zorgt er niet voor dat er rust in het koppie komt. Misschien heeft het ook een beetje met de spanningsboog van de afgelopen maanden te maken, Ine en ik moesten even door haar ziekte door een heel diep dal, waardoor ik eigenlijk niet echt veel zin heb ik dit weekeinde om er vol voor te gaan. Ik zie wel houd ik mezelf voor. Verbazing na de eerste vrije training. Een derde tijd en dat is in dit veld echt mega. We wisten dat de Alpine op het ogenblik goed gaat maar op het snelle Assen had ik verwacht door de diverse snelle Porsches om mijn oren gereden te worden. Maar het gebeurd niet en ondanks mega remproblemen aan de voorzijde weet ik vrij relaxed een lage 2 minuten rond te rijden. Mijn grote rivaal Erwin van Dijk in zijn A310 Gr5 gaat ook als de brandweer. Letterlijk want een losgeschoten oliepeilstok zorgt voor een kleine brand aan boord van zijn Alpine. Erwin staat vlak achter mij en laat zien dat het voor hem dit weekeinde serious bussiness is. De problemen met mijn remmen zijn mijn eigen schuld. Zie het maar even van weer te goedkoop willen racen. Omdat het seizoen ten einde is heb ik geen nieuwe remblokken op voorraad liggen. De krengen zijn gewoon echt duur, zo’n 150 euro voor een setje en omdat we toch een ander systeem willen bouwen in de winter heb ik besloten na Zandvoort geen nieuwe op de auto te zetten. Foutje want de voorblokken zijn na ook nog een test van Mathijs Bakker op Zandvoort verder heen dan gedacht. Op vrijdag kan je het vergeten om nog een paar nieuwe te scoren en met veel kunst en vliegwerk vinden we een oplossing door tussen de blokken en de zuigers van de remklauwen extra platen te maken. Het zorgt ervoor dat de remblokken door trilling minder snel te ver van de schijven vandaan komen te staan, waardoor ik toch remdruk behoudt. Het werkt en vooral de eerste race hoef ik niet drie keer te pompen voor ik druk heb. Ik slaap enorm slecht. Mis niet alleen mijn moppie die altijd in de trailer naast mij ligt, maar die nu een paar dagen na haar operatie echt niet mee kan, maar zit ook vanaf zo’n 5 uur in de ochtend tot het door vroege vogel Jan klaargemaakte ontbijt wel 30 keer al de wedstrijd in mijn hoofd te rijden. Wat is dat nou weer, heb ik nog nooit gehad, waar maak ik mij toch zo druk over. Over niets besluit ik bij het ontbijt. Racen gaat echt helemaal over niets. Juist, maak dat de kat maar wijs. Als we na de opwarmronde de start grid oprijden gaat het vanaf dat moment echt wel ergens over. Met alle snelle jongens achter mij voel ik me als een vosje in Engeland die achterna gezeten wordt door een kudde honden en boze mannen op paarden. Ondanks de straat koppeling ben ik goed weg, hoewel een paar achter mij daar anders over denken. Ik zwerf een beetje van rechts naar links en houdt de gaatjes netjes dicht zonder iemand echt boos te maken. Krijg je als je een bromvlieg met een helm op zijn kop die voor je auto uitvliegt probeert te ontwijken nietwaar. Als ik als tweede achter Sjaco de eerste bocht induik zit ik te joelen in mijn auto. Nou Sjaco, jij mag van mij je eigen feestje gaan vieren maar de rest zie maar dat je er voorbij komt al ben je sneller. Voor het publiek ontspant zich een mega gevecht voor plaats 2 in de wedstrijd. Sjaco is inderdaad ver weg maar Marcel in zijn Escort, Erwin in de Alpine en Erik den Dekker in zijn Porsche 944 turbo nestelen zich in de kont van mijn Alpine. 15 ronden gaan we gezamenlijk te keer en het lukt mij weer niet om Marcel achter mij te houden. Geen straf, want Marcel is een kundige rijder en weet hoe hij het spelletje moet spelen. De Escort met Marcel achter het stuur is nog steeds een maatje te groot voor de Alpine. Erwin en Erik rijden alles uit de kast maar komen net niet in de buurt van mij. Een constant gat van 3 seconden kan ik tijdens de wedstrijd zo houden en hoewel ik eerlijk gezegd een beetje baal dat Marcel er toch weer voorbij is rijd ik de wedstrijd redelijk gecontroleerd uit. Derde dat is top, Jan, Ron en de ook uit Rotterdam overgekomen Remco, hij wordt nu al bijna een volleerd team member, zijn blij verrast. Wanneer Sjaco uit de uitslag wordt gehaald wegens een onreglementaire versnellingsbak word ik zelfs tweede. Klote voor hem maar voor mij kan dit weekeinde nu al niet meer kapot.
Op Zaterdag avond is het traditionele YTCC feest op de paddock van Assen. Het wordt laat en gezellig en met een schorre stem beleef ik een betere nacht als die van een dag eerder.
De race op Zondag wordt voor een aantal deelnemers van de YTCC een om snel te vergeten. De omstandigheden zijn flink wisselvallend en helaas rijden Jack van Ginkel en Leo van de Beek grote schade aan hun wagens. Die krijgen geen rustige wintermaanden. Ook teamgenootje Ronald moet de pits opzoeken met een gebroken spruitstuk nadat hij zijn uitlaat bij een spin tegen een curbstone ramt. De startronde crash zorgt voor een Safety Car procedure en terwijl ik mij op plek 2 achter Marcel Frijlink klaarmaak voor de herstart wordt mijn rechterspiegel er zo wat afgereden door Erik den Dekker die even te laat doorheeft dat de Safety Car op de baan zit. Erik gebaart mij meteen dat ik hem weer in moet halen maar ik heb dat eerder dit jaar ook meegemaakt in Spa en werd daarvoor toen door de wedstrijdleiding bestraft. Als derde ga ik weer over start finish als we weer worden losgelaten voor een grazy race. Bij het pitscomplex is het kurkdroog maar achter op het circuit komt het heel even met bakken naar beneden. En dan blijkt een Alpine met slicks in de regen niet een leuke sparring partner te zijn. Geen bocht achter op het natte circuit kom ik zonder dwars te gaan door. Ook Marcel en Erik den Dekker kennen hetzelfde probleem maar durven iets meer dan ik en rijden langzaam van mij weg. Ik vind het oke, heb geen zin de auto een tweede keer op te vouwen en ga compleet op safe. Als Paul Geeris in een hele rode Porsche 964 begint aan te dringen doe ik niet veel moeite om hem tegen te houden. Een paar rondjes hebben we strijd, Paul is snel, heel snel, maar als ik in de Ramshoek er weer bijna door overstuur afga en ook Marcel voor mij zijn auto er bijna zie opvouwen besluit ik genoeg is genoeg. Naar huis rijden dat ding je hebt van de winter met je meissie wel wat andere zaken aan je hoofd. Vierde word ik en heb snel zoiets dat wordt weer een podium want Erik zal wel 30 seconden extra erbij krijgen wegens dat inhalen onder Safety car. De wedstrijdleiding heeft het echter niet gezien en Erik mag zijn overwinning behouden. Heb ik vrede mee we hadden Erik toch onder deze omstandigheden niet gehouden zo lekker ging hij. De jongens vinden me een watje, heb je eindelijk je regen en je klote weer en geef je geen gas. “Sukkel” Ron is heel duidelijk, “hoezo bang om op te vouwen, had je 4 weken voor Le Mans kennelijk geen moeite mee, kunnen we ons dag en nacht de tering werken. Nu hebben we de gehele winter en ga jij een beetje sentimenteel en moeilijk doen en rijdt je als een watje. Sukkel.” Ik moet erom lachen. We houden ons altijd voor dat het nergens om gaat. Maar na de klap op Spa is de Alpine zoveel beter geworden dat de jongens niet meer tevreden zijn met wedstrijdjes die om niks worden uitgereden. Resultaten willen ze zien, de Alpine moet voor op papier veel snellere auto’s eindigen dan is het doel bereikt. Ron mijn trouwe monteur, dezelfde Ron die eigenlijk helemaal niets in het begin met de Alpine had, is supertrots op “zijn” wagen. Hij heeft het gevoel dat het allemaal nog sneller kan. Er zit nog wel wat potentieel in en dat is zijn streven voor 2010. Ik zal proberen in het nieuwe seizoen hem niet teleur te stellen. Doelstelling: Marcel dan eindelijk eens een keer in zijn Escort verslaan. Heel moeilijk, we komen dichterbij, zijn er nog lang niet, maar je moet toch wat over te dromen hebben deze winter nietwaar. Lukt het het begin van het seizoen niet, dan voeren we hem de laatste wedstrijd van het jaar wel zo dronken tijdens het afsluitfeest dat hij de volgende ochtend geen bocht doorkomt zonder misselijk te worden. Nationaal oldtimerfestival Zandvoort September
State of Art GP Classic sept 12/13 Zandvoort
Target gehaald !!!! Ik zit te lachen in de auto, Jan heeft net via de communicatie laten weten dat ik er een 1.59 uitgeperst heb. Het is net 09.00 uur geweest op zaterdag ochtend 12 september. Drie rondjes hadden we afgesproken dan zou ik binnenkomen in de pits om even de boel te laten checken. Maar in dat derde rondje rij ik al een lage 2 minuten rond en zit dus aan de magische grens van onder de twee minuten komen op Zandvoort aan. F*****k it denk ik nou trap ik door ook al dondert de gehele achterkant eraf maar eronder komen zal ik. Bij de doorkomst al van de vierde ronde is het zover en klinkt de volgende boodschap door de communicatieset. “ Oké , 1.59, target gehaald kom maar binnen, kunnen we inpakken en de BBQ. aansteken en gaan feesten”. Mijn trouwe maatje Jan gaat alvast aan de koffie. We hebben hier drie jaar naar toegewerkt. Toen we met het Alpine project begonnen verklaarde iedereen ons dat een tijd onder de twee minuten nooit haalbaar zou zijn. We zaten er ook heel ver vanaf met tijden van rond de 2.06 op Zandvoort. Een tijd hebben we zitten klooien met verkeerde banden en vooral verkeerde afstellingen. Maar nu zitten we ook dankzij Marcel van Tim Tuning uit Zandvoort op de goede weg. De Dunlop banden die we dit jaar gebruiken blijken uiteindelijk top. In het begin moest ik er mijn rijstijl helemaal op aanpassen maar inmiddels zijn we met het team eraan gewend geraakt en kunnen we steeds meer spelen met de afstellingen. Dit weekeinde zitten we helemaal op de goede weg en het is aan de nieuwe afstelling en niet aan meer motor vermogen te danken dat we onder de 2 minuten duiken. Vooral door de zo vroege actie van het doorbreken van die barrière is de druk gelijk van de ketel. Ik had een week voor het evenement geroepen dat het er nu maar eens van moest komen maar dit is sneller dan verwacht. De jongens weten dat ik vaak pas in de wedstrijden piek dus er zit zeer zeker meer in. Ik zit enorm lekker in mijn vel en ondanks, doordat ik steeds in veel verkeer zit, in de kwalificatie op een lage 2 rond blijf steken, blijf ik goede moed houden op misschien een hoge 1.58.
Die tijd zit er zeker in, helaas niet dit weekeinde. De baan is op de zondag smerig van het zand en hier en daar is er weinig grip door gemorste olie van vooral veel ook dit weekeinde aanwezige Engelse racewagens. Veel van de andere Youngtimer rijders halen bij lange na niet hun normale rondetijden op Zandvoort. Dat wij als team met de Alpine dus wel zo hard gaan geeft veel perspectief voor de toekomst. In de eerste wedstrijd op zondag rij ik de snelste tijd van het weekend. 1.59.328. Chef monteur Ron tovert het papiertje uit zijn broekzak wat ik een week daarvoor aan hem heb gegeven met de target tijd voor deze race. 1.59.356 staat erop te lezen en we zitten dus daaronder. Beter nog is dat ik zowel in race 1, als ook later op de dag, in race 2 constant dezelfde tijden kan blijven rijden met hoge 1.59 en in de lage 2 minuten rond. Het tempo ligt daardoor zo hoog dat uiteindelijk twee derde plaatsen worden gehaald. Die podium plekken zijn een bonus, de doelstelling was onder de twee minuten komen en nu dat is gehaald leggen we meteen de lat weer hoger voor volgend jaar. 1.57.550 is de nieuwe target hopelijk doen we over die volgende 2 seconden niet weer 3 jaar. Uitslag YTCC State of Art GP Classic Zandvoort 13-09-2009 Race 1 1 Ben van Genk - Porsche 968 2 Mick de Jonge - Renault 21 Turbo EC 3 Randall Lawson - Renault Alpine A310 4 Martijn Jacobs - Ford Sierra Cosworth 5 Erwin de Ruiter - Ford Sierra Cosworth 6 Johan Beekman - Porsche 964RS 7 Ruud Stevens - Porsche 944 Turbo
8 Peter Aberkrom - BMW M3 9 Ronald Snelders - Porsche 944 10 Ruben Anders - BMW 325i 11 Leonard Stolk - Porsche 911 RSR
12 Theo Mouws - Ford Escort MKI
13 Ronald van Ooijen - BMW 325i
14 Timo Span - Mini 1275GT
15 Jan Bot - BMW 325i
16 Leo van der Beek - Porsche 911
17 Thomas Egbers - Porsche 944 S2
18 Lammert van de Heuvel - Ford RS2000
19 Richard Buitendijk - Porsche 944 turbo
20 Hans-Dieter Sasse - Opel Kadett D 1.8
21 Henk van Gammeren - Ford Capri
22 Marcel Poelman - BMW 325i
23 Erik den Dekker - Porsche 944 turbo
NC Hans Wolters - Porsche 964
NC Jeroen Feijten - Simca Rallye III DNS Anita Renes - Lotus Sunbeam DNS Michiel Mann - Renault 5 Alpine Turbo Race 2
Second car for 2010 almost ready
testrun Zandvoort 26-06
Le Mans Story 26-06-2009 Test at Zandvoort racetrack
25-06-2009 Gerard van der Heijden Reklame in IJmuiden geeft de auto weer zijn oorlogs uitmonstering.
23 / 24 -06-2009 Tim Tuning in Zandvoort prepares the car to race again 22-06-2009 Almost ready to race again
19-06-2009 Na al het harde werk tot in de late uurtjes bij autoschade Vreeken is de wagen verplaatst naar Tim Tuning in Zandvoort waar aan de verdere opbouw is begonnen door Ron en Marcel. 18-06-2009 De Alpine wordt weer gespoten
17-06-2009 Tot in de late uurtjes wordt er geschuurd aan de auto bij Autoschade Vreeken. Marcel en Peter aan het werk tot in de zeer late avonduurtjes. 16-06-2009 Op de Conradkade in Haarlem gaan ze bij Autoschade Vreeken als een speer. Piet, Laurens en meester "Ferrari" spuiter Marcel hebben binnen twee dagen de auto helemaal strak en spuitklaar gemaakt. Nog even in de grond opnieuw gladschuren en de auto kan in kleur gebracht worden.......
14-06-2009
Maandag 08-06-2009 also Ferraris are prepared bij Vreeken autoschade
Donderdag 04-06-2009
Spa Francorchamps 31-05-2009 Eau Rouge beats Randall this time
Spa Francorchamps RMU Classic 24-26 April 2009
Voor de eerste race van het seizoen is er samenwerking gevonden met het GTC-TC. Een kampioenschap voor toerwagens tussen 71 en 81 die door heel Europa heen trekken. En dat blijken al snel heel professionele teams met hele dikke auto’s als Porsches, De Tomaso Pantera’s, Camaro’s en Mustangs. Heel veel pk’s en de auto’s zien er behoorlijk angstaanjagend uit. Goed met het Alpientje ga ik hier niet winnen maar wat een genot om daar straks tussen te mogen rijden. Op vrijdag arriveren ook teamgenootjes Ruben en Mathijs met hun BMW’s en is het team compleet.
De eerste vrije training op vrijdagmiddag brengt niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. De auto voelt goed aan, beter als vorig jaar en duidelijk met meer vermogen. Toch rij ik met een tijd van 3.01.409 maar minder dan een seconde sneller als het jaar ervoor. Ik analyseer de training na de wedstrijd met het team, wat doen we fout, wat zit er fout, we hebben geen idee. Ikzelf zit lekker in mijn vel heb er gewoon megazin in en kom snel bij mezelf tot de conclusie dat het toch tussen de oren moet zitten. Heb eigenlijk geen een vrije ronde gehad constant in verkeer gezeten en af en toe toch ook wel verbaasd gestaan hoe gemakkelijk sommige van die GTC-TC auto’s te volgen zijn. Wel zit ik constant met de motor tegen de 8000 toeren aan. Veel te veel waardoor we besluiten de toerental begrenzer wat terug te draaien. Voor de kwalificatie op zaterdag ochtend besluit ik het dan ook eens heel anders te gaan doen. Het zit tussen mijn oren dus moet ik het gewoon zelf doen. Als laatste rij ik de baan op neem heel veel vrije ruimte en ga er dan voor zitten. Eau Rouge blijkt al snel in vijf genomen te kunnen worden en ook Blanchimont gaat vol in vijf. Ik zit te genieten, de auto rijdt super, de bochten kan ik harder door als nooit te voren, af en toe komt de toerenbegrenzer iets te vroeg in maar als ik nu nog geen tijd net onder de magische grens van drie minuten op Spa heb gereden weet ik het niet meer. Als na de training de tijden in het paddock door event manager Roland worden afgegeven ben ik niet alleen zelf verbaasd maar ook wat andere rijders in het kamp. Met 2.56.545 ben ik zelfs sneller als Marcel Frijlink en die weet wel hoe die hard moet gaan met zijn Escort. Marcel staat voor mij op een voetstuk. Zijn auto is gaaf en Marcel heeft een gave rijstijl en enorme wagenbeheersing. Dat hij onbedoeld mij piepelt in de eerste race kan je hem dan ook snel vergeven. Mijn monteur Ron geeft mij een schop onder mijn kont als hij de tijden ziet. “Heb je zitten slapen gisteren of zo “ brult hij. “Zullen we er wel even voor zorgen dat je morgen ook goed wakker blijft”.
