#302 - BMW M3 - Ronald van Ooijen
#335 - BMW M635 Csi - Mathijs Bakker

2011

Trophy of the Dunes (Zandvoort)
2-4 september 2011

In het weekend van 2, 3 en 4 september hebben we met de YTCC, de Youngtimer Touring Car Challenge, deelgenomen aan een Trophy of the Dunes op het circuit van Zandvoort. Met een zeer matige zomer achter ons waren de vooruitzichten niet geweldig, maar achteraf bleek het een prachtig weekend wat weer en sportieve prestaties betreft, te zijn geworden. Daarbij kan de rode M3 zonder noemenswaardige kleerscheuren de winterstalling in, wat zeer prettige bijkomstigheid is na alle schades van het afgelopen raceseizoen.

Donderdag 1 september 2011

Omdat onze “chef d’Equipe” Randall vanaf de donderdagmiddag de Franse Salooncar rijders, waarmee we voor de 3e keer dit jaar samen de wedstrijd zouden rijden, wilde kunnen ontvangen, werd met een klein groepje op de donderdagmorgen het Equipe Jaronn tentenkamp weer opgebouwd.

De eerste voortekenen van een mooi weekend waren er al, want naast wat kleine wolkjes, kwam het zonnetje al zeer regelmatig tevoorschijn. Net na de middag stond het hele gebeuren zo’n beetje als enige op de paddock aan de binnenzijde van de Tarzanbocht, maar naarmate het later werd, kwamen er meer en meer YTCC- en Salooncarrijders aan en werd het drukker en drukker.

Aan het einde van de dag was een belangrijk deel van de auto’s en de rijders aanwezig, de overigen, veelal Nederlanders, zouden op vrijdagochtend arriveren.

Vrijdag 2 september 2011

In een raceweekend zitten normaliter 1 training (dit keer op de vrijdagmiddag), 1 kwalificatie (zaterdagochtend) en 2 races (zaterdagmiddag en zondagmiddag). Echter, op de vrijdag op Zandvoort kon aan een extra training worden deelgenomen. Mede omdat het circuit iets veranderd was ten opzichte van hetgeen we de afgelopen jaren gewend waren, ging ik toch maar even de baan op om te zien hoe het er nu bij lag. Waar we normaal vanuit de Hugenholzbocht via de Hunserug en via de Slotemakerbocht rechtstreeks en op volle snelheid richting Scheivlak gaan, daar ligt nu ter hoogte van de Slotemakerbocht een chicane (eerste scherp naar rechts, dan scherp naar links).

Dus van de 5e versnelling weer terug naar de 3e, en dan weer opschakelen om zo hard mogelijk door het Scheivlak te gaan. Een dergelijke bocht is duidelijk in het voordeel van bepaalde type auto’s, zeker degene die niet zoveel motorvermogen hebben en daardoor vaak tijd verliezen op de langere (relatief) rechte stukken. En laat de M3 nu net in die categorie vallen die er voordeel van heeft, want de bochten daar weet de M3 wel raad mee, maar veel klassegenoten rijden betrekkelijk eenvoudig weg bij de M3 op een recht stuk.

De eerste keren door de chicane is heel erg onwerkelijk, want 3,5 jaar lang gaat het altijd rechtsdoor op volle snelheid en nu ineens moet je opnieuw nadenken, een rempunt zoeken, en de meest ideale lijn door de chicane zien te vinden. Dus de extra training kon hiervoor nuttig worden gebruikt. Verder werden de tijden rustig aan sneller en sneller en kon uiteindelijk een tijd van 2:08:252 worden opgeschreven. Dit was nog niet een ultieme tijd, maar het geeft een eerste indicatie dat de chicane ervoor zorgt dat de rondtijden met een aantal seconden toenemen. De schatting ligt ergens tussen 4 en 6 seconden, een beetje afhankelijk van het type auto, dus teruggerekend was het best een redelijke trainingstijd.

Omdat deze extra training al om 9 uur was begonnen, kwam na de training langzamerhand de rest van het team die nog niet waren geweest, maar ook degenen die lekker thuis hadden geslapen, binnen. Dit weekend doen naast de M3 ook de Alpines van Randall en Ron mee, net als de Opel Ascona van Marcel en de Toyota Celica van Michael. De auto’s waren nagenoeg allemaal al klaar voor de “echte” training van die middag, dus konden we ons allemaal lekker rustig voorbereiden met een lunch en wat bijkletsen over de verwachtingen voor dit weekend.

Rond 13 uur begon de tweede training van 40 minuten. Dit keer had ik met Anita Renes afgesproken dat ik een poosje achter haar (in haar Talbot Sunbeam Lotus) aan zou rijden om zo op de onboard-camera vast te leggen hoe ze over het circuit rijdt. Na de training konden we dan kijken op welke punten er nog tijdwinst te behalen was. Zo gezegd, zo gedaan. Na een paar ronden achtervolgen van de Sunbeam, ben ik achter Jordan Strik aangegaan. Met zijn Toyota Supra is hij al een paar keer nagenoeg even net als ik met de M3 en zodoende was dit een mooie gelegenheid om te kijken hoe het er op dit moment en op dit circuit voor stond. Na enkele ronden kwam ik vervolgens achter een Franse Lotus Europa terecht. Op het rechte stuk bleef de Lotus rechts rijden, dus links was er een mooie gelegenheid om ‘m net voor de Tarzanbocht voorbij te steken. Of toch niet … ? Eenmaal op het rempunt aangekomen en de rempedaal werd ingedrukt, gebeurde er … helemaal niets … nog een keer proberen ... en nog een keer. Met een snelheid van zo’n 200 km per uur kwam de grindbak heel snel dichterbij en werd het een onvermijdelijk uitstapje in de grindbak. En met die snelheid is het zelfs even spannend of de grindbak wel breed (of diep, hoe je het ook maar wil noemen) genoeg is. Bijna bovenaan, net voor een stukje “grindpad” kwam de M3 tot stilstand en moest dus uit die grindbak getrokken worden. Ondertussen keek ik om me heen en zie ik onderin de Tarzanbocht de groene Alpine hevig rokend naast het circuit staan. Ok, misschien waren het dan toch niet de remmen van de M3 die weigerden (want daar leek het in eerste instantie wel heel erg op) maar was een oliespoor de oorzaak.

Achteraf bleek de motor van de groene Alpine inderdaad een stuk voor de Tarzanbocht het begeven te hebben en lag er een heel groot oliespoor precies op de ideale lijn. Echter, ik zat en niet zo heel ver achter Ron en op het moment dat ik passeerde werden er nog geen waarschuwingsvlaggen gezwaaid. Gecombineerd met de inhaalactie kon het resultaat dus niet veel anders zijn dan wat het nu was. Uit de grindbak trekken ging verder probleemloos, zodat ik daarna de ronde kon afmaken, al zwabberend over het circuit om zoveel mogelijk grind kwijt te raken voordat ik weer in onze tent terug zou zijn. Ondertussen was de training beëindigd met code rood, de wedstrijdleiding wilde voorkomen dat meer auto’s hetzelfde lot zouden ondergaan wat de M3 had getroffen. Uiteindelijk kwam ik in deze training tot een 2:08:450, dus nagenoeg hetzelfde wat ’s morgens mogelijk was