Die eerste race van het weekeinde op de vroege zondagmorgen is een complete tombolla. ’s Nachts heeft het geregend en dat betekend in de Ardennen een baan die vaak maar heel langzaam droog wil worden. Zeker als je om 09.00 uur moet starten is de gok groot waar op te vertrekken. We besluiten op slicks en zeker in de eerste 6 ronden van de wedstrijd is dat daardoor vooral achter op het circuit tussen de bossen een hele grote glibber partij. Gelukkig kiezen de meesten voor dezelfde optie en daardoor zijn de omstandigheden bijna voor iedereen gelijk. Als veertiende start ik maar na de eerste ronde kom ik al als 8e door. Gaat dus goed maar ik rij met een enorme reserve want hier en daar knallen er nogal wat auto’s hard van de baan. Het heeft een safety car procedure tot gevolg die later een enorm gevolg voor race twee zal hebben. Tijden de SC halen Marcel Frijlink en de duitser Baptista mij in. Terecht geven ze mij mijn plekje weer terug, maar een overijverige marschall ziet dat anders en denkt dat ik inhaal. Gevolg 60 seconde straf na de wedstrijd en 10 plaatsen terug gezet op de grid. En dat is jammer want in race 1 hebben Marcel, Baptista , Peter Bakker met hun Fords een mega gevecht om elke millimeter asfalt met mij. Voor mij rijden de heren vaak drie rijen dik en kan ik hoewel ik vaak sneller blijk er met geen mogelijkheid omheen. Ik zit te genieten, eindelijk kan ik het Ford kamp bijhouden. Dat is in drie jaar YTCC nog niet eerder gelukt. De Alpine is eindelijk zeker dankzij de totaal andere opzet van de ophanging en banden helemaal top. En ik moet eerlijk bekennen zit ook zelf voor het eerst in lange tijd lekker ontspannen te sturen. Met een hele grote big smile op mijn face kom ik als 9e uit de wedstrijd. Een uur later als de wedstrijdleiding mij straft en ik daar ondanks onboard camera beelden niet in protest kan gaan ben ik enorm pist-off. Ik word terug gezet naar plaats 18.
Ik ben nog steeds boos als we race twee ingaan. Niet echt goed natuurlijk. Zit met mijn boosheid dan ook geheel onterecht te vloeken op Mathijs en Ruben, die voor mij staan, wanneer die in mijn ogen vreselijk zitten te klooien tijdens de opwarmronde en een enorm gat laten vallen. Maar het is onterecht want zij volgen alleen maar de rest voor hen die er een nog groter zooitje van maakt. Als ik het rechte eind opknal na de start zijn Marcel en Baptista al uit het zicht verdwenen. Ik moet dus aan de bak voor een inhaalrace. En die komt er zeker want de auto gaat de gehele wedstrijd top. Ik geef hem op zijn lazer als nooit te voren maar de A310 geeft geen krimp. Het gat naar Marcel en zijn racevrienden om hem heen is te groot maar de laatste ronden rij ik al snel na het inhalen van diverse GTC-TC rijders naar de Sierra Cosworth van Erwin de Ruiter. Net niet pak ik hem, de wedstrijd is 1 ronde te kort. Met een 11e plek algemeen in dit hele dikke toerwagenveld op dit snelle circuit ben ik meer dan tevreden. Als we de veel snellere Divisie III en IV auto’s van de YTCC brigade zelfs even niet meetellen wordt ik tweede achter Marcel. Wel weer achter de snelle Ford man maar zonder de onterechte tijdstraf hadden we denk ik een geweldige strijd kunnen hebben want onze ronden tijden zijn tijdens de wedstrijd hetzelfde. Jammer toch volgende keer de bewuste marschall een brilletje geven. De volgende wedstrijd is weer op Spa, eind mei. Doel lekker gummen, een gezellig weekeind met de Alfa boys en hopelijk een tijd van ergens hoog in de 2.55 zetten. Moet met een beetje meer lef kunnen. Ik weet waar nog te verbeteren valt. Vooral de busstop chicane kom ik totaal niet goed door en verlies daardoor teveel op het rechte stuk naar La Source. Zeker een halve seconde waard. Die andere halve seconde vinden we ook nog wel op het meer dan 7 kilometer lange circuit. Mooi hebben we dus weer wat te oefenen op de play station. Zeer succesvolle test voor de Alpine Equipe op Zandvoort tijdens de DNRT races zondag 5 april. Het was eigenlijk de laatste kans voor de races op Spa om nog een keertje te testen met de Alpine. Vooral stond er een serieuze bandentest op het programma tussen Hankook en Dunlop. Samen met Marcel Poelman van Tim Tuning werd er door het team de gehele dag gezocht naar een totaal nieuwe set up van de auto. De goede loopvlak temperatuur die zo belangrijk is voor de banden en die eigenlijk nooit eerder echt goed gevonden werd in de eerdere setups werd nu wel bereikt. Dunlop was de grote overwinnaar van de dag en bleken maar liefst 4 seconden sneller dan de Hankook banden. Dat gaat dus wat beloven voor dit seizoen.
Equipe Jaronn op de Auto RAI
Gerard van der Heijden Reklame geeft de A310 Gr II nieuwe look voor 2009
New color scheme A310 GrII for 2009 season
Winterwerkzaamheden aan Group 4
equipe Alpine Jaronn 2008
SLAM!FM Finaleraces , Assen
Ik zit mij ondertussen op te winden op een oude dame die net voor mij op de snelweg invoegt en geen gas geeft. Lastig als je een aanhanger achter je bus hebt met daarop de BMW M3 van je teamgenootje. Doos rij door zeg ik. Zoveel ruimte hier voorbij Zwolle en dan moet je nog mij in de weg zitten. Mijn vrouw Ine zit te lachen dat ik mij weer opwind. 26 jaar houdt ze het al uit met mij. Inderdaad met mij want om het niet met haar uit te houden moet je wel een enorme idioot zijn. Big Mama wordt ze door iedereen binnen het team genoemd. Niet omdat ze een enorme grote gezette meid is, ze waait bij windkracht 4 al weg, maar vooral doordat ze altijd voor iedereen klaar staat, van ontbijt tot avondeten, alle tussendoortjes en ook zorgt ze ervoor dat sponsors niets te kort komen. Voor Assen zijn er nogal wat uitgenodigd en we hebben van sponsor Petromark hun luxe VIP box met uitzicht op de GT Chicane tot onze beschikking. Omdat de plek van het team op de paddock en de VIP ruimte nogal ver uit elkaar liggen maakt Ine zich vooral zorgen hoe ze voor haar “kleintjes” moet zorgen. Ze kan zich nu eenmaal niet in tweeën delen. Ik maak me daar geen zorgen over dat lukt haar iedere keer weer en dat weet de rest van het team ook. Ine gaat alleen mee voor zoals ze zelf zegt het verzorgen van haar “kinderen”. Niet voor het racen van mij. In alle jaren dat ik op het asfalt bezig ben heeft ze nog nooit een wedstrijd bekeken. Al s de dood is ze dat er wat gebeurd dus daarom doe ik misschien soms iets te voorzichtig. Als ik op Assen arriveer is Jan al druk doende met de opbouw van de tenten rondom onze trailer. Jan is er ook weer zo een binnen het team. We kennen elkaar al meer dan 20 jaar, zijn echte maatjes en allebei altijd een kapitein op het schip. Dat botst natuurlijk enorm maar op de een of andere manier zijn wij een huwelijk dat maar niet kapot kan gaan. Altijd na een ruzie maken we het weer goed, oké niet in bed maar meestal met een big hugh. Jan is planner bij een transportonderneming, weet dus wat er bij een logistieke operatie allemaal komt kijken en doet dat dus ook voor het team. Ga ik nu echt toegeven dat ik dat dus ook allemaal weer wil doen maar heb in 2008 geleerd dat meer los te laten. We overleggen nu meer en dat werkt uitstekend. Jan is wel een overloper want werkte hij in eerste instantie voor mijn Alpine inmiddels heeft teamgenoot Ruben hem ingepikt en sleutelt hij aan de BMW. Is goed want met Floor en Ron heb ik twee goede monteurs die er altijd ervoor zorgen dat de Alpine er technisch op en top bijstaat. En twee monteurs op een auto is meer dan voldoende. Met Ron heb ik de Alpine drie jaar geleden totaal opgebouwd of beter gezegd verbouwd. Ron is technisch een topper en zonder dat hij zijn duim opsteekt rij ik niet de pits uit. Floor is onze benjamin van het team. Heeft als mooie jonge dame inmiddels een plekje binnen deze mannenwereld weten te veroveren. Ron is haar Obi Wan Kenobi. Floor is enorm leergierig, soms iets teveel want dan wordt Ron helemaal gek van haar. Ondanks het koude slechte weer, welke idioot verzint het ook om in oktober nog in Nederland te gaan racen, staat het hele Equipe Jaronn tentenkamp binnen een uurtje op de paddock op zijn plaats. Ik ben daar altijd weer enorm verbaasd over. Maar het blijkt dat de Equipe loopt als een net geolied naaimachinetje.
2008 was tot dusver een top seizoen met inderdaad veel lol op verschillende circuits in Europa. We hebben gepresteerd, ook enorm veel op zijn Amsterdams gezegd geklooid. Het materiaal was net als voorgaande jaren top maar daar hebben we niet het maximale als team en ik vooral al rijder uitgehaald. Gevolg de concurrentie zit ons voor de laatste wedstrijden enorm op de hielen. Ik moet aan de bak, alle twee de wedstrijden van mijn directe concurrent winnen om algemeen kampioen in de Divisie II te worden of ieder geval één wedstrijd voor hem eindigen om de klasse overwinning in de wacht te slepen. En dat is geen gemakkelijke opgave. Mijn directe tegenstander Erwin van Dijk, met een heel erg blauwe Alpine A310 Gr5, heeft bewezen over het gehele seizoen veel sneller te zijn geweest. Zijn auto ligt en loopt beter en Erwin is gewoon zelf ook iets beter moet ik toegeven. Maar hij kan het ook enorm voor zichzelf verknallen en gelukkig voor mij gebeurde dat dit seizoen een keertje. Het heeft het seizoen enorm spannend gemaakt. Ik weet dat Erwin hoger op wil naar de Dutch Supercar Cup en hij heeft enorm uitgepakt en een heleboel potentiële sponsors uitgenodigd. Daardoor weet ik dat hij de druk enorm op zijn schouders heeft gelegd en dat hij koste wat het kost voor mij wil eindigen. Maar ja je bent racer, ik zelf loop altijd wel te gillen dat het een spelletje is maar zodra de pits wordt uitgereden gaat er ergens in de grijze hersenmassa die nog aanwezig is een knop om en komt er een raceduiveltje uit de oren gekropen. Het gaat allemaal nergens over maar ondertussen. Tijdens de halfdroge halfnatte vrije training op de zaterdagmorgen laat Erwin zien dat het menens is. Maar liefst 4 seconden is hij sneller dan ik. I’m impressed, mijn team stil en Floor en Ron vragen zich af of er ergens iets mis is met de auto. Ik stel ze gerust zit tussen mijn eigen oren. Assen en ik hebben een haat liefde verhouding. Op de een of andere manier klikt het ergens gewoon niet. Een beetje raar want het circuit is best mooi, de accomedatie in vergelijking met Zandvoort helemaal top en de organisatie en zijn vrijwillige medewerkers altijd vriendelijk. Je komt er dus graag naar toe om te racen. Ik dus op de een of andere wijze niet. De klik is er gewoon niet. Op de baan heb ik altijd moeilijk om een bepaalde cadans te vinden. Het is moeilijk uit te leggen, andere racers weten misschien wat ik bedoel. Je komt niet in een ritme, de tijden schommelen te veel, je maakt teveel onnodige fouten, kortom je zit gefrustreerd in je auto. Dat heb ik alleen op de een of andere manier met Assen. De kwalificatie in de vroege middag geeft een zelfde beeld. Ik loop weer enorm te worstelen met de auto, krijg de Hankook slick banden die ik al het gehele jaar vervloek maar niet op temperatuur en glijd werkelijk alle kanten op. Erwin is weer 4 seconden sneller, terwijl er toch echt niet meer als een seconde tussen mag zitten. Hij staat derde ik twaalfde op de grid. Ik ben gefrustreerd, snap er werkelijk helemaal niets van. We hebben binnen het team overleg. Omdat de race aan het einde van de dag zo goed als verloren kan worden beschouwd besluiten we te gaan experimenteren. Om meer warmte in de achterbanden te krijgen zetten we de sporing achter op 1 graad toespoor. Daar verlies je wat snelheid mee maar in de bochten kan dat wel weer terug gewonnen worden. Het werkt. In de eerste race van het weekeinde ben ik maar liefst 3 seconden sneller dan de kwalificatie. Goed Erwin is onbereikbaar maar het verschil in ronden tijd bedraagt nog maar een kleine seconde. Belangrijker nog ik kan constante ronden rijden en daar win je veel meer mee dan 1 snelle ronde zetten. Ik zit dus lekker in mijn vel tijdens de wedstrijd, kan niet van Erwin winnen maar echt wegrijden doet hij ook niet van mij. Heb de kont van zijn auto, het zei op afstand, constant in het vizier. Tijdens de laatste ronde gaat het echter totaal mis aan boord van mijn Alpine. De linkerachterwiel fuseekogel breekt net zoals tijdens de training op Spa weer compleet doormidden. De Alpine zakt door zijn hoeven. Met veel kunst en vliegwerk bereik ik de finish als 9e. Als de auto vanaf de OCA depannage auto wordt afgeladen bij onze tent op de paddock hebben al veel andere collega coureurs iets van game over voor Randall dit weekeind. Ron en Floor bekijken de schade achterin en dan blijkt hoewel ze zeeën van tijd hebben wat een toppertjes het zijn. Binnen een uur staat de Alpine er weer raceklaar bij. Poetsen jij, hij moet weer blinken, douwt Ron mij een SONAX cleaner doek in de handen . Inderdaad ik heb hem vies gemaakt dan mag ik hemzelf ook weer schoonmaken. Het is ook mijn enige taak in de werkplaats op het circuit. Ik mag zelf van de monteurs tijdens weekeinden niet meer aan de auto sleutelen. Dat hebben ze in 2008 besloten. Niet omdat ik het niet kan, buiten het circuit doen we samen alles van remmen vervangen tot complete rebuilds van de auto. Maar op het circuit vinden ze dat het welletjes is geweest en ik me meer moet focussen op het rijden. Heb daar moeite mee moet ik toegeven want dan krijg je een beetje dat coureur met helm in de hand gevoel. Poetsen dus, lijkt het of ik toch nog wat gedaan heb.
Op zondag komt het met bakken uit de lucht. En terwijl ik mij met teamgenoot Ruben druk maak met het ontvangen van sponsors bouwt mijn team de auto om naar regencondities. Ron en Jan kennen mij al heel lang en weten dat het nu goed komt. Floor is enorm zenuwachtig maar weet niet dat tijdens een regenwedstrijd er bij mij geen houden aan is. Het is vreemd voor een regenwedstrijd ben ik nooit nerveus. Bij een droge is dat wel het geval maar wanneer het regent wordt ik op de een of andere manier heel kalm. Heel tegenstrijdig want bij de meeste coureurs gaat de adrenaline omhoog zodra het asfalt wat natter wordt. Achter zitten nieuwe Matador regenbanden en tijdens de opwarmronde heb ik gelijk het oude gevoel van de auto terug. Heel 2008 vond ik met de nieuwe Hankook banden geen balans in de auto maar op het Matador rubber gaat gelijk alles weer helemaal als in 2006 en 2007. Jammer dat Matador geen banden meer maakt voor mijn Alpine zit ik te denken terwijl ik oprijd naar mijn startplek. Bij de start ben ik vanaf de 9e plek weg als een duveltje uit een doosje. Voor de eerste bocht heb ik Erwin die als 6e is gestart al te pakken en kom ik als 5e de eerste ronde door. Het is tegenstrijdig,ondanks mijn kalmte ben ik in de regen altijd als de doods. Je ziet als je achter iemand aanrijdt niets, je glijd en je glibbert alle kanten op en toch gaat het dan bij mij op de een of andere manier helemaal goed. Ik rijd altijd mijn beste wedstrijden in de regen. Kan niet uitleggen wat dat is, je krijgt snel de naam van regenrijder, waaghals etc. Maar juist doordat ik zo bang ben in de regen gaat het misschien altijd goed en snel. Een soort 90% regeling in je hersens die ervoor zorgen dat je het optimale uit je auto haalt in die natte condities. Erwin heeft geen schijn van kans en ik ben gemiddeld 3 seconde per ronde sneller. Rollenspel dus omgedraaid. Vierde word ik achter Harm van de Laan die algemeen kampioen wordt bij de YTCC. Ik knuffel de grote Saab piloot aan alle kanten want het is een wereldprestatie in zijn laatste racejaar. Theo Mouws lacht ook aan alle kanten. De sympathieke Ford RS2000 rijder wint door het honden gevecht tussen mij en Erwin uiteindelijk de titel in de Divisie II. Als ik het er een gun is het wel Theo. Hij is helemaal het prototype van een hele gelukkige Youngtimer piloot. Goed begrijpen dat het nergens over gaat, van het leven genieten, lol hebben op het circuit en oh ja vandaag ook nog even kampioen worden. Zeiknat pakken we aan het einde van de dag alles in. Ook weer lekker, nog meer werk na afloop om alles droog te krijgen. Ik ben moe maar voldaan. We hebben een leuk seizoen gehad. Zijn dichter naar elkaar gegroeid, gevonden aan de auto wat we in 2009 willen verbeteren, de eigen klasse gewonnen en een hele mooie tweede plek in de Divisie II algemeen. 2009 gaat veel drukker worden met nog een tweede Alpine erbij en ook nog een Opel. Zes auto’s totaal hoe gaan we dat nu weer allemaal op zijn plekje krijgen zit ik te denken als ik op de snelweg vanachter het stuur van mijn bus in het donker over de zwarte weilanden tussen Assen en Zwolle tuur. Serene rust, ach misschien toch dit stukje land maar niet weggummen van de kaart. Kan ik hier ooit nog een boerderijtje kopen. Lekker rustig. State of Art GP Classic Zandvoort 13 en 14 september De kwalificatie op de zaterdag ochtend was er een waar de mindere teams in de Formule 1 van smullen. Vlak voor het oprijden van de baan begint het zachtjes te miezeren. Ik rij meteen volgas door omdat in Zandvoort een miezerbuitje meestal meer onraad voorspelt. Het klopt want na 3 ronden regent het zo hard dat op slicks het geen houden meer aan is. Toch besluit ik na een kort pitstopje het weer te proberen. Niet om een snellere tijd neer te zetten maar vooral om te kijken hoe de zachte Hankook slicks zich gedragen als ze nat zijn. Met Matador slicks kon ook op een halfnatte baan hard doorgereden worden. Met de Hankooks kom ik er al snel achter dat dit onmogelijk is. Totaal geen grip in de regen en dat verbaasd me een beetje omdat dit compound toch wel veel zachter is dan de Matador ooit waren. Goed om te weten dat wanneer er tijdens de wedstrijd dus regen komt ik het rustig aan moet doen. De eerste wedstrijd aan het eind van de zaterdag is droog maar wel koud. Ik besluit weer op de zachte banden weg te gaan en start vanaf de 3e plek. Heb geen idee wat me te wachten staat. Door de rare kwalificatie staan diverse toppers in het middenveld. Voor het eerst in drie jaar heb ik een superstart. Zo snel weg was ik nog nooit en ik bind meteen de strijd aan het de 21 turbo van Mick de Jonge. Maar turbo power wint het van mij 6 cilindertje richting Tarzan bocht. In een waanzinnige actie weet Marcel Frijlink mij buitenom te passeren. Heb daar diep respect voor want het was kantje boord. Vierde lig ik bij de eerste doorkomst en in mijn spiegel zie ik Erwin in zijn Alpine langzaam kleiner worden. Het tempo zit oké met een 2.03 en langzaam probeer ik het tempo op te voeren. Dat lukt. De kop met Mick in de 21 turbo, Marcel in zijn Escort en nieuwkomer Marcel Engelhard in een hele mooie Porsche 964 kan ik op afstand volgen maar meer ook niet. Na 6 ronden hoor ik opeens wat fluitwerk in de staart van de Alpine. Niet geluid van mijn eigen motor maar van die van Erwin de Ruiter die zijn Sierra Cosworth die met een bloedgang langs mij heen stuurt. Man wat gaat zo’n apparaat ervandoor als de Turbo inkomt. Maar even later wordt door onbegrijpelijke redenen Erwin, net zoals Erwin van Dijk met zijn Alpine, uit de race gehaald wegens geluid overschrijding. En dat terwijl een Sierra Cosworth toch echt een van de stilste op de baan is. Beiden Erwinnen zijn pist off na de wedstrijd en dat is echt terecht. Ondertussen rij ik met een straks schema van constant laag in de 2.03 naar de 4e plek. Ik ben wel en niet tevreden. 4e is oké maar met meer vermogen aan boord, wat ik echt wel merk, kan ik niet sneller als ik ooit gereden heb op Zandvoort. En dat zit me een beetje dwars. De Hankooks blijken dus helemaal niet zo'n snelle band te zijn. Met Matadors was ik zeer zeker rond de 2.00 of net daaronder beland. De auto moet op deze band anders afgesteld gaan worden en daar is helaas in zo’n raceweekend geen tijd voor.
Zondag is een heerlijke dag. Het zonnetje komt al vroeg door en hoewel het niet zomers warm wordt is het rond de tent van de Equipe heerlijk vertoeven. Floor, Marcel, Jeroen en Danny zijn nog een beetje aan het bijkomen van een nacht sleutelen aan de Simca. In de motor van Jeroen zijn een paar nieuwe drijfstang lagers gemonteerd en om 03.00 uur was de crew klaar met de job. We laten ze een beetje bijkomen. Ondertussen heb ik het druk met de gasten van sponsors als Smitskam Juridisch Adviesburo, HLB Schippers en Europeesche verzekeringen. Ook een aantal klanten van mijn eigen zaak komen de Equipe bekijken. Ik voel me een beetje een Jantje Lammers die op Le Mans als teambaas ook alles tot in de late uurtjes zat te regelen. Maar de gasten hebben het naar hun zin en de reacties zijn overal positief. Door de drukte vergeet ik na het tanken van de Alpine de hoofdstroomschakelaar uit te zetten. Resultaat een klein uur voor de start een ontplofte bobine en een lege accu. Paniek dus, even maar, weer weten de monteurs alles op te lossen. Als ik eenmaal in de auto zit kom ik eindelijk tot rust. Racen is inderdaad voor mij een rustpuntje in de dag. Even helemaal met jezelf en de auto bezig zijn. Weer heb ik een top start. Zit er vanaf de vierde positieve meteen weer goed bij. De eerste twee ronden kan ik de kop weer bestaande uit Marcel Frijlink, Mick en Marc goed volgen. Goed met de pk’s achter in de Alpine is dus echt niets mis. Met de banden des te meer. Een paar graden is het verschil maar met gisteren. Maar de zachte Hankooks geven na 4 ronden helemaal de geest. Kom geen bocht meer door en de tijden vliegen omhoog naar 2.06 en 2.07. Oeps dat had ik niet verwacht. Totaal niet. Kom er nu achter dat ik toch een hardere compound had moeten kiezen. Resultaat, Erwin de Ruiter, teamgenootje Ruben en Erwin van Dijk vliegen er voorbij of ik stil sta. Kan helemaal niets doen. Teveel pushen geeft zoveel overstuur dat de gele vlaggen al in de Arie Luyendijk bocht worden uitgehangen door de op post staande OCA marschals voor ik er goed en wel doorheen ben. Zo schrikken ze van mijn dwarse rijstijl. Ikzelf ook en hoewel ik de laatste ronden wel weer goede tijden neerzet is een 7e plek het hoogst haalbare. Toch ben ik na afloop tevreden. Ik baal dat Jeroen zijn motor weer kapot is gegaan. Dat is balen voor het team na het nachtwerk. Maar het team heeft verder goed gepresteerd. Ruben heeft het vertrouwen weer terug in zijn M3. Kim en vriend Marcel hebben heerlijk lopen gummen in hun E30 325 iesss. En vooral voor Marcel is dat heerlijk na zo’n hectische nacht. Ikzelf weet nu wat ik wel en niet kan met de Hankook banden. Weet dat een paar graden verschil een enorm verschil kan maken welk compound je kiest. Weet ook dat als we nog kampioen willen worden de volgende twee finale wedstrijden gewonnen dienen te worden. Geen excuses meer. De motor is top, de auto is top nu nog even rust in het koppie en de goede banden kiezen. Misschien volgend jaar toch maar eens een pr man binnen het team aanstellen die alle andere zaken op een dag regelt. Wie durft ??? Racegroeten Randall
Nurburgring 27-29 Juni 2008
Duitsland, Eifel, Nurburgring, 3 magische woorden die synoniem staan met autosport. De hele omgeving rondom het beroemde kasteel op de berg, wie kent hem niet uit de Michel Vaillant strip, leeft van de beroemde Nordschleife en natuurlijk het Grand Prix circuit. De mooiste auto’s kom je tegen op de kleine bochtige weggetjes rondom het circuit. Maar ook dit weekend in het paddock waar tijdens het inmiddels beroemde Oldtimer festival weer het crème de la crème van de historische autosport staat opgesteld. En waar serieus mee wordt geracet. Zo ook bij het Netservices YTCC waar naast de vaste deelnemers ook een negental Porsches 944 uit de Porsche basic cup het veld komen versterken. De weken voorafgaande aan het festival is er weer veel gesleuteld aan de Alpine. Vooral aan de motor waar volgens motor tuner Dinand nog steeds niet het beste is uitgehaald. Structueel blijft er echter wat behoorlijk mis in de binnenkamers van de V6. Bij de laatste testronden op de bank bij Rica in Wateringen blijken er opeens na weer wat veranderingen 20pk weg te zijn. En dat is nu precies niet wat je wilt als je een motor probeert beter te maken. De tijd is te kort om weer terug te gaan veranderen naar de oude basis dus wordt besloten om maar te kijken wat er van komt op deze baan met helaas wel heel veel lange rechte stukken. In de kwalificatie begint meteen de physchologische oorlogsvoering met directe concurrent Erwin van Dijk met zijn, na de harde klap op Spa weer totaal opnieuw opgebouwde blauwe A310. Ronden lang zitten we elkaar gek te maken en van de kwalificatie maken we eigenlijk gelijk al een race. En dat blijkt nu echt niet de beste methode om een snelle tijd te zetten. Wel heb ik al meteen door dat als ik dit weekend wil winnen absoluut tot de limiet moet gaan. Erwin zijn blokje blijkt op de snelle stukken net even iets beter door te trekken. In de korte gedeelten ligt mijn auto weer iets beter. Eigenlijk hebben we wel een beetje lol maar als door een klein onderstuur moment van mij we eindelijk van elkander verlost zijn draaien we samen in de laatste ronde van de kwalificatie de snelste tijd. Erwin op plaats 2 ik op 3. De top van het veld ligt dicht bij elkaar en Ralf Fronholt met zijn Kadett, Harm van de Laan met zijn hele grote Saab 99 en Peter Bakker met de slanke snelle Escort RS1600 volgen maar op zeer kleine afstand. Gastrijder Erik den Dekker met een snelle Porsche 944 turbo mag van pole vertrekken. Na de start van de eerste wedstrijd op de zaterdag vormen Erik, Erwin en ik een mooi triootje. De eerste ronden rijden we gedrieën langzaam weg van de rest van het veld. Ik kan het tempo volgen maar ook niet meer dan dat. Moet de auto helemaal op de limiet van mijn en zijn kunnen sturen. Het verlies aan vermogen wordt gecompenseerd door de iets betere koppel kromme die de V6 achterin nu heeft. Wat ik echter win in het bochtige gedeelte van de Mercedes Arena, verlies ik weer op de lange rechte stukken achterin. Echt aanvallen dus voor de kop kan ik totaal niet. De vierde ronde is het feest om de kop voorbij. Ik rij zo op de limiet dat de concentratie even het allemaal niet meer kan bijbenen. Bij het aanremmen voor de haaks rechtse na start finish schakel ik veel te hard terug naar de 2e versnelling. De achterkant slaat vast, de kont komt om en achterwaarts glijd ik de Mercedes Arena in. Weg aansluiting met de kop. Erger nog Peter, Ralf en Harm vliegen er alle drie voorbij. Waarbij ik Ralf vol in het gelaat aankijk en die verdomde Duitser heeft daarbij wel een hele grote big smile op zijn gezicht. Damned, donders nog aan toe dat is me nog nooit overkomen. Zijn ze in het paddock niet van me gewend want ik rijdt eigenlijk altijd op 95% en maak bijna nooit een foutje. Het kost me een rondje om mijzelf te hervinden maar ga er dan weer helemaal vol voor. Maar wat ik ook doe kom geen millimeter per ronde dichterbij de kop. Goed ze rijden ook niet weg van mij maar erbij komen lukt ook totaal niet. Dat de race uiteindelijk maar 19 minuten duurt ipv de geplande 30, er lopen een paar everzwijnen ergens over de baan, maakt dan ook helemaal niets uit. Een 6e plaats meer zit er niet in en ik ben na de wedstrijd totaal van slag. Niet omdat we voor het eerst in anderhalf jaar niet de eigen klasse winnen maar gewoon omdat ik nog nooit zo’n fout heb gemaakt tijdens een wedstrijd. Ook het team is het niet gewend, laten me even met rust maar hebben wel gezien dat ik er vol voor ben gegaan na de spin.
Op zondag is er prime time in het drukke raceprogramma wederom een herkansing. Race 2 geeft eigenlijk precies het scenario als ik me al had voorgesteld. De kop rijdt even hard. Probeer wel alles om voorbij Harm en Ralf te komen maar wat ik ook probeer het lukt niet. Vooral Ralf weet ik nu, kan de deur zeer hardhandig dicht gooien, maar je zit nu eenmaal niet op een circuit voor een zondags ritje rond de kerk. Doordat Ralf zijn voorruit verbrijzeld en Peter Bakker de complete rechter achterwiel ophanging verliest wordt ik uiteindelijk toch 4e. Maar niet daarover ben ik uiterst tevreden wel over het wedstrijd verloop. Heb werkelijk een van mijn beste races ooit gereden. 30 minuten full pull zonder een foutje. Ben kapot na afloop, niet lichamelijk, met de conditie zit het na een jaar sporten wel snor, maar helemaal geestelijk. Heb al het vertrouwen weer terug in mijzelf en weet dat met een betere motor er een paar rijders weer behoorlijk rekening met mij moeten houden tijdens de volgende wedstrijd op Zandvoort. Een 30pk meer met ditzelfde koppel resulteert zeer zeker in een tijd onder de 2 minuten in de duinen. Mijn motor tuner weet dus de komende 8 weken zijn taak. De Equipe heeft het weekend op de Nurburgring met glans doorstaan. Marcel Poelman die de reserve BMW van Ruben kon besturen maakte het zichzelf tijdens de races soms heel moeilijk door ook een paar keer te spinnen, maar wist uiteindelijk de eerste prijs in de Divisie III mee naar huis te nemen. Jeroen reed zich ook weer in de kijker. Niet alleen bleek de Simca in het paddock een regelrechte publiekstrekker maar Jeroen had het op de baan naar zijn zin in de Eifel. Ook zijn motortje kan wat meer pktjes gebruiken maar verder speelde hij met de concurrentie in zijn klasse. Zelfs een stop and go bracht hem niet van zijn stuk. Randall Lawson
POLE POSITION EINDHOVEN
Spa = overleven Spa - Francorchamps, coureurs noemen het wel een van de meest uitdagende banen ter wereld. Spa is een mythe, het onderscheid de echte kerels van de watjes. En omdat je zeer zeker geen watje genoemd wilt worden ga je dus naar Spa om een echte kerel te worden.
De eerste keer dat ik op Spa reed was in een 115 pk Volvo 360. Met die auto kon bijna alles volgas. Dat zou zeker niet kunnen met een zeer staart lastige Alpine A310. En inderdaad nu weet ik dat is ook echt niet mogelijk. De eerste ronden op Spa tellen meteen mee voor de kwalificatie van de eerste race. Een vrije training is er helaas even niet en ik weet dus dat er na een paar rondjes circuit verkenning meteen full pull gegaan moet worden. Dat wil ik wel maar de auto denkt er anders over. Na 4 ronden is de kwalificatie voorbij als bovenop Eau rouge de linker achterwielophanging een ander leven gaat lijden. Ik heb het even bij het aanremmen van de chicane na het rechte stuk enorm druk aan boord. Zo druk zelfs dat andere achter mij rijdende coureurs de sporen die op het wegdek worden neergelegd zo intensief beleven dat zelfs zij de eerste volgende bochten geen gas meer durven te geven. Goed hartslag 200 is dus ook weer even gehaald en als ik bij de baanpost waar ik de auto parkeer kijk naar de schade linksachter heb ik al snel zoiets van dit weekend is sneller voorbij als gepland. Maar dan blijken Ron, weer terug in het team en Floor lekker met elkaar te kunnen sleutelen. Binnen een uur staat de Alpine weer op zijn pootjes en kan ik een (verboden) testrit op het binnenterrein maken. Conclusie alles wel aan boord we kunnen aan de slag vanaf een 21ste plek.
De kop van het veld is dan al over de bult van Eau Rouge verdwenen. Ik kan ze vanaf het rechte stuk naar deze beruchte bocht goed zien verdwijnen terwijl ik naar de vijfde versnelling accelereer. Als ik even later teamgenootje Ruben met zijn BMW M3 zeer gehavend aan de kant van de weg zie staan weet ik dat Spa zijn naam weer aan het waarmaken is. In dezelfde ronde staat ook merk genoot Erwin met zijn blauwe A310 in de vangrail. Jongens wat zijn we hier in hemelsnaam allemaal aan het doen gaat er door mijn koppie heen. Maken we er een demolition derby van of gaan we ook nog proberen de finish te halen. Maar veel nadenken kan ik niet. Het is inmiddels flink druk geworden om mijn kleine Alpine. Marcel Poelman met een dikke Ascona, Erwin de Ruiter met een brullende Sierra en Harmen van Putten met een ongelooflijke dikke 75 IMSA Turbo hebben het idee opgevat om eens lekker met mij te gaan racen. Gelijk hebben ze en ronden lang zitten we stuivertje te wisselen. “The battle of Spa has begun” en ik verg het uiterste van mijn trouwe autootje. Daarbij wel in het achterhoofd houdend dat ik gestart ben op de Hankook banden waar ik in Zandvoort niet echt vertrouwen in kreeg. Maar hier in Spa geven diezelfde banden geen krimp. Kan er eigenlijk alles mee. Zo goed zelfs dat uiteindelijk een zevende plek algemeen wordt gehaald en een laagste podium plek bij de Youngtimers. Voor Erwin met zijn Sierra en voor Marcel met de Ascona die daar niet blij mee is als ik hem weer in onze gezamenlijke tent tegenkom. Maar hij fleurt helemaal op als blijkt dat hij toch een snellere ronde heeft gereden dan ik. En daar pest hij me de rest van het weekend mee.
Goed het pientje heeft het weer goed gedaan. En ik sta voor de tweede wedstrijd lekker veel verder naar voren in het grote startveld. Wel op regenbanden want in die tweede wedstrijd wordt het nat, heel erg nat en "olie" glad. Aan het begin van de wedstrijd komt het achterop het circuit met bakken uit de hemel. Diegene die voor slicks hebben gekozen zitten mega te stuntelen en dat zorgt er ook voor dat de een na de ander de vangrail hard handig kust. Als de safety car op de baan komt blijkt dat mijn Avon regenbanden aan de achterkant veel te heet worden. Zelfs met de grote hoeveelheid water en olie op de baan. Het tempo van de safety car kan ik zelfs niet volgen, niet normaal maar ook achter mij hebben ze grote moeite dat bij te houden. Ik weet genoeg, neem geen risico’s meer de rest van de wedstrijd en rij 100% op uitrijden. Het gevecht met Peter Frijlink in zijn “kermit” Escort weet ik uiteindelijk door iets slimmer te zijn te winnen. Weer zevende algemeen en wederom een derde plek op het Youngtimer podium. Als er een ding is dat ik geleerd heb dit weekend op Spa is dat je voor dit circuit zeer veel respect moet hebben. Ik keek er altijd een beetje naar van ach die verhalen die verteld worden zullen uiteindelijk wel allemaal meevallen. Maar Spa overwin je niet zomaar. Eau Rouge is berucht maar valt eigenlijk wel mee. Veel gevaarlijker zijn de stukken waar het zo ongelooflijk veel sneller gaat als op andere circuits dat een klein foutje grote gevolgen heeft. Alles komt gewoon iets sneller op je af. En nee ik zit in de prime time van mijn leven maar op je 46ste moet ik toegeven zijn je reflexen toch niet zo goed als toen je eind 20 was. Met een kleine reserve rijden is misschien in de autosport ongepast, je moet toch altijd alles geven nietwaar, maar hier op Spa maakt het HET verschil tussen overleven of crashen. En dat is iets waar ik nu juist in Spa net even geen zin in had. Randall Lawson
2e en 3e plek tijdens Historische Zandvoort Trophy 4 mei
200 pk bleek uiteindelijk toch genoeg voor podiumplekjes tijdens de eerste Netservices YTCC wedstrijden van het seizoen op Zandvoort. Op het nieuwe Hankook rubber werd door Randall in de eerste wedstrijd een tweede plek behaald achter teamgenoot Ruben met de M3. Maar omdat de EJ Alpine rijder geen goed gevoel over het nieuwe Hankook rubber had werd besloten de tweede race met de vertrouwde Matador banden van start te gaan. Een goede beslissing want ze bleken sneller. Een derde plek was het resultaat achter wederom Ruben en Marcel Frijlink met zijn altijd zeer snelle Escort. Na alle aanloop perikelen een fantastisch resultaat voor het team.
Problemen kende het team uiteindelijk met het vier keer afscheuren van de uitlaat spruitstukken. Maar voor alle trainingen en wedstrijden werden die vakkundig weer gerepareerd door Marcel van Tim Tuning uit Zandvoort.
Ook de nieuwe monteur van het team, Floor, had het tijdens het eerste weekend van het seizoen duidelijk naar de zin in het EAJ kamp en vond al gauw haar draai tussen de al jaren samenwerkende teamleden.
Ondanks verbeteringen motor toch maar 200pk Euvel EAJ motor gevonden Grote tegenslag voor de equipe Alpine
eerste testritten EAJ Nieuwe motor zit er in en is klaar voor de eerste proefritten
nieuwe sponsor EJ ; AW GUITARS Uw eigen gitaar helmaal op maat gemaakt in een eigen aangegeven design of met uw bedrijfslogo. Allemaal mogelijk bij Andre Wullems Guitars. AW Guitars, www.aw-guitars.com is een nederlands gespecialiseerd bedrijf dat in al uw wensen kan voldoen. Speciaal voor de Equipe wordt, maar helaas Randall moet op gitaar les, een Alpine gitaar ontwikkeld en gebouwd. Deze gitaar is tijdens de september races op het circuit te bewonderen waar ook AW Guitars aanwezig zal zijn om demonstraties te geven.
Inmiddels zijn de voorbereidingen voor seizoen 2008 in volle gang. De auto is daarbij een klein beetje ontmanteld en alles maar werkelijk ook alles wordt door de technische staf nagekeken.
Meer pks komen eraan
Nieuwe advertentie campagne EAJ Binnenkort zijn van deze afbeeldingen posters verkrijgbaaar
equipe Alpine Jaronn 2007 Interview tussen Renault Alpine rijders van Dijk en Lawson
Drie Alpines A310 streden dit jaar tegen elkaar in de Youngtimer Trophy Divisie II. Uniek eigenlijk want zelfs in Frankrijk binden 3 verschillende A310 types niet in 1 raceklasse de strijd met elkaar aan. Good old Mike Mann is het langste van de drie bezig in deze raceklasse. Randall Lawson deed vorig jaar voor het eerst mee in de Divisie II en werd gelijk kampioen. Nieuwkomer dit jaar was Erwin van Dijk in een snelle Groep V A310. Een interview met de laatste twee genoemde hoofdrolspelers in deze steeds populairder wordende raceklasse. Racen met een Alpine waarom? Randall; Ja dat vraag ik mezelf eigenlijk ook geregeld af. Denk dat ergens er een beetje Alpine bloed door de aderen stroomt. Maar eigenlijk hadden we na vorig jaar wel een beetje als team dat we eigenlijk erg gek bezig waren geweest. Na 5 jaren Volvo cup was het de tijd voor een nieuwe uitdaging. Maar racen met een Alpine kwam toch een beetje meer bij kijken dan we eigenlijk ingepland hadden. Veel gesleutel, veel proberen, en vooral veel kosten. Dat we de titel pakten vorig jaar was een mooie bonus, gemakkelijk was het zeker niet. Wel heel tevreden teruggekeken want we hadden het als team toch maar geflikt. Maar waarom een Alpine en geen andere auto, geen idee zegt maar dat we masochistisch aangelegd zijn. Erwin; eigenlijk ben ik er langzaam ingerold, van het een kwam het ander. In eerste instantie was de liefde voor de Alpine’s al lange tijd aanwezig met een foto boven mijn bed van een GTA V6 Turbo. Uiteindelijk kwam op jonge leeftijd na veel hard werken de eerste blauwe GTA . Nadat mijn vriendin Mirjam ook verliefd geworden was op de net aangeschafte A110 cabrio dacht ik dat het zo wel welletjes was, maar niets is minder waar. Na een jaar of twee bij de zomeravondcompetitie wat losse wedstrijdjes gereden te hebben met uiteraard ook een Renault (5 GTE) en tegelijkertijd in het team van Mike Mann te helpen met de A310 groeide de liefde nog meer. Seizoen 2007 zou ik eigenlijk zelf gaan rijden met de Renault 5 maar door wat technische reglementen werd dit een moeilijk verhaal. Ook was eigenlijk al zeker dat de A310 groep 5 van Max Hak ging rijden bij de Youngtimers, deze zou zich aansluiten bij team Mann. Door diverse oorzaken is dit in de winter spaak gelopen en stond deze race Alpine te verstoffen in de schuur. Op een zaterdagmiddag ontstond met Max en mij een gezellig gesprek wat twee en half uur wat later eindigde in WAAROM GA JIJ NIET IN MIJN ALPINE RACE.?????????. Zo is na goede afspraken gemaakt te hebben het racen met een Alpine begonnen en is in mijn beleving het ultieme genot. Randall jij rijdt al een paar jaar in verschillende raceklassen, Erwin voor jou was dit je eerste volledige seizoen. Hoe hebben jullie dit jaar ervaren ? Randall; Na vorig jaar stond dit jaar eigenlijk volledig in het doorontwikkelen van de A310. Afgelopen winter hadden we de auto op tal van plaatsen verbeterd. En eigenlijk is pas de laatste wedstrijd op Assen eruit gekomen dat we op de goede weg zitten. Vooral de balans in de auto is op het ogenblik perfect en de Matador banden zijn ook een prima keuze gebleken. Wel hebben we constant zorgen over de remmen. Maar dat komt ook een beetje omdat ik die vrij hard aan het werk zet altijd. Dat is dus een klus voor deze winter. Het seizoen was verder top. Buiten de uitvalbeurt in Duitsland hebben we geen problemen gekend en eigenlijk moet ik zeggen waren we een maatje te groot voor de andere Alpines op de baan. Mike wist dat hij het tempo niet kon volgen en deed ook geen moeite om dat te doen. Erwin was ik bij de eerste wedstrijd niet gerust op. Hij is gewoon verdomde snel maar had wel na die eerste wedstrijd dag het gevoel dat zijn auto er nog niet klaar voor was. Snelheid zit er wel in maar niet voor een goed racetempo tijdens een gehele wedstrijd. Als iemand trouwens aan het begin van het seizoen had voorspeld dat we dit jaar 6x op het podium zouden staan had ik diegene ook gek verklaard. Erwin; We zijn dit eerste seizoen de eerste wedstrijd eigenlijk in gegaan om te testen en in ieder geval het doel om uit te rijden en daarna de problemen door het seizoen op te lossen. De tweede wedstrijd op de Nurburgring verliep boven verwachting en stond ik na kwalificatie voor Randall en dacht dit gaat goed, maar tijdens de wedstrijd bij de start kwam er een Lotus in de deur zetten en kon ik achter aan beginnen. Maar dit bleek niet het weekend voor Randall en mij te zijn en ging Mike met de volle punten terug naar de heimat nadat ik ook nog uitviel door loszittende hoofdsproeiers. De volgende wedstrijden gingen voor mijn in rook op om dat ik in Zolder de eerste wedstrijd niet mocht rijden vanwege het geluid (je kunt je niet voorstellen wat dit met je doet als je tijdens de wedstrijd langs de baan staat te kijken naar je eigen klasse) en daardoor de tweede wedstrijd van achter moest starten. Dan eindig je op plek 3 en word je uiteindelijk gekwalificeerd als 14 de omdat de transponder niet goed werkte. Ook de wedstrijden in Zandvoort en Assen verliepen niet “‘gladjes’”, dit had te maken door de regen op Assen en had in beiden gevallen verkeerde banden waadoor ik na altijd een goede start te hebben langzaam terrein moest toegeven. De laatste wedstrijd was voor Randall en mij helemaal super. Eén en twee gekwalificeerd voor de Alpines en eindelijk kon ik door verbetering van de auto en de droge baan weer voorin mee strijden. Afgelopen seizoen waren er 8 wedstrijden op Zandvoort, Nurburgring, Zolder en Assen. Jullie diepte en hoogte punten. Randall; Jeetje heb je even, je zou zeggen dat het uitvallen door een defecte koppeling op de Nurburgring het dieptepunt was. Maar nee dat was niet zo. Eigenlijk het grootste dieptepunt was het geluidsdrama op Zolder. We haalden daar als team natuurlijk een mooi resultaat maar al het gezeik er omheen maakte het racen er niet plezieriger op. Geloof me politiek en racen, gaat niet samen. Wat op Zolder gebeurde met het eruit halen van diverse deelnemers omdat hun auto’s teveel lawaai maakten had niets maar dan ook niets meer met racen te maken en eigenlijk ook niet meer met politiek. Ze waren die dag gewoon in alles te ver doorgeschoten. Jammer want Zolder is echt een leuke baan met heel veel leuke mensen daarom heen waar je je altijd thuis voelt. Gewoon gezellige Belgische gastvrijheid maar denk niet dat ze de Youngtimers daar nog zullen zien. Een ander dieptepunt was dat Mike zijn seizoen niet kon afmaken. Heb die rare snelle rakker echt gemist. Erwin; Dieptepunt voor mij het uitvallen in Duitsland want had daar had ik in onze klasse de eerste overwinning kunnen halen. En niet te vergeten de dubbele pech in Zolder door het geluid en de transponder. Maar vooral als “freund” van Mike het niet uitrijden van zijn seizoen en het verkopen van de Alpine waar we met het team Mike Mann vele uurtjes aan besteed hebben en daarbij ook veel lol gehad hebben. De hoogtepunten voor mijn zijn toch de velen gevechten met diverse andere Youngtimers (speciaal Jos Versteeg) op de baan en natuurlijk voor het vermaak van de toeschouwers die diverse keren konden genieten van glijd en drift sessies op en naast de baan. Het gehele jaar zaten Alpine liefhebbers te wachten op het titanen gevecht tussen jullie twee. Waarom kwam dat er pas echt de laatste wedstrijd? Randall; Geen idee moet je Erwin vragen heb echt op hem zitten wachten hoor. Nee geintje, denk vooral de eerste twee wedstrijden Erwin er nog niet klaar voor was, zijn auto dan. Bij de derde wedstrijd op Zolder werd vooral hij slachtoffer van het geluid gezeik. De 4e wedstrijd was gewoon mijn weekend met de dubbele overwinning. Tijdens de historie op Assen stond Erwin op slicks en ik op regenbanden. Helaas voor hem koos ik de betere band voor die natte/droge omstandigheden. Bij de laatste wedstrijd op Assen was er eindelijk dan een gevecht tussen ons. Een hele leuke ook maar zag dat Erwin toen ik de eerste twee ronden achter hem reed nog niet wist hoe hij met de matador banden moest omgaan. Daar kreeg hij dan ook veel last van en toen was het eigenlijk weer een beetje makkie. Denk wel dat volgend jaar het een ander verhaal gaat worden. Erwin is gebrand op een overwinning en moet en zal dat ook laten gebeuren. En kijk ik ben ook racer dus ………………ehhh, we zien wel in 2008. Erwin; Dat is eigenlijk vrij simpel te verklaren, de eerste wedstrijd was eigenlijk voor ons gewoon testen en uitrijden. Bij de wedstrijd in Duitsland mag ik achteraf blij zijn dat ik alleen maar ben uitgevallen want na het loszitten van de hoofdsproeiers in de carburateur was ongeveer twee liter brandstof tussen de cilinders gelopen en stond gewoon te koken. Dus bij een scheet was het ding gewoon afgefikt. De derde wedstrijd was ik zoals Randall al zei “’slachtoffer van geluid gezeik”. En de volgende wedstrijden had mijn ziens Randall het door bandenkeuze en budget zijn zaakjes beter op orde waardoor ik eigenlijk het hele seizoen een beetje achter de feiten ben aan gelopen. Uiteindelijk kwam gelukkig door medewerking van Randall die strijd er enigszins wel tijdens de laatste wedstrijd omdat hij mijn een van zijn gebruikte Matador sliks wilden lenen omdat aan het eind van het seizoen er nergens meer aan nieuwe banden was te komen. Ik hoop voor volgend seizoen dat ik Randall het een stuk moeilijker kan maken en natuurlijk van hem ga winnen want op de baan zijn we concurrenten maar naast de baan vrienden, en zo hoort het te zijn vind ik. Is racen met een A310 moeilijk en als iemand anders wil beginnen is dat met deze auto aan te raden? Randall; Racen in een a310 is me meegevallen. De auto is mits hij goed in balans op de wielen staat eigenlijk wel een lekker racedier. Op droog dan te verstaan in de regen is het een kreng. Aan te raden? Nee. Absoluut niet. Want je moet ook weer een beetje gek zijn om erin te gaan racen. Een 310 is zeer zeker niet voor het circuit gebouwd en voordat je zover bent dat je de auto daarvoor opgezet hebt ben je of blut, heb je zeer slecht geslapen, is je vrouw bij je weggelopen en nemen ook al je vrienden afscheidt van je omdat ze je nooit meer zien. Zoveel tijd gaat daarin zitten niet normaal meer. Maar de voldoening als alles dan weer goed gaat is groots. Erwin; Aan te raden als beginners auto is de Alpine eigenlijk niet. Omdat zoals jullie weten al het gewicht op de achteras ligt en daardoor het lastig is om er een goede ballans in te krijgen waardoor de auto moeilijk op de limiet te rijden is. Je kunt het ongeveer herlijden aan de resultaten van Randall en mij, een goed afgestelde en gebouwde auto springt beter met bv. de banden om en is daardoor in de wedstrijd langer constant. In de regen is de Alpine helemaal lastig omdat hij je dan nog sneller een nazwiep geeft (van het gewicht achter). Ook moet je zelf goed kunnen sleutelen of miljonair zijn want er verdwijnt ontzettend veel geld en tijd in om de Alpine betrouwbaar te maken en te houden. Ook moet je wel een schat van een vrouw hebben om je in een Alpine te laten racen gezien de tijd en geld wat er in verdwijnt (in ons geval is Mirjam net zo gestoord als ik want zij verzorgt de PR en de catering binnen ons team). Als je toch wilt gaan racen in een Alpine is het naar mijn inziens verstandiger om te leren racen in een andere auto, maar als je dan toch je eerste wedstrijd in je Alpinetje geracet hebt dit een hele speciale ervaring die je absoluut nog veel vaker wil meemaken. Volgend jaar gaat de Youngtimer Trophy er totaal anders uitzien. Een andere naam, YTCC, Youngtimer Touring Car Championship. Maar ook andere veel snellere auto’s van latere bouw jaren gaan worden toegelaten. De kans dat we een Alpine weer op het ereschavot zien wordt dan erg klein. Is dat een goede zaak die nieuwe jongere auto’s toelaten? Randall; Ja ik denk het wel, Wil de youngtimer raceklasse toekomst hebben moeten ze wel die weg inslaan. Natuurlijk met onze Alpines rijden we nu in de top van het veld mee en straks worden we door een Sierra, BMW M3 of EVO Mercedes met 300 pk om onze oren gereden. Maar dat hoort erbij, hoop alleen dat het verschil niet te groot wordt zodat het ook voor het publiek leuk blijft om naar te kijken. Want het zijn wel verdomd mooie auto’s die in deze cup rondrijden. En met de extra pk’s die we gaan zoeken in onze racemotor denk ik wel dat er nog een verbetering van een seconde of anderhalf inzit. En dan moeten ook die snelle jongens echt hard gaan trappen hoor. Erwin; Met de nieuwe naam YTCC worden de Youngtimers steeds serieuzer gezien als raceklasse omdat we bv. in het officiële Nederlands kampioenschap worden opgenomen waardoor er ook meer publiek komt kijken (ook leuk voor de teams en rijders als er publiek op de tribunes zit dus Alpinisten kom volgend jaar kijken). De toelating van nieuwere auto,s vind ik prima zolang als de klasse maar geen beuk en sloop race word, ik bedoel hiermee te zeggen dat er geen auto,s door een lager budget mee gaan doen die er onverzorgd uit gaan zien of na een schade niet of nauwelijks worden gerepareerd. Dit zou een afbreuk van de klasse zijn. Waarschijnlijk door een andere indeling van de klasse binnen de Youngtimers is het zeker nog wel mogelijk om de Alpines op het podium te zien, en je kunt wel een hele snelle jongere auto kopen maar dit wil nog niet zeggen dat je er dan hard mee gaat. Dus in 2008 weer twee A310 in het YTCC. Wie van jullie twee wint en waarom? Erwin; Ik win, ben sneller! Mits ik de auto volgend seizoen beter aan de start krijg als afgelopen seizoen maar dit heeft met tijd en geld te maken en dat had Randall dit seizoen gewoon beter voor elkaar. DUS RANDALL GEFELICITEERD MET SEIZOEN 2007 en we zien hopelijk onze teams volgend jaar gewoon weer aan de start in 2008 met heel veel Alpine fans langs de baan. Youngtimerfeest weer grandioos succes, een sfeer impressie.....
28 oktober, Assen Finale races Mooie Finale in Assen
Het werd uiteindelijk een heel mooi weekend voor EAJ tijdens de finale races is Assen. Niet alleen voldeed de net aangeschafte truck aan alle verwachtingen maar voor de eerste keer dit seizoen werd het echt duidelijk dat alle veranderingen ten opzichte van 2006 inderdaad succesvol waren geweest. Maar liefst 3,5 seconde werd er sneller gereden op Assen met een motor die niet meer vermogen levert maar met een onderstel dat uiteindelijk dan toch veel beter werkt. Luxe Meer als een jaar zocht het team naar een geschikte vrachtwagen voor gebruik op het circuit. Een paar weken voor het afsluit weekend werd er eentje via marktplaats gevonden. De Volvo met dubbelcabine was precies dat gene dat het team zocht. Met een leef en sleutel ruimte erin en 4 slaapplaatsen hoeft er niet meer alternatief gekampeerd of in dure Hotels geslapen te worden. De nieuwe hospitality bleek tijdens het gehele weekend een ongekende luxe en zal zeer zeker voor veel plezier gaan zorgen. Na de natte wedstrijd van Assen een paar weken eerder was er eigenlijk niet veel veranderd aan de A310. Meer als een kleine check-up en wasbeurt was er niet nodig. Dat de schijven voor wel hun beste tijd hadden gehad was de enige zorgfactor van het team. Maar omdat de auto in de winter periode toch weer geheel ontmanteld gaat worden werd besloten om ze niet te wisselen. “En dat was eigenlijk de enige slechte keuze dit weekend “ aldus Randall “Remmen was echt een drama. Omdat de schijven krom waren vibreerde de boel zo verschrikkelijk aan de voorzijde dat constant de remcilinders werden terug gedrukt en ik vaak 1 of 2 maal moest pompen om de boel op druk te houden. Dat ging met het linkervoetje gelukkig wel goed maar zorgde er wel voor dat er niet echt lekker ontspannen geracet werd”.
De vrije training op zaterdag verloopt voorspoedig en bij de kwalificatie wordt met een tijd van 2.01.617 de pole position behaald. “En daar was ik eigenlijk wel weer verbaasd over. Meer dan 3 seconden verbetering tov van vorig jaar. Dat is veel heel veel. En ik had ook niet het gevoel dat ik een echt super rondje had gedraaid. Zat in veel verkeer. Dat Erwin op een halve seconde naast me stond betekende dat hij er weer vol voor ging. Maar eerlijk gezegd viel me de tijd van Jan van der Kooi me een beetje tegen. Dat moest veel sneller kunnen met die Lotus dus hem vreesde ik het meest tijdens de wedstrijd” aldus de EAJ rijder na afloop. Het Youngtimer veld blijkt competitief dit weekend. Met de eerste 5 binnen 1,5 seconde. De volgende 5 ook maar 2 seconden van elkaar. Voor de zondag beloofd dat voor spanning op de baan te gaan zorgen. Racegeest Als het Youngtimer veld op de zondag zich klaarmaakt voor de wedstrijd is het winderig en koud op Assen. “En met die wind vol tegen op het rechte stuk wist ik dat mijn voorspelling dat ik wel een hoge 2 rond zou kunnen rijden moeilijk haalbaar zou zijn. Als je een start wilt verkloten moet je een valse maken en weer op je rem gaan staan. Precies wat ik dus deed, maar sorry hoor ze zaten zo te klooien met de borden bij de start. 5 seconden bord heb ik niet gezien en opeens stond de boel op rood.”
Erwin van Dijk en Jan van der Kooi vliegen bij de start Randall voorbij maar bij de hairpin ligt de EAJ rijder al weer tweede. “Toen werd het even twee en een halve ronde flink knokken met Erwin. Moet voor het publiek en al zijn fans wel een fraai gezicht zijn geweest. Was wel leuk maar zag dat Erwin nog niet weet hoe je de Matador banden waar hij op reed efficiënt moet gebruiken. Hij zat veel te veel te pushen in het begin en dan weet ik dat je daar later in de wedstrijd enorm spijt van krijgt met dit rubber. Was dus eigenlijk een beetje van afwachten er voorbij en doei.“ aldus Randall na afloop. “Kon daarna mijn eigen tempo gaan rijden. Was voor de wedstrijd al gewaarschuwd dat achteraan een hele snelle M3 zou gaan starten. En inderdaad Sjaco Griffioen kwam me na 5 rondjes ook voorbij of ik stil stond. Heb niet eens de moeite gedaan om hem te volgen. Ging hij gewoon veel te hard voor. Dat Jan in zijn Lotus er voorbij kwam had ik ook verwacht. Jan is goed, zijn Lotus is goed, moet je dan alles op alles zetten om dat tegen te houden. Denk het niet. Met mijn remproblemen had ik al een paar keer een momentje gehad bij de GT chicane dus speelde ik eigenlijk alleen maar safe. Soms is racen iets meer dan er alleen maar blindelings voor gaan. Om de titel in de Divisie II te halen moest ik voor Erwin eindigen en daar zat ik ruimschoots voor. Dus uitrijden die hap en feest vieren.”
Op het podium werd dat dan ook nadrukkelijk gedaan door Jan en Randall waarbij de eerste wraak nam op Randall door al voor het volkslied hem onder de champagne te spuiten. Terecht want Randall had dat bij hem gedaan bij de vorige wedstrijd. Dat de winnaar Sjaco op het podium ontbrak mocht de feestvreugde niet drukken en hij werd dan ook officieel door de feestvierders bestempeld als “racegeest”. Zijn bloemen en beker kreeg een van zijn monteurs mee maar zijn champagne werd direct door Randall in beslag genomen en daar vierden EAJ monteurs Jan en Ron hun eigen feestje mee. Helaas voor de vele onder het podium verzamelde dames deed Randall uiteindelijk niet zijn striptease act. Beloofd met veel te veel alcohol achter de kiezen op het Youngtimer feest op de zaterdagavond dat hij dat zou doen als een podium plaatsje bereikt zou worden wachten de dames met de camera in de aanslag vergeefs op zijn naakt show. “Weet je hoe koud het daarboven was, man had ik me uitgekleed was kleine Randall meteen naar binnen gekropen. En wees nu eerlijk nu blijft het ook voor de dames spannend nietwaar. Misschien als het een keertje 30 graden is, we kijken wel”.
30 september Assen Hoe krijg je een coureur nerveuzer dan hij al is voor een wedstrijd? Door het een half uur ervoor enorm te laten regenen en daarna wel een grijze lucht te tonen maar geen regendruppels. Het zorgde voor doldwaze taferelen binnen het Youngtimer veld tijdens de voorbereidingen voor de race tijdens het Historie op Assen weekend. Waar de één regenbanden monteerde om die vervolgens meteen weer om te wisselen voor slicks gebeurde het bij de andere juist andersom. Voor Randall en zijn team was het helemaal een moeilijke beslissing omdat er niet getraind was op zaterdag zodat er geen idee was binnen het team hoe de omstandigheden op de baan waren als het nat was. Uiteindelijk werd besloten, omdat toch achteraan gestart diende te worden, regen banden te monteren. En de rijders die dat ook deden kregen uiteindelijk hoewel de baan vlot opdroogde tijdens de wedstrijd het gelijk aan hun zijden. “Ik had echt geen idee hoe het asfalt zou zijn als het nat was. Glibberig natuurlijk maar hoe is de baan na 4 rondjes of iets meer. De keuze van de regenbanden werd genomen omdat het gehele middenveld van Ford rijders voor slicks koos. En ik wist dat ik daardoor de kans kreeg om in de eerste ronden, omdat ik van achteren moest starten, er voorbij te komen. Maakte de boel gewoon iets gemakkelijker. Als de baan zou opdrogen zou ik ieder voordeel wel weer verliezen maar dan was het eigenlijk gewoon een kwestie van zo hard mogelijk doortrappen en de schade zo klein mogelijk houden.” aldus Randall na afloop. Het plan pakte voor de EAJ rijder voorbeeldig uit. Met een superstart kwam Randall helemaal van achteren in de eerste doorkomst al als zesde door. “Was wel een beetje komisch hoor. Wat zullen er een boel hebben zitten vloeken in zichzelf. In de eerste rechter bochten na de start gingen ze op hun slicks echt alle kanten op. Zat echt een beetje in mezelf te gniffelen toen ik dat zag “.
In ronde drie ligt Randall al derde om vervolgens twee ronden later Harm van der Laan te passeren en de tweede plek voor zich op te eisen. “En toen was het eigenlijk meteen game over. Het wegdek werd droger en droger en de achterbanden heter en heter. Niet normaal ging echt elke bocht dwars en het was geen houden aan. De kleine voorsprong die ik op Harm had was zo weer weg en in zijn grote dikke Saab kon ik hem echt niet houden. Was gewoon geen doen en Harm moest na de wedstrijd wel een beetje lachen om mijn buitelingen op het asfalt. Leek meer op dancing on ice dan racen. Het was dus een beetje overleven met de AVON set die onder de auto zat. Moeten maar heel snel met Matador gaan praten voor een set speciale regenbanden want deze AVON banden waren na 6 rondjes echt aan het eind van hun Latijn. Gelukkig had ik op nat voldoende afstand genomen op de rest en met deze derde plek moet je dan eigenlijk enorm gelukkig zijn. Top ook voor Harm en zijn team. Die hebben de laatste wedstrijden zo enorm veel pech gehad met hun Saab dan heb je dit gewoon als mentale opsteker weer nodig. Jan van der Kooi was met zijn Lotus vandaag gewoon een maatje te groot voor de rest. Maar dat heb ik al vaker gezegd dat kreng is zo verdomde snel”.
Wederom een podium voor het EAJ team. “Een raar weekend eigenlijk, was een beetje iets van even komen, rijden, en doei tegen de rest van de Youngtimer Trophy. Niet helemaal mijn stijl maar kon gewoon dit weekend even niet anders. Had zaterdag niemand voor de winkel en ja zaken gaan nu eenmaal voor het meisje. Het missen van alle trainingen is dus eigenlijk geen probleem gebleken. Dat ik na afloop meteen weg moest en niet op de prijsuitreiking kon wachten had alles te maken met het ontmoeten na 30 jaar van mijn grote autosport held. En ja, als je zolang moet wachten om Emerson Fittipaldi in je winkel te mogen ontvangen vindt ik dat wel een aardig excuus nietwaar. Daar moet echt even alles voor wijken. En één ding moet ik toegeven. Was daarbij nerveuzer dan voor de start van de wedstrijd”.
Er zijn van die dagen dat alles goed gaat en op andere loopt alles in het honderd. Gelukkig voor Equipe Alpine Jaronn liep zondag 9 september alles op rolletjes in de Dutch Youngtimer Trophy. Voor het eerst in de geschiedenis van de Trophy stond een Alpine op de eerste plek op het ereschavot. Twee wedstrijden stonden er op het programma tijdens de GTO GP Classic. En beiden werden uiteindelijk een prooi voor Randall die de EAJ bolide vooral in de tweede wedstrijd magistraal naar de overwinning reed. De GTO GP Classic georganiseerd door de Harc stond bol van de historische autosport. Niet alleen met veel historisch materiaal op de renbaan maar ook met divers erfgoed in en rondom de paddock. Reden voor EAJ om met een Alpine show mee te doen aan het spektakel. Achter de pits van EAJ stonden daarom ook diverse Alpines opgesteld van model A110 tot en met de A610. De eigenaren daarvan konden vanuit de pits toekijken wat er allemaal komt kijken om met een Alpine deel te nemen in de Youngtimer Trophy. En aan het enthousiasme te oordelen werd dat enorm geapprecieerd.
Pole position Het Alpine feestje begon eigenlijk al op de zaterdag. Samen met Erwin van Dijk ook in een Alpine A310 werd de eerste start rij in beslag genomen. Randall zette zijn 310 op de pole met een tijd van 2.03.296. “En dat viel me eigenlijk een beetje tegen “ aldus Randall na afloop van de training. “Ik had echt gedacht dat ik minimaal laag in de 2.02 kon rijden of eigenlijk een 2.01. Daar gingen we voor maar de baan was gewoon veel te glad. Dat Engelse spul wat hier rijdt is vreselijk leuk maar ze gooien een partij vuiligheid op de baan uit die oude Engelse motoren dat je eigenlijk alleen maar aan het glijden bent. Maar 0.9 seconden voor Erwin gaat me wel een goede nachtrust geven denk ik “.
De start van de eerste wedstrijd was voor Erwin die als eerste de Tarzan bocht indook. “ Werden ze bij het team even zenuwachtig van” zegt Randall na afloop met een big smile op het gezicht, “maar dat was echt mijn bedoeling. Die nachtrust viel wel mee heb de gehele nacht zitten piekeren wat de beste tactiek was om Erwin voor te kunnen blijven. En dat was toch echt de rust bewaren in het begin van de wedstrijd, me niet te laten opjagen door hem en daardoor mijn banden in de eerste ronden op te roken. Die fout heb ik al vaker gemaakt en dat mocht nu echt niet gebeuren. Het was dus een bewuste keuze en ik had eigenlijk bij het ingaan van de tweede ronde al door dat Erwin al heel snel een mega banden probleem zou krijgen. Toen ik er dan ook voorbij stuurde was het eigenlijk een beetje erop en erover. Erwin wist ook dat hij mijn racetempo niet zou kunnen volgen en deed ook niet veel moeite om me tegen te houden. Hoort gewoon bij fair racen. Wat me wel verbaasde was dat de rest van de Fords en BMW’s ons tempo niet kon volgen. Die zaten na twee ronden al op zo’n 4 seconden. Heel vreemd eigenlijk.” Vanaf ronde 6 begint het zachtjes te regenen en hier en daar op het circuit ontstaan wat vochtige baangedeeltes. Het veld glibbert en glijdt op hun slicks door de Zandvoortse duinen. “ Man dat is best wel een beetje spannend hoor met slicks op een vochtige baan. Dan is zo’n Alpine echt geen lief autootje meer met al zijn gewicht achterin. Maar de zachte compound Matador banden hebben zich geweldig gehouden onder deze omstandigheden. Kon best nog wel een goed tempo rijden met tijden in de 2.17 terwijl de rest van het veld de 2.20 indook”. Met maar liefst 36 seconden voorsprong op de nummer twee Peter Frijlink op de voet gevolgd door Thijs van Gammeren in hun Ford Escorts wint Randall zijn eerste Youngtimer wedstrijd en zorgt daardoor gelijk voor een primeur door voor het eerst een Alpine een race te laten winnen in deze steeds populairder wordende raceklasse. Op het pitdak is het feest en in de EAJ pits gaat het dak eraf.
Spook “Die overwinning zorgde ervoor dat de druk van de ketel was” aldus Randall. “Zeg maar taak volbracht. Race twee was eigenlijk alleen maar een bonus als ik die ook kon winnen. Bij de start was ik eindelijk dit seizoen is een keer wakker. En toen ik als eerste de Tarzan doorwas ben ik gewoon een tempo gaan rijden waarbij ik me lekker voelde. De eerste 7 ronden gingen gewoon in een strakke lage 2.05 en eigenlijk kon de rest van het veld dat niet volgen. De baan was niet echt snel dus meer zat er gewoon niet in.” Als Jan Leuvelink de motor van zijn Alfa Romeo naar het rijk der motor hemelen blaast en al zijn ingewanden maar vooral de olie in de gehele Gerlach neerlegt komt te recht de Safety Car in de baan.
Twee ronden zit het gehele veld ongeduldig achter de BMW safety car aan te jagen en schuift alles weer dicht bij elkaar. “ Ik was de eerste die langs Jan reed toen hij net zijn olie had neergegooid. Dat was even schrikken en had echt alle moeite de auto op de baan te houden. Maar dat hadden er meer want heb al wat foto’s gezien van jongens die behoorlijk dwars gingen daardoor. Onder andere Erwin maar die heeft bij de start hoorde ik ook alle geluk van de wereld gehad toen hij in de Gerlach midden in het veld even een 360 graden dacht te maken. Moet toch wel een hartslag 200 gegeven hebben dat spookrijden. Bij de herstart was ik goed weg en zat eigenlijk te letten op Thijs van Gammeren in zijn bloedsnelle Escort. Had echt geen idee waar Ad van der Kroft in zijn Morgan vandaan kwam. Leek wel een spook zo snel vloog hij er voorbij. Moest er toen echt even voor gaan zitten om dat bij te houden. Maar die Morgan 8 loopt zo vreselijk hard dat ook bij mij bij sommige bochten hartslag 200 wel even is aangetipt. “
Voor het publiek wat is gebleven ontspant zich een strijd die zijn weerga niet kent. Drie ronden rijden de beiden auto’s bijna op hetzelfde stukje asfalt. Meer naast dan achter elkaar wordt er zeer fraai gestreden. “ Maar ik had wel zoiets van jij gaat niet mijn feestje vandaag verpesten ” aldus Randall, “ wel de heerlijkste strijd die ik heb gereden in jaren. Dit was echt cup racen op de limiet. En mooi dat we elkaar lieten leven waar dat moest. Ad en ik hebben na de wedstrijd echt elkaar omhelst om elkaar te feliciteren met zo’n gave strijd. Echt jammer dat hij twee bochten voor de finish achter mij spinde anders was het echt een close finish geworden met maar enkele duizendste seconden verschil. En wie de winnaar was geworden is nu nog een vraag. Goed deze tweede overwinning is echt een bonus op een zeer geslaagde dag. Mijn team, ik en vooral de aanwezige gasten hebben denk ik mega genoten. Doen we nog wel een keertje over ”.
Race 1 1 Randall Lawson - Renault Alpine A310 2 Peter Frijlink - Ford Escort I 3 Thijs van Gammeren - Ford Escort I
Race 2 1 Randall Lawson - Renault Alpine A310
Stand Divisie II boven 2000cc na 6 wedstrijden 1 Randall Lawson 29.34 pt
7-8 Juli Zolder Eigenlijk kan je wel zeggen dat EAJ de 'did not finish' van de vorige race op de Nurburgring snel achter zich wilde laten. Vooral omdat alle ellende veroorzaakt was door een door een specialist verkeerd geleverd onderdeel. Voor het raceweekend op Zolder was alles weer picco bello in orde gemaakt door de technische staf. En ze werden daarvoor beloond want uiteindelijk reed Lawson de wagen in race één naar een 4e plaats en in race twee op de zondag naar een fantastische 2e plek. Maar het weekend ging niet alles van een leien dakje en ook de politiek in Zolder wist uiteindelijk een zeer belangrijke rol te spelen in alle aanwezige raceklassen.
Waauw Autosport heeft VOOR en TEGEN standers. VOOR natuurlijk de mensen die het prachtig vinden om naar die gekke mensen te kijken die in hun razende bolides elkander proberen af te troeven op het grijze asfalt. VOOR natuurlijk de mensen die van die bolides het stuurwiel ronddraaien en VOOR natuurlijk al die mensen die op de achtergrond binnen een team meewerken en alle personen die op wat voor een manier dan ook een raceteam steunen en van autosport genieten. Dat zijn er bij elkaar nogal wat kan je wel zeggen als je rondom je heen in het paddock kijkt. TEGEN, mileu bewuste (lees geiten wollen sokken types) mede aard bewoners die dat volk die autosport bedrijven eigenlijk maar een raar soort homosapiens vinden die eigenlijk direct van deze aardkloot verwijderd dienen te worden. En nu wil het geval dat deze mede aard bewoners al heel snel de politiek aan hun zijde krijgen. Een van de problemen die dat veroorzaakt is dat op circuits niet al teveel geluid meer mag worden geproduceerd. EUH, hoe bedoelt u, inderdaad op diverse circuits in Europa mag ondertussen niet teveel geluid meer gemaakt worden. Op Zolder is dat net zoals op Zandvoort niet anders en wordt er daarop streng door de provincie gecontroleerd. Maar wat er dit weekend gebeurde had uiteindelijk niets meer te maken met controle op teveel lawaai maar begon op het laatst meer op een slapstick film te lijken. De twee door de provincie aangestelde controleurs op auto’s die teveel lawaai maakten namen hun taak wel erg serieus en wisten daardoor waarschijnlijk zelf niet meer waar ze mee bezig waren. Zo willekeurig en bijna niet te voorspellen methodes en uitslagen hielden ze er op na.
Misschien heeft de autosport het ook wel een beetje aan zichzelf te danken. De laatste jaren worden de TEGEN stemmers wel erg vaak geholpen hun pleidooi te ondersteunen. Door de introductie van stille raceklassen zoals de Suzuki Swift, BMW 1 en Seat en VW Golf dieselklassen hebben ze natuurlijk als snel het recht aan hun zijde dat er dus inderdaad stil geracet kan worden. En dat is natuurlijk niet in het voordeel van de oudere raceklassen zoals het NKHGT en ook de Youngtimers. Hier rijden nu eenmaal auto’s rond die net zoals in de jaren 60 en 70 gewoon lekker veel kabaal produceren. Voor iedere autosport fan een genot om naar te luisteren. Maar anno 2007 mag dat dus echt niet meer, dankzij diezelfde geiten wollen sokken types. Goed of je het als rijder daar nu wel of niet mee eens bent je zal er mee moeten leven. Proberen je auto aan de omstandigheden (lees politiek) aan te passen. Ook EAJ heeft dat in het begin van het seizoen met veel tegenzin gedaan. Meer dan 1500 euro werd er begin van het jaar in een nieuw uitlaatsysteem geïnvesteerd. “Een bedrag waar we liever een nieuwe set banden voor hadden gekocht of een fatsoenlijk bed in Zolder voor hadden genomen (en de rest van het seizoen natuurlijk) “, aldus Randall. “Ook hadden we dan als bonus iets meer pk’s uit de motor gekregen, want we zijn door die nieuwe uitlaat wel 30 pk kwijtgeraakt”. Op Zandvoort tijdens de eerste wedstrijd bleek die dure uitlaat top te voldoen aan alle geluidseisen. Op Zolder bleek er tijdens de vrije training ook niets aan de hand. “ Meneer keurig hoor u zit ver beneden de norm ” aldus de controleur. Verbazing bij Randall als tijdens de kwalificatie een waarschuwing wordt gegeven dat de waarde met 0,3 decibel is overschreden. “WAAUW dat meent u niet, hoeveel 0,3 decibel mag u wel oordoppen in doen“ blère ik vanuit mijn auto. De controleur vertrekt geen spier in zijn gezicht. “Ipv mijn handtekening schrijf ik vervolgens, wat een gezeik, op het papier wat ik moet ondertekenen voor de officiële waarschuwing”, zegt Randall. "Tijdens de wedstrijden op zaterdag en zondag is er vervolgens niets aan de hand en zitten we zonder dat we de uitlaat ook met maar een vinger hebben aangeraakt gewoon binnen de norm. Dan ga je jezelf afvragen met wat voor een nauwkeurigheid er wordt gecontroleerd”. Alle raceklassen hadden dit weekend last van deze willekeur. Het leidde er zelfs toe dat na de kwalificatie Erwin van Dijk en Achim Schneider op de zaterdag niet mochten starten voor de eerste race en dat in race twee op zondag de aan kop liggende Jan van der Kooi met zijn Lotus naar binnen werd gehaald. En die had de rest van het weekend tijdens de vrije training, kwalificatie en eerste race nergens last van gehad. Ook de deelnemers van het NKHGT bleken volop teveel lawaai te produceren. Maar de willekeur was hier zo groot dat uiteindelijk tijdens de wedstrijd meer rijders in de pits rondreden dan aan het einde van de race op de baan. En het was eigenlijk wel weer een heel komisch gezicht al die heet gebakerde coureurs die in de pits en paddock stonden te vloeken dat het een lieve lust was. Gelukkig werd er ook nog geracet en bij de Youngtimers ging het echt om het eggie.
Zaterdag Race 1 “Ik was er enorm op gebrand om hier in Zolder goed te presteren” zegt Randall. “In eerste instantie had ik op Nurburgring niet zo’n probleem met het uitvallen tijdens de wedstrijd. Zeven jaar racen zonder uitvalbeurt is natuurlijk al niet normaal meer te noemen. Maar toen uiteindelijk thuis bleek dat we waren uitgevallen door een verkeerd geleverd onderdeel had ik er behoorlijk de pest in. Dat had een zekere tweede plek gekost. De kwalificatie ging niet helemaal top zat weer ouderwets teveel te klooien en was meer met de auto aan het stoeien dan die netjes te rijden. Dat moet ik nu echt eens afleren en eigenlijk moet ik ook eerlijk toegeven ben nooit een kwalificatie beest geweest. Meer een rijder die tijdens de wedstrijd een constant tempo kan houden. Een zesde tijd was dan ook niet oke. De eerste race op de zaterdag hier in Zolder is absoluut de leukste Youngtimer race die ik ooit gereden heb. Tijdens de gehele race zat ik wel met verschillende rijders in een dik gevecht. Eerst met Ralf Fronholt, vervolgens met Harm van de Laan in zijn echt hele grote Saab en de laatste ronden met Theo Mouws die hier op zijn thuis circuit altijd over extra vleugeltjes beschikt. Moest er echt voor werken om die 4e plek te behouden. Daarom ben ik er extra blij mee, vooral ook voor het team. Die hadden het gewoon ook even nodig.” Na afloop van de wedstrijd wijst Theo het team erop dat vanaf het rechterachterwiel van de auto wel erg veel vonken in de rondte vliegen tijdens de laatste ronde. De oorzaak een losgelopen borgring van het achterwiellager heeft de boel behoorlijk beschadigd. “Maar dan blijken Ron en Jan weer toppertjes. Met veel improvisatie talent weten de twee zonder grote pers maar met allerlei verschillende gereedschappen een achterwiellager te vervangen, de losgeslagen remschijf weer vast te zetten en de boel weer keurig onder de auto te monteren” aldus Randall. “Met die jongens kan je met een gerust hart de woestijn in”.
Het moment dat Jan van der Kooi naar binnen moet wegens teveel lawaai, Randall pakt daardoor zoals hij zelf zegt een beetje onterecht de 2e plek.
Zondag Race 2 Voor het eerst dit jaar een tweede race tijdens een Youngtimer weekend. Een nieuwe dag met nieuwe kansen. Ook Achim Schneider met zijn BMW M3 en Erwin van Dijk met ook een Alpine A310 zijn weer van de partij. Ze moeten na de diskwalificatie wegens het overschrijden van de decibel norm dan wel achteraan starten maar ze zijn er gelukkig weer bij. “Eigenlijk was de eerste race ook een beetje verpest. Het directe gevecht tussen Erwin en mij was voor de rest van weekend naar het rijk der fabelen verwezen. En dat is jammer want ik had hem echt willen aangaan. Erwin had vlak voor mij getraind en ik had hem met mijn racetempo denk ik wel kunnen hebben. Maar de directe confrontatie moeten we dan maar weer voor een volgend race weekend bewaren.” aldus Randall. “Mijn start van race 2 was top, zat meteen achter de Lotus van Jan van de Kooi en had Thijs van Gammeren met zijn snelle Escort in mijn kont hangen. En dat was leuk want op de zaterdag kon ik hun tempo niet volgen en nu lukte dat met wat kunst en vlieg werk wel. Omdat Thijs behoorlijk aandrong heb ik hem even laten gaan. Zag dat hij mega zijn banden zat op te roken en had zoiets van pak je later wel. Dat kwam er helaas niet meer van omdat we door de olie die Ralf Fronholt door de gehele kanaalbocht legde wel erg lang een code 60 hadden. De twee ronden die we daarna nog konden racen waren net te kort. Een rondje meer en ik had hem gehad, zeker weten voor de Villeneuve chicane had ik hem ernaast gezet, kon daar veel later remmen dan Thijs. Maar tweede is ook oke. Hoewel ik het meer voel als een derde plek omdat het natuurlijk belachelijk is dat Jan met zijn Lotus in leidende positie naar binnen werd gehaald wegens inderdaad ‘geiten wollen sokken gezeik’ ”.
2 Thijs van Gammeren 3 Jan van der Kooi 4 Randall Lawson 5 Theo Mouws 6 Jos Versteege
Uitslag Race 2 1 Thijs van Gammeren 2 Randall Lawson 3 Erwin van Dijk 4 Theo Mouws 5 Peter Frijlink 6 Ulrich Sielling
Stand Divisie II boven 2000cc na 4 wedstrijden 1 Randall Lawson 19.34 pt Pech voor Lawson in de Eifel
83 wedstrijden zonder uitvalbeurt. Dan ga je je natuurlijk wel eens afvragen hij moet een keer komen. Helaas voor EAJ gebeurde dat tijdens het leukste raceweekend van het jaar. Op de Nurburgring tijdens het inmiddels beroemde Oldtimer festival liet de techniek Randall in de steek terwijl hij na van een 6e plek te zijn vertrokken op een prachtige 3e plek lag. De koppelingsplaat hield het zonder enige aankondiging na 5 ronden voor gezien en klapte kompleet uit elkaar. Het betekende het einde van wat voor EAJ een mooi weekend met een zekere podiumplaats had kunnen worden. Nurburgring, alleen de naam al zorgt voor rillingen die over je rug lopen. Vooral als het gaat om de beroemde Nordschleife natuurlijk. De Nederlandse Youngtimer piloten hoefden echter niet de Het kan behoorlijk spoken in de Eifel. De 24 uurs race op de Nordschleife het weekend ervoor werd zelfs door mist 6 uur stilgelegd. Ook dit weekend was het dan weer droog en dan weer kwam het met bakken uit de hemel. Dat zorgde voor veel onrust in het paddock bij historische Formule 1 rijders, Groep-C piloten, historische motorrijders en rijders van veel nee heel veel mooi historisch race materiaal. Altijd was er weer de vraag welke banden gooien we er nu weer onder. Vlak voor de Youngtimer wedstrijd op de zaterdag middag begon het voor de zoveelste maal zachtjes te regenen. Uiteindelijk bleef het droog en kon het Youngtimer veld op slicks van start gaan. En dat ging gepaard met meteen een hoop schade in de eerste bocht. Jan van de Kooi met zijn prachtige Lotus 47 en Marcel Frijlink met de altijd snelle Escort, die van pole position vertrok, raakten elkaar waardoor Jan midden in de bocht spinde. Daarbij nam hij Erwin van Dijk in ook een Alpine A310 mee de rondte in. Alle drie konden uiteindelijk hun weg, zij het met veel schade vervolgen.
In het paddock werd al snel na de wedstrijd geconstateerd dat de voering van de koppelingsplaat er compleet afgeslagen was. " En ja, dan doet ie het dus niet meer ", lacht Randall in de hospitality tent. " Ben natuurlijk absoluut niet blij met dit resultaat. Hadden hier echt een podium gepakt. Maar ja hier kan niemand iets aan doen. We hebben de koppelingsplaat, een zeer speciale en heel dure uit Duitsland voor de aanvang van het seizoen uit voorzorg vervangen omdat we het vorige seizoen alle wedstrijden met een standaard plaat hadden gereden. Deze moest volgens de leverancier veel beter en sterker zijn. Dat blijkt dus niet het geval te zijn helaas. Kan je boos en chagrijnig worden maar heeft niemand wat aan toch. Ben meer verdrietig dat we de 100 wedstrijden achter elkaar zonder pech niet hebben gehaald. Dat had een mooi feestje kunnen worden. Zolder is alweer over 3 weken, hebben weer wat werk voor de boeg maar geloof enkele andere Yountimer piloten nog veel meer als ik hier rond me heen kijk in het paddock. Geloof me met een koppeling die het wel doet ga ik daar knallen. Heb nogal wat te vereffenen met dat circuit. Reed er vorig jaar door kromme remschijven als een oude opa en dat gaat dit jaar echt niet weer gebeuren ".
Er wordt ons wel eens gevraagd wat er nu allemaal bij komt kijken voor zo'n raceweekend. Hier een kleine sfeer impressie...............
20 mei 2007 Zandvoort Beter kan een team zich eigenlijk niet wensen. Meteen aan de start van het seizoen een 3e plaats pakken in het algemeen klassement tijdens de Historische Zandvoort Trophy. En dat was een beste bonus voor de technici van EAJ want er was in de winterperiode hard gewerkt om de auto op vele plaatsen te verbeteren.
In de week voor de wedstrijd zag het er echter niet naar uit dat het een goed wedstrijd weekend zou gaan worden. Op de dinsdag voor de race werd op de rollen testbank geconstateerd dat de nieuw gemonteerde uitlaat, speciaal vervaardigt in Duitsland om aan de geluidseisen van het circuit te voldoen, totaal niet voldeed. Maar liefst 70 pk ging daarbij verloren en dat is natuurlijk veel te veel. Een inderhaast op de zelfde dag opgebouwde en gemonteerde Porsche uitlaat bracht ongeveer 40 pk terug maar dat waren er dan toch nog 30 te weinig. En dat is geen lekker gevoel om een seizoen mee te starten. Zeker niet omdat er niet meteen echt een vergelijk kon worden gemaakt of alle wiel ophanging veranderingen die in de winterperiode waren gemaakt wel het gewenste resultaat zouden brengen.
Een beetje een down stemming dus over het verlies van die of zo geliefde pks bij Randall zeker toen op de zaterdag bleek dat Alpine Team Mann een extra snelle groep 5 A310 inzette met de razendsnelle Erwin van Dijk achter het stuur. De klasse kent dus nu inmiddels 3 Alpines en dat is aan de andere zijde natuurlijk ook wel gaaf te noemen. Met ook nog een waanzinnig mooie Capri van Theo van Gammeren in de gelederen is de Divisie II boven 2000cc een heel leuke competitieve klasse geworden. De eerste ochtend training op de zaterdag zorgde echter binnen EAJ voor wat rust in de tent. Alle veranderingen aan de ophanging werkten perfect en Randall voelde zich meteen weer helemaal thuis aan boord van de kleine 310. Vooral de nieuwe Matador achterbanden bleken enorm veel grip te hebben. “ Natuurlijk merkte ik wel dat we minder vermogen aan boord hadden maar de verbeteringen compenseerde dat eigenlijk meteen. Vooral die speciale Matador achterbanden die Ben Prins van Prinstechniek voor mij geregeld heeft zijn helemaal top te noemen. Ik heb meteen vanaf de eerste ronde enorme grip en heb ten opzichte van vorig jaar veel meer vertrouwen in de auto. Ook de veranderingen in de afstelling van het onderstel door Dennis van Prinstechniek werkten perfect “ aldus Randall meteen na afloop van de training. En de euforie binnen EAJ werd nog veel groter tijdens de zeer korte kwalificatie. Doordat de Duitser Daniel Schrey met zijn Porsche veel te veel lawaai maakte en hij niet op de zwarte vlag reageerde die de wedstrijd leiding hem toonde besloot deze de kwalificatie na 4 ronden voor het gehele Youngtimer veld af te vlaggen. Die 4 ronden waren voor Randall net voldoende om de Alpine op de derde startrij te zetten. Met een tijd van 2.06.535 werd een fraaie 5e start plaats behaald. “ En ik wist meteen dat er veel meer inzat een 2.04 moest mogelijk zijn want ik had in die 4 ronden geen een lekker vrij rondje gedraaid en in veel verkeer gezeten “ aldus Randall na de kwalificatie. Juich stemming dus bij EAJ want ondanks de pks verlies waren dezelfde rondetijden mogelijk als in 2006 mogelijk. Wat dan als er geen gezeur was om geluid en gewoon met de open uitlaat met meer pks gereden kon worden. De concurrentie ondertussen likte de wonden want Theo in de snelle Capri kwam niet verder dan een 2.08 en plaatste zich op de 10e plaats. Het team van Mann met de andere twee Alpines kenden veel banden problemen en dat resulteerde in een 2.11 voor Erwin en 2.13 voor good old Mike. Veel te ver van zijn kunnen dus die zou in de wedstrijd wel verder naar voren kunnen komen.
Op de race Zondag eindelijk geen wind die het paddock al twee dagen parten speelde, er waaiden zo hier en daar wel eens een tentje over het terrein en een prachtig zonnetje lieten het Youngtimer veld doen glimmen in de opstel straat achter de pits. Randall bekeek daar de concurrentie, “en daar had ik wel meteen zoiets van misschien zit er wel een top
Ik reed daardoor vrij snel naar Peter Frijlink in zijn Escort toe en pakte hem bij het opgaan van het rechte stuk in ronde 7 vrij gemakkelijk toen hij iets gehinderd werd door een achterblijver. Het gaatje wat ik toen trok bleef de rest van de wedstrijd gelijk. Op een derde plaats veel meer dan we hadden gehoopt als team. De Lotus van v/d Kooi kreeg wel problemen maar echter niet groot genoeg om er voorbij te komen. En dat is iets wat ik vorig jaar al voorspelde dat als hij de boel op de rit heeft hij verdomde moeilijk is om bij te houden. Tevreden. Absoluut. Een 2.02 is een tijd waar we vorig jaar alleen maar van konden dromen. Met 30 pk minder onder de motorkap halen we dat nu al. Wat dan met die pks erbij. Misschien gaan we dan wel langzamer en is de pk verhouding met dit onderstel nu precies oké. Brengt het de auto precies in de balans die ik nodig heb. Ik moet dus nog even gaan bedenken of op de Nurnburgring bij de volgende wedstrijd er wel een open uitlaat gemonteerd gaat worden. Het is een sneller circuit maar ja je twijfelt natuurlijk wel of het wel nodig is. Vooral als ik kijk waar de concurrentie in de eigen klasse deze wedstrijd was. Mann en zijn team reed ik op meer dan een minuut. Theo met zijn Capri zit wat meer in de buurt als hij niet gespind was. Maar toch reed ik gemiddeld 4 seconden per ronde sneller dan hij. Moet je dan meer pks gaan zoeken of moet je ervoor zorgen dat je zelf mentaal en conditioneel sterker wordt. En ook een paar kilootje extra afvallen zouden misschien ook wel helpen “ zuchte een zichtbaar vermoeide maar zeer blije Randall na afloop. “ en weet je eigenlijk is het voor het team zo gaaf. We hebben deze winter zo hard eraan gewerkt om het ondanks het kampioenschap nog beter op de rit te hebben. Zeker voor Jan en Ron want die hebben nu dus voor ons team 83 wedstrijden achter elkaar een auto weten te prepareren zonder uitvalbeurt. Wie verdient die beker dan eigenlijk meer “.
Uitslag HZT 20/05/2007 1 Marcel Frijlink – Ford Escort 28.41.829 2 Jan van de Kooi – Lotus 47 + 18.587 3 Randall Lawson – Renault Alpine A310 + 21.442 4 Peter Frijlink – Ford Escort + 24.086 5 Thijs van Gammeren – Ford Escort + 43.363 6 Harm van de Laan – Saab 99 EMS + 57.642 7 Peter Aberkrom – BMW M3 +1.12.913 Divisie II klasse YT-JK boven 2000cc 1 Randall Lawson – Renault Alpine A310 – 29.03.271 ( 2.02.549 ) 3 Michael Mann – Renault Alpine A310 – + 1.24.972 ( 2.06.462)
5e startplaats voor Lawson tijdens HZT. Op een winderig Zandvoort behaalde Randall in de Zaterdag kwalificatie een fraaie 5e plaats. Met een tijd van 2.06.535 plaatste de EAJ rijder zijn kleine bolide tussen het geweld van Ford Escorts en BMW M3. De grootste concurenten uit de eigen klasse starten respectievelijk van plaats 10, 13 en 18. " Maar ik heb ondanks de minder pks aan boord nog niet het maximum eruit gehaald. Had werkelijk geen een goed rondje en maakte echt veel te veel rijders fouten. Dat moet er morgen uit en dan zit er misschien wel een plaats in de top 4 in. Een algemene podium plaats gaat denk ik niet lukken maar als de auto geen problemen heeft moet een klasse overwinning wel gaan lukken" aldus Randall die in de vrije training nog een merkwaardig incident had in de Arie Luyendijk bocht. "Tsja een wel erg groot misverstand waar ik denk we allebei niets aan konden doen. Jon Boode liet met zijn Mini ruimte aan de buitenkant van de bocht en ik ging er dan ook daar voorbij. Echter het snelheidsverschil was zo groot dan Jon op een of andere manier schrok iets bijremde en daarbij de Mini in onbalans bracht." De klap in de vangrail was daarna zo groot dat Jon helaas een complete Youngtimer afschreef. Maar wel gelijk de mooiste crash van het jaar op het circuit van Zandvoort beleefde want de ongelukkige Jon schoof 70 meter op zijn dak over het rechte stuk.
Nieuw stil uitlaatsysteem kost veel vermogen Het was even schrikken afgelopen dinsdag 15/5 voor de technicie van EAJ op de testbank bij Beekautoracing in Den Haag. De speciaal in Duitsland vervaardigde uitlaat bleek totaal niet te voldoen. Op de testbank bleek de motor zijn uitlaatgassen niet perfect kwijt te kunnen en dat resulteerde in een vermogensverlies van maar liefst 60 kw oftewel 80 pk. Iets waar Randall bij de shakedown al over klaagde. En dat kan natuurlijk niet. Na goed overleg met de vaklui van Beek Autoracing werd daarop besloten om een Porsche 997 uitlaat om te bouwen en te monteren. En hoewel ook daarna niet het gewenste aantal pks werd behaald, maar liefst een verlies van 30 pk, moet het team het er helaas mee doen om aan de gewenste lage decibels te komen. "Het is of niet rijden omdat we teveel lawaai maken of dan maar wat langzamer", aldus Randall. Wat het dus gaat worden aankomende Zaterdag en Zondag is nog even afwachten maar 30pk minder is natuurlijk nooit leuk te noemen. Wel apart overigens dat de Alpine nu klinkt als een Porsche. Dat zal bij menig tegenstander op de baan voor verwarring gaan zorgen. Shakedown Zandvoort 22/4 stond in het teken van de eerste circuit kilometers voor de auto voor dit jaar. Na een winter hard sleutelen waren er nogal wat veranderingen aan de auto gemaakt en die moesten natuurlijk getest worden. De shakedown werd er een voor EAJ met mixed feelings. De veranderingen aan de ophanging, versnellingsbak en de nieuwe banden van Matador zijn bij de eerste test op alle punten geslaagd. De auto stuurt beter en is meer in balans. De versnellingsbak schakelt directer bij op en terug schakelen. Wel waren er bij deze eerste test problemen met de motor. Boven de 5000 toeren lijkt het of de motor niet voldoende benzine krijgt en dat is vreemd omdat er eigenlijk buiten het monteren van een andere stillere uitlaat niet veel is veranderd. Wordt dus weer een dagje testbank bij Beek Autoracing om hem beter af te stellen. EAJ krijgt het echter wel druk de komende weken voor de eerste wedstrijd. De vervangen krukaskeerring blijkt nog steeds te lekken en dat betekend helaas dat de motor er weer uit moet. Even doorbijten dus voor Ron en zijn mannen om alles op tijd weer in orde te krijgen.
4 uur Zandvoort WEK - 7 Januari 2007 Zo af en toe wordt er niet alleen in de Alpine geracet. Zondag 7 Januari reed Randall samen met oud teamgenootje uit de Volvo 360 cup Mathijs Bakker mee in de 4 uren van Zandvoort. Voor het eerst op het circuit in een voorwielaandrijver was het op een regenachtig Zandvoort even wennen aan de nieuwe rijstijl. Het gelegenheids duo had vanaf het begin de vaart er goed in met als resultaat uiteindelijk een fraaie derde plek in de dieselklasse. Daarbij waren zij de eerste Golf. "Even raar in het begin dat racen met zo'n diesel. je hoort helemaal niets namelijk. Maar absoluut smaakt dit naar meer " aldus Lawson na afloop. "Ga ik dit jaar dus nog wel een keer doen".
equipe Alpine Jaronn 2006
Seizoen Equipe Alpine Jaronn 2006
“Jongens we gaan wat anders doen dit heb ik nu wel gezien”. Het zijn de eerste woorden die ik brul nadat ik in de stromende regen een achterstand van 2 ronden heb goed gereden en ik met mijn maatjes Ruben en Mathijs daardoor een 3 uurs koppelrace op het Circuit van Zandvoort winnend afsluit. Het is zomer 2005 en na 5 seizoenen Volvo cup heb ik het wel gezien. “Wat dan” vragen Ron en Jan, mijn trouwe monteurs die ervoor hebben gezorgd dat we in 5 jaar 77 wedstrijden achter elkaar hebben uitgereden zonder problemen. “Nog geen idee we kijken wel “ roep ik hun toe terwijl ik wordt omhelsd door mijn teamgenootjes. Project Alpine Wat zij dan nog niet weten is dat ik al een tijdje met het idee loop om te gaan racen met mijn droommerk Alpine. En dat is natuurlijk niet gemakkelijk. Ten eerste met wat voor een type, 110,310 of V6GT, in wat voor een klasse en bij welke organisatie. De voorkeur gaat uit naar een Europacup V6, omdat daar in zowel de zomeravondcompetitie als de supercar challenge gereden kan worden. Ook een A610 is een optie maar omdat daar verder qua ontwikkeling, naast natuurlijk de Le Mans wagen van 1994, niet veel van bekend is wordt die weg niet ingeslagen. In Frankrijk staan midden zomer 2005 diverse ex Europa Cup V6 bolides te koop. Daaronder ook de ex wagen van Jan Lammers waarmee hij met het Rothmans Renault team diverse overwinningen behaalde. De auto is echter na ingezet te zijn in diverse Franse clubmeetings rijp voor een complete restauratie en dat is iets waar ik niet op zit te wachten. Medio september staat dan plotseling in Duitsland de A310 van Achim Schneider te koop. Deze Duitse Youngtimer piloot, de grote tegenstander van Mike Mann, die ook racet met een A310 in de Nederlandse Youngtimer Trophy, wil net zoals ik iets totaal anders en zet daarom zijn auto te koop. Navraag bij Mike en diverse andere Alpine kenners leert mij, dat deze wagen een toppertje is en een mooie racegeschiedenis kent. De deal is snel gesloten en voor we het eigenlijk zelf in de gaten hebben zijn we vanaf dat moment als team bezig met de voorbereidingen voor een seizoen in de Nederlandse Youngtimer Trophy.
Dat bezig kan je schrijven met een grote B. Wanneer de auto in onze primitieve werkplaats belandt, is al snel duidelijk, dat om hem naar onze eisen te brengen er flink gesleuteld dient te worden. Voor ik het in de gaten heb heeft Ron de complete bekabeling er al uitgeknipt met de stelling van “dat gaan we dus even totaal anders doen”. In de maanden erna wordt de A310 compleet gerestaureerd. Alles gaat eraf en wordt nagekeken. De body opnieuw opgebouwd, de kooi in het interieur verbeterd en ook het verzinkte chassis hier en daar verstevigd en verbeterd. Een complete rebuild dus en dat was zoals ik al eerder zei niet echt de bedoeling. Wel is gelijk het voordeel dat Ron, Jan en ik de A310 meteen vanaf het eerste uur door en door kennen. We weten waar alles zit, met de totaal eigen gemaakte nieuwe bedrading zullen we geen storingen krijgen. De belangrijkste zaken in het elektrische circuit worden zelfs dubbel uitgevoerd. Bij autoschade Vreeken in Haarlem wordt ondertussen de carrosserie aangepakt op een manier waar ze in Dieppe alleen maar van kunnen dromen. In de kleur Renault Spider yellow presenteren we op 25 maart dan uiteindelijk het nieuwe team aan de pers. Equipe Alpine Jaronn is dan na een winter hard werken een feit. De auto wordt warm onthaald. Niet alleen door de pers, sponsors en fans maar ook door de directe tegenstander voor 2006 Mike Mann.
Mike Mijn droom gaat dus uitkomen, racen met een Alpine. Mike racet al vier jaar met een A310 op de circuits in Europa. De lucky basterd. Hij kent dus ondertussen het klappen van de zweep. Mike is een mooi ventje met net zoals ik een team van trouwe monteurs om zich heen. Een hecht ploegje, dat niet gelijk een bedreiging ziet in ons projectje. Moet ook niet want 2006 moet voor ons een leerjaar worden en we gaan het dan ook rustig opbouwen. Diverse malen spreek ik Mike in de winter van 2005/2006. “Doe het rustig aan Randall zo’n Alpine is een listig karretje. Voor je het weet ben je hem kwijt en zit je met de gebakken peren.” verkondigt Mike me keer op keer. We komen er wel achter, dat we beiden een beetje hetzelfde tegen het racen aankijken. Het gaat nergens over en we moeten een boel lol hebben. Daar tegenover staat, dat als het niet loopt zoals we willen we daar ook mega chagrijnig over kunnen worden. Laat ik het zo zeggen; we doen wel zo van het gaat nergens over maar ondertussen. Mike weet niet wat hij aan mij heeft, vraagt her en der wat ik gedaan heb, is niet onder de indruk van de Volvo cup, zelfs niet van mijn twee kampioenschappen en ziet mij niet direct als grootste concurrent. Wat Mike niet weet is dat als je echt wil leren racen je dat het beste kan doen in de Volvo Cup. Met redelijk gelijk materiaal is elk foutje dat je maakt desastreus en verlies je een hoop plaatsen. Vanaf de start tot de finish ben je dus met racen bezig. Ondertussen vind ik Mike een tof maar ook heel raar ventje en kan ik alleen maar hopen dat ik op zijn leeftijd ook nog zo hard kan autorijden. Het wordt dus een warm seizoentje met een sterk psychologisch randje.
Shake down / Race 1 Zandvoort Eindelijk rijden. Na een winter hard sleutelen ben ik er ook wel aan toe. Voor 1 april staat de eerste race van het seizoen gepland op Zandvoort. Op de donderdag ervoor kunnen we in de middag vrij testen. De eerste shake down van de nieuwe auto. Als ik de baan oprij doe ik het rustig aan. Het eerste rondje probeer ik alle versnellingen, de remmen en laat ik de motor, banden en remmen op temperatuur komen. De tweede ronde gaat alles al wat sneller. Remmen doet het karretje als de beste, trekken ook. Boven de 200pk is even anders als een Volvootje met slechts 119pk. Ik voel me al snel op m’n gemak in de gele bolide. Kan de auto zetten waar ik wil, heb iets last van onderstuur en af en toe inderdaad breekt de achterkant weg op momenten dat je het niet verwacht. Mike had me daar al voor gewaarschuwd. Maar dat is iets, waarvan ik gelijk heb, dat met een iets andere veer en camber afstelling wel verholpen kan worden. Meer problemen heb ik met de versnellingsbak. Moet als een gek schakelen om de motor in de toeren te houden. Achim had al gezegd dat hij een korte bak in de auto had gemaakt maar dit is gekkenwerk. Het slaat helemaal nergens op. Halverwege het rechte stuk van Zandvoort zit ik al op de 7000 toeren en dan moet je best nog wel een eindje naar de Tarzanbocht. Als ik de boel doortrek in 3 en 4 vliegt de motor naar de 8000 toeren en wil hij nog meer. Uhhh, hoever mag ik eigenlijk gaan met zo’n V6 zit ik bij mezelf te denken. Als ik na 4 rondjes de pits in rij om alles achterin even door Ron te laten checken overleggen we samen. Ron heeft ook geen idee en heeft zoiets van doe maar rustig aan. “Man je rijdt nu al een 2.07 op oude banden en met totaal geen ervaring in die auto” even dimmen nu bitst Ron me toe. Als ik weer de baan oprij neem ik zijn woorden ter harte. Maar in de volgende ronde laat ik me weer gaan. Twee dikke BMW E30’s uit de “modified cup” zitten me na de Tarzan mega in de weg. In het Scheivlak ga ik ze buitenom voorbij en loop de volgende bochtencombinatie van ze weg. Als ik echter de Luyendijk bocht uit kom zeilen zie ik, dat het goed mis is. Olie op 150, water 110 en geen oliedruk meer. Ik kil gelijk de motor en laat de wagen de pits in rollen. Daar heeft Ron zoiets van ben je er alweer man, ga rijden. Maar als ik de motor weer probeer te starten heeft hij het al gehoord. Lagers eruit houdt maar op. Oké, we waren gewaarschuwd dat we veel moesten gaan sleutelen dit jaar. Mike heeft het keer op keer gezegd. Maar dit is wel gelijk een beetje erg snel. Ik heb er de pest in, omdat dit de nieuwe motor is. Totaal nieuw opgebouwd bij Axell Ress in Duitsland voor Achim. Ik heb gelijk wel zoiets van moet door die versnellingen komen. Die zijn veel te kort. Vooral de 4 en 5 zijn totaal niet geschikt voor deze kar en motor. Dat moet veranderen anders gaat de volgende motor ook gelijk naar de filistijnen. Ron wil gelijk diezelfde avond een nieuwe motor erin bouwen om zaterdag en zondag toch te kunnen rijden. Is mogelijk maar ik trek de stekker eruit. Nee, resoluut nee, is mijn antwoord op zijn betoog. We gaan nu even rustig nadenken kijken wat de oorzaak is en de boel rustig evalueren. We hebben de gehele winter als een gek gewerkt en nu moeten we maar even in de slowmotion. Tot de volgende wedstrijd hebben we een maand; dus alle tijd. Het is klote maar niet anders.
Op zondag is er een grote verrassing. Ook Mike heeft met zijn team in de winter niet stilgezeten. Ook hij heeft zijn auto nieuw opgebouwd. De auto ziet er in de Calberson kleuren waanzinnig uit. Met zijn brede uitbouw is het een agressief monster. Mike baalt ervan dat ik er niet bij ben en snapt het ook niet helemaal. Je had toch kunnen rijden met je reserve motor. Als ik hem vertel dat we niet eens weten of die het doet blijft hij toch volhouden, dat het jammer is en dat ik het had moet moeten proberen. Goed deze jongens gaan dus tot het uiterste om toch te racen, iets wat wij later in het seizoen ook nog een keer zullen moeten doen. Mike heeft een leuke maar ietwat eenzame race die hem naar een keurige 5e plek brengt. Ook hij moet na een winter weer even wennen aan zijn auto en de veranderingen die zij hebben doorgevoerd werken ook niet helemaal zoals ze willen. Vooral kent Mike grote bandenproblemen en gelukkig kunnen we hem aan een andere band helpen als hij in de training lek rijdt. De “kleine grote” Mann rijdt uiteindelijk een snelste tijd van 2.12 en dat geeft mij stof tot nadenken. Donderdag zat ik al op de 2.07, dat is een groot verschil. Zal wel aan de baan liggen want meer rijders in de Youngtimer cup komen niet aan hun tijden. Met die 2.07 had ik zelfs al op de eerste rij gestaan. Ik loop een beetje te balen op het circuit als mijn toekomstige tegenstanders terug komen uit de wedstrijd. Ik fleur op als ik het veld aan mij voorbij zie komen in de pitstraat. Dit is eigenlijk wel een hele gave cup met liefhebbers met geweldige auto’s. Daar moet ik de volgende keer absoluut tussen zitten.
Race 2 Zandvoort Dat we uiteindelijk hebben besloten die eerste wedstrijd niet te rijden blijkt de juiste beslissing. Meer werk als verwacht hebben we als we de motor wisselen. Veel moet er over gebouwd worden van de ene naar de andere motor. Twee drijfstanglagers blijken uiteindelijk kapot te zijn gegaan, duidelijk dus een gevalletje van teveel toeren draaien en iets te weinig smering. Ook beslissen we meteen om een andere bak te monteren. Maar welke ? We hebben een nieuwe 4 en gebruikte standaard 5 bak op de plank liggen en hebben eigenlijk geen idee welke te gebruiken. Dan is het fijn dat je al een tijdje meeloopt in de racerij en wat mensen hier en daar kent. De technici van Jan Lammers, juist die mensen die altijd op Le Mans aan het sleutelen zijn voeren onder leiding van Davy een computer simulatie uit met de verschillende versnellingsbakverhoudingen. Daarin kunnen we in grafieken aflezen, welke bak uiteindelijk het beste is op welk circuit. Ik snap niets van al die grafiekjes, lijstjes, kommaatjes, puntjes e.d. maar Davy weet uiteindelijk te vertellen dat een gewone 5 bak gewoon de beste keus is. Daar verlies je op de meeste circuits op de meeste punten gewoon het minste. Kijk zijn ze dus in de jaren 70 bij Renault toch niet zo gek bezig geweest. De 5 bak is niet nieuw maar een telefoontje met Achim verteld me dat hij prima in orde is. Dat blijkt later helaas niet helemaal zo te zijn. Nadat we alles weer keurig achterin de A310 hebben geparkeerd zetten we de wagen op de testbank bij Beek Auto Racing in Den Haag. Daar sleutelen Ron en zeer ervaren technici van BAR de gehele dag aan de motor. Fijnafstellingen worden er gepleegd en uiteindelijk komt er een keurige 220 pk uit het blokje. Veel meer dan verwacht. De motor loopt top, wel moet ik in de wedstrijd niet onder de 4000 toeren komen. Daarboven is het een bommetje fluistert motoren specialist Paul Welther in mijn oor. Ik verlaat met een grote grijns op mijn gezicht Den Haag en heb zoiets van: laat het nu maar 28 mei worden. De eerste race voor ons team. In de vrije training op zaterdag doe ik het rustig aan. We hebben splinternieuwe Avon banden onder de auto en ik moet wennen aan het gedrag van deze banden. In de vrije training ben ik met een 2.07 derde in het veld van 23 auto’s. Mike zet de 6e tijd neer met een 2.09. Voor de kwalificatie veranderen we de bandenspanning rondom. Ik ga ervoor zitten en ram er uiteindelijk een 2.04 uit. Iedereen in het team is verbaasd, maar ook de concurrentie. Derde plek in onze eerste race; goed weten ze meteen wie Equipe Jaronn is. Ik sta tussen allemaal Ford Escort’s en dat kamp heeft zoiets van waar komt die vandaan. Weten we zelf ook niet moet ik eerlijk zeggen. Heb in het begin megagrip met de nieuwe Avons maar na 4 ronden is de pret over en gaat de achterkant glijden. Worden ze dus te warm. Ik ben dus niet gerust op een goede afloop in de wedstrijd. Mike heeft het ook niet naar zijn zin. Heeft problemen tijdens de kwalificatie en komt niet verder dan een 2.11. Zeven seconden langzamer dan ik en dat zit hem totaal niet lekker. Ondertussen doet Jan een ontdekking, die een grote uitwerking heeft op de wedstrijd. In de linker achterband ontdekt hij een karkasbreuk. Dat geeft de burger dus totaal geen moed. De binnenzijde van de band blijkt compleet gescheurd te zijn. Een warmte probleem. Goed op deze banden gaan we dus niet van start en ondanks de aanschaf van eenzelfde nieuwe band besluit ik de wedstrijd op een set oude Avons te gaan rijden. Desastreus blijkt want de gehele wedstrijd heb ik er mega last van. Mike rijdt al jaren op deze banden en heeft de stelling: er is weinig alternatief. Klopt, maar dit is geen rijden maar glijden. Ik ga de hele race alle kanten op; zit 3 seconden van een normale race pace en heb wel een stuk of 5 big moments. Nee, dit is het niet echt. Dat ik uiteindelijk nog 5e algemeen wordt is mij een raadsel. Pluspunt is dat de reserve motor geen krimp geeft en dat de bakverhouding zeer goed gekozen blijkt. Op dat punt zitten we dus op de goede weg. Mike rijdt naar een 10e plek en moet uiteindelijk een kleine minuut toegeven op mij. Wel is hij tevreden, want het tempo zat er lekker in en in de wedstrijd kan hij weer een 2.09 rijden. Race 3 Zandvoort Tijdens het Superrace festival op Zandvoort 10 en 11 juni voel ik mij in een vertrouwde omgeving. Bijgekletst wordt met oude tegenstanders uit de Volvo Cup. Zij vinden mijn beslissing nog steeds ongelooflijk, want ik was eigenlijk “mister Volvo”. Bij het zien van de ALPINE kunnen ze het echter ook wel weer een beetje begrijpen. Ik wordt uitgenodigd om hetzelfde weekend nog een keer een Volvo te besturen. Er wordt er één voor me klaargezet. Ik pas; wil me op mijn Alpine project focussen. We starten dit weekend met een andere band. Gekozen is voor Dunlop SP banden uit de supercar cup. Banden met een karakter van stabiliteit over de gehele wedstrijd. Tijdens de kwalificatie heb ik in ronde 2 al meteen een goed gevoel bij ze. In de ronde erna zet ik mijn snelste tijd en in de 4e ronde beginnen ze te glijden aan de achterkant. Niet echt een probleem want ze zijn lekker op te vangen. Wel een probleem zijn de nieuwe remblokken die we voor erin hebben gezet. Bij het aanremmen van het Scheivlak in ronde 5 van de training heb ik wel druk maar vertraagt de auto weinig. Ik ben niet verstandig: trap hard het Scheivalk in om er bij het aanremmen van de volgende Marlboro bocht achter te komen, dat ik wel druk heb, maar er totaal geen vertraging optreedt. En dat heb je daar dus wel degelijk heel erg nodig. Ik gooi de kont om vang hem nog op, maar heb het ongeluk dat aan de buitenzijde van de bocht een BMW 2002 net zijn gehele carterinhoud heeft gedumpt. Het is alsof je op ijs terecht komt. Er is geen houden meer aan. Ik vlieg uit de bocht corrigeer op het gras met zo’n gangetje van 150 wat ik kan, maar kom helaas een hobbel tegen. De auto vliegt omhoog om uiteindelijk zijwaarts in de bovenste vangrail platen te belanden. Als ik weer neerkom kil ik gelijk alle systemen. Goed als je nog niet wakker was Randall ben je het dus nu. De schade lijkt klein maar is uiteindelijk, zoals later blijkt, eigenlijk wel groot. Ron en Jan kijken me in de paddock aan van wat ben jij een klojo zeg. Ron loopt het meeste te vloeken. “Rem dan eens een keer niet zo laat man, moet dat altijd zo laat” loopt hij te briesen. Maar Ron trekt bij als hij de remmen ziet. Totaal blauw zijn ze en de nieuwe blokken met een andere warmtegraad zijn compleet ontploft. Oké, hier kon je echt niet mee remmen loopt hij in zichzelf te mompelen. Ron en Jan zijn twee toppertjes. Soms heb ik een beetje moeite met ze want ze lopen mij het gehele weekend af te zeiken. Zo van kan je niet harder, kan daar beter en nee: het ligt nooit aan de auto. Maar als er gewerkt moet worden dan gaan ze ook aan het werk en na 5 jaar wen je aan hun fratsen. Helemaal vrijwillig doen ze het en als het moet tot in de late uurtjes. Zonder te mopperen als ze maar, net als een kudde olifanten, op tijd eten krijgen en eindelijk een keertje meegenomen worden naar Yabyum. Iets wat ik ze al 5 jaar beloof, maar tot op heden nog steeds niet is gebeurd. Kost toch al gauw een race seizoen nietwaar. Beiden knappen de auto met tape en veel knutselwerk weer op. Alleen zitten we op de zondagochtend met een probleem. We hebben geen banden. Ik vertik het om op de banden van de vorige wedstrijd weg te gaan. Dat was glijden en volgens mij gelijk aan zelfmoord. Het karkas van de Dunlop banden vertrouwen we niet, want de velgen waren daarvoor teveel beschadigd. Er wordt overleg gepleegd met Ben Prins van Prinstechniek. De Michelin banden door hem meegenomen passen niet en een alternatief heeft hij ook niet. Tot hij bedenkt, dat in zijn magazijn in Noordwijk ergens nog een setje Matador banden moet liggen in de maat die wij nodig hebben. Matador: nooit van gehoord. “Zijn die goed Ben” vraag ik eigenlijk een beetje onbewust. Stomme vraag natuurlijk, want volgens Ben zijn ze door hem mede ontwikkeld en top. Oké we gaan 2 uur voor de wedstrijd even naar Noordwijk op en neer. Jan en ik scheuren die kant op en zijn op tijd terug voor de wedstrijd. Als ik echter oprij naar de startstreep en klaar sta voor de start schreeuwt Jan door mijn koptelefoon, dat achter de verkeerde banden zijn gemonteerd. “Ze hebben een te zacht compound achter geplaatst dus doe voorzichtig aan”. deelt Jan me mee. Dat is lekker, het licht gaat al op rood: hoezo rustig aan. Bij de start krijg ik de Alpine met geen mogelijkheid in zijn twee. De bak is dus toch niet helemaal zo top als we dachten. De rest van het seizoen heb ik problemen met die tweede versnelling. Het hele veld wandelt over me heen en als een van de laatsten ga ik de Tarzanbocht in. “Zo rustig hoeft nu ook weer niet bitst Jan me toe” en ik zit te lachen in de auto. Als snel vind ik een lekker ritme en na ronde 3 heb ik een zeer goed gevoel over de banden. Buiten is het 36 graden, de asfalt temperatuur meer dan 45. Maar de banden geven geen krimp en achterin heb ik nog nooit zo’n goede tractie gehad. Als snel kan ik de Ford van Theo Mouws en de daarvoor rijdende Mike, die vanaf een 11e plek als een raket is gestart, aanvallen. Ik zie dat mijn tempo veel hoger is maar Mike verdedigt zich uit alle macht. Mag hij ook; dat is nu eenmaal racen. Ik kom er op dat moment wel achter dat zijn Alpine wel erg breed is. Mike gooit de gaten hard maar fair dicht en iedere keer bij het uit accelereren van de bochten trekt hij iets van me vandaan. Het is het eerste directe gevecht tussen ons. Het lukt me om na twee ronden Mike binnendoor te pakken in de Vodafone bocht. Daarna gaat mijn tempo omhoog en rij ik 4 seconden per ronde van hem vandaan. Drie ronden later gaat Mike mega kapot. Zijn blok ontploft met een grote knal zijn ingewanden overal op het asfalt achterlatend. Aan de linkerzijkant zit een vuistgroot gat. Mike zit te balen maar ook ik vind dat ondanks mijn 4e plek aan de finish niet echt geweldig voor hem. Weet namelijk dat dat weer een boel centjes gaat kosten en dat gun je niemand.
Race 4 Zolder De omloop van Terlaemen, beter bekend als Zolder is een van mijn favoriete circuits. Na de wedstrijd op Zandvoort is op het thuishonk gebleken dat de voorwielophanging toch ook wel een beetje krom was aan de linkerzijde. Met nieuwe ophanging onderdelen wordt de wagen vervolgens uitgewogen en uitgelijnd bij Prins Techniek in Wassenaar. De balans van de auto stond op zo’n 20% voor en 80 achter. Met wat verstellingen hebben we de auto kunnen zetten op een 40/60 zetting. Hij moet dus meer in balans komen bij aanremmen en insturen bochten. In Zolder gaat tijdens het Dutch Power Festival 19/20 augustus echter tijdens de trainingen alles mis. In de extra vrije ochtend training sta ik al na 7 ronden stil met een olielekkage. We denken aan een klepdeksel pakking, maar dat blijkt later een krukas keerring te zijn. Voor de kwalificatie sta ik klaar op slicks net zoals de rest en begint het bij het oprijden van de baan mega te regenen. Ik rij snel twee rondjes en glibber vervolgens naar binnen. Een tiende tijd, Mike 13e ; we hebben samen dus wat werk voor de boeg. In de wedstrijd krijg ik megalast van mijn remmen. Een van de schijven is krom en het stuur klappert bij het beroeren van het rempedaal zowat uit mijn handen. Waarschijnlijk hebben de foute remblokken van de vorige wedstrijd meer schade toegebracht dan we dachten. Maar op Zolder heb je zeer goede remmen nodig. Die heb ik niet en echt aanvallen kan ik tijdens de wedstrijd dus niet en ik kom nooit lekker in mijn ritme. En dat is raar op mijn favoriete baan waar ik altijd in de Volvo periode de wedstrijden naar mijn hand kon zetten. Meer als een 12e plek algemeen zit er niet in. Hoewel ik in de laatste ronde nog wel even Theo Mouws verschalk. Op de streep pakt ie me met 0.01 seconde verschil weer terug. Mike wordt op 21 seconden 13e achter me. Ik besef, dat als hij niet een draaier had gemaakt ik een harde dobber aan hem had gehad. Zolder wordt een weekend om snel te vergeten. Hoewel het daar in de bossen wel erg gezellig is tijdens het raceweekend.
Race 5 Zandvoort Een van de nadelen van rijden in de Youngtimer Trophy is dat je bijna niet aan rijden toekomt. Tijdens een raceweekend zit er vaak niet meer in dan een kwalificatie en een wedstrijd over 30 minuten. Zo ook 9/10 september tijdens de Kwik Fit Grand Prix in de Zandvoortse duinen. Eindelijk de kans om te kijken of alle veranderingen aan de auto de wagen beter hebben gemaakt tijdens het seizoen. Dat blijkt inderdaad het geval. Tijdens mijn enige kans in de kwalificatie op zaterdag pers ik er met een hardere compound banden van Matador een 2.04 uit. Met de zachte compound zit er dan een 2.02 in. Een verbetering van maar liefst 5 seconden t.o.v. het begin van het seizoen. En dat is veel. Ik zet de Alpine op de eerste rij naast de wederom waanzinnig snelle Marcel Frijlink met zijn wonderschone Ford Escort RS1600. Goed, die gaat er tijdens de wedstrijd gewoon weer vandoor. Achter me staat Peter Aberkrom met zijn BMW M3. En dat is wel leuk om daarvoor te staan. De bewondering is groot in de paddock en hier en daar krijg ik schouderklopjes van goed gedaan jochie. Maar er zijn wel problemen. Jan en Ron moeten weer aan de slag. We maken teveel lawaai, wel 3dB en de dynamo is afgebroken van zijn steun. De gehele zaterdagmiddag zijn ze daarmee bezig en weer doen ze samen met hulp van Jeroen een wereld job. Ondertussen halen Niko en Frea Feijten een speciale einddemper op in Dordrecht, zodat de konijntjes in de duinen ook geen hoofdpijn meer hebben. De auto staat dan uiteindelijk weer klaar voor de wedstrijd op zondag. Mike traint een 8e tijd en zit midden in het veld. Zondagochtend zitten we samen te dollen en moedig ik hem aan om weer een van zijn wereldstarts te maken. Ik zal toch wel met die klote tweede versnelling niet wegkomen dus kan hij me voor de Tarzan weer pakken. Mike doet wat hem opgedragen wordt en gaat er als een speer vandoor zodra het rode licht dooft. En dat wordt hem fataal. De twee voor hem rijdende auto’s hebben zin in het zelfde stukje asfalt als Mike, ze hebben er tenslotte ook voor betaald en hij wordt in de mangel genomen. Mikes bolide wordt geraakt door de Ford van Rob Bijster en klimt via de zijkant van de Saab van Harm van der Laan omhoog, belandt op diens motorkap en komt uiteindelijk op het rechte stuk bijna tot stilstand met een gebroken rechter achterwielophanging en schade aan zowel de linker als rechterkant. Game over. Ik kom gelukkig ver van dit gemangel goed weg van de eerste rij. Niet top want Peter in zijn BMW M3 pakt me voor de Tarzan.
Het startongeluk leidt tot een safety car situatie en bij de herstart ben ik goed wakker en nestel me in de bumper van Peter. Na het Scheivlak pak ik hem in de Renault bocht buitenom en lig tweede. Dan merk ik dat ik vijf jaar in een Cup heb kunnen vechten en daar enorm van geleerd heb. Peter valt vervolgens 11 ronden iedere bocht aan maar ik kan de steeds groter wordende BMW achter me houden. Met 0.8 seconden verschil gaan we over de finish. Tweede; in het Jaronn kamp gaat het dak eraf. Aanwezige sponsors tekenen gelijk bij voor 2007, ook weer een meevaller nietwaar. Bij het podium gelooft Marcel Frijlink, die natuurlijk de eerste plek pakt, zijn ogen niet. Goed gedaan gozer en geeft me een aai over de bol.
Op het podium spring ik a la Schumacher een gat in de lucht. “Wat doe jij nou ?” vraagt Marcel. “Gek Marcel, gewoon gek” schreeuw ik. Mike omhelst me, gaaf man een Alpine op het podium. Is Achim en mij nooit gelukt. Ik sta versteld, ondanks zijn pech en ellende denkt Mike direct aan mij. Zie je wel, echt een rare maar toffe gozer. In de paddock bekijk ik de schade aan Mikes auto. Oef, dat is een hoop werk. Weet het, want heb zelf de gehele winter met polyester zitten spelen. Mikes trouwe monteurs Erik en Erwin vinden de schade wel meevallen, dat polyester is zo gebeurd, die nieuwe ophanging is een groter probleem. De jongens inmiddels kennende komt het allemaal wel weer in orde. Race 6 Assen Race 6 voor de Youngtimer Trophy en onze 5e wedstrijd. De laatste van het seizoen. Mike heeft inderdaad zijn auto weer geheel hersteld. Op het programma staat ditmaal een vrije training, kwalificatie en wedstrijd. Maar ook een 1 uurs wedstrijd samen het Historische Toerwagens. Na goed overleg besluiten we niet mee te doen met deze wedstrijd. De lekke krukas keerring baart Ron grote zorgen en hij heeft geen idee wat hij gaat doen gedurende het weekend. Mike rijdt wel mee samen met monteur Erwin van Dijk. Erwin is net zoals ons ook een amateur coureur, die een aardig potje kan sturen. Dat laat hij al zien in zijn Renault 5 tijdens de zomeravondcompetitie, waar hij betere en snellere wagens gemakkelijk voorblijft. Erwin is helemaal oké, staat de gehele dag te lachen en vriendin Mirjam heeft wat met hem te stellen. Hij is meer in zijn werkplaats te vinden dan thuis en dat heeft ertoe geleid, dat er daar maar een apart hok is gebouwd, zodat Mirjam daar haar hobbies kan uitoefenen, zodat ze elkaar ook nog eens zien. Wauw waar vind je zulke meiden nog. Oh ja, geloof het ook bij mijzelf thuis. Mirjam blijkt op de zaterdagavond trouwens een uitstekende danseres te zijn. Scheelt me weer een paar kilo voor de zondag race. Ik zei het al: Erwin is apart. Zo apart, dat we ons tijdens het weekend afvragen of er wel grijze massa tussen zijn oren zit. In Mike’s auto rijdt Erwin alsof de duivel hem achterna zit. Hij zet tijden op het scherm, waar iedereen even flink van wakker wordt geschud. Mike, ik, de concurrentie in hun Escorts en Opel. Erwin zet voor de 1 uurs race de Alpine op pole met een lage 2.01. Voor de altijd snelle Frijlink en megasnelle Nolte in zijn kapitale Opel. En daar schudt de paddock in Assen nu nog van. Ik heb dit seizoen flink vooruitgang gemaakt in mijn Alpine en er zit zeker nog meer in voor volgend jaar. Maar wat Erwin met Mike zijn Alpine doet, daar kun je alleen maar respect voor hebben. Dat ga ik nooit en te nimmer doen met de mijne. Ben ik ook niet van plan en ook Mike deelt daarin mijn mening. Met de 2.05 en 5e plaats ben ik na de kwalificatie meer dan tevreden. De tweede versnelling heb je op dit circuit hard nodig en die doet niet wat ik wil. Ik mis daardoor snelheid bij het opkomen van het rechte stuk. Mike zet met een 2.08 zijn auto op de 13e plek en kan weer aan de bak. Ik roep wel 10 keer op de zaterdagavond tegen hem, dat hij de volgende dag voorzichtig moet doen bij de start en geen gekke dingen moet doen. De zondag race ziet met 30 auto’s een heerlijk Youngtimer startveld. Ik zit er bij de start goed bij en kom de eerste ronde als 4e door. Echter verg ik in het begin iets teveel van de achterbanden en deze beginnen daardoor te glijden wat in de snelle Ramshoek voor wat momenten zorgt. De BMW, van wederom Peter, waar ik al het gehele jaar mee vecht en de Ford van Thijs van Gammeren kan ik daardoor niet houden. Met de 6e plek ben ik dan ook totaal niet tevreden. Heb in het begin van de wedstrijd met mijn hart en niet met mijn koppie gereden. Mike valt door een klein klote defect in het koelsysteem weer uit. Gelukkig kan zijn team samen met Jan en Ron de auto weer klaar krijgen voor de 1 uurs wedstrijd en daarin gaat hij samen met Erwin als de brandweer. Een uiteindelijke derde plek is voor Mike gelijk aan het winnen van de “worldcup of motorsport”. Inderdaad ook een wereldprestatie want voor de tweede keer staat een Alpine in 2006 op het podium. En deze is er echt een van het type om in te lijsten.
Samenvatting Heeft 2006 gebracht wat we er als team van hadden verwacht. Ja en nee. Weer hebben we alle wedstrijden uitgereden dit seizoen. Samen met de Volvo cup zijn dat alweer 82 opeenvolgende wedstrijden zonder uitvalbeurt. Dat is op zich al een beker waard. Het kampioenschap in de eigen klasse en totaal klassement Division II is natuurlijk ook een mooie opsteker. Het winnen van de Youngtimer Fair Play bolkaal 2007 betekend voor het team zelfs veel meer dan de twee eerder genoemde prijzen. Het betekend dat we als team geaccepteerd zijn binnen de Youngtimer gelederen. Wel hebben we gemerkt dat de A310 niet echt een circuit auto is. Er gaan nog teveel kleine dingetjes kapot. We weten wat; en deze winter gaan we de auto weer compleet demonteren en daar waar nodig veranderingen aanbrengen. Volgend jaar moet het racetempo omhoog met 1 a 2 seconden. Dat is te doen en dat is de target voor 2007. Matador is al aan het samenwerken met EAJ voor een betere band. De techniek hebben we zelf in de hand en met wat onderstel afstellingen moeten we in 2007 zeer competitief zijn. De nieuwe agenda voor 2007 ziet er spannend uit met wedstrijden op de Nurburgring, Hockenheim en Zolder. De samenwerking met het team van Mike gaat groter worden, zodat in 2007 met beide Alpine’s A310 hopelijk de voorste rij in de Youngtimer in bezit kan worden genomen. Natuurlijk bedankt voor een geweldig seizoen in 2006, Ine voor je geduld, Jan en Ron omdat jullie er altijd zijn, Marcel omdat je dag en nacht klaar staat, De Feijtens voor de hulp en gezelligheid, alle SPONSORS want zonder jullie kunnen we dit niet, Mike omdat je dit seizoen je ballen weer hebt terug gevonden, Erwin omdat ik nu zeker weet dat je echt gek bent, alle coureurs uit de Youngtimer Trophy voor jullie strijd, Achim omdat je je Alpine aan mij verkocht hebt en Racefotos.nl / Chris Schotanus / Henry Soenarko en Ignatius de Bakker voor de foto’s
Racegroeten Randall Lawson
|
foto 
Robbert Maas Fotografie
Stoere achterwand gemaakt door Trimline
GP van Monza wordt serieus gevolgd
www.racefotos.nl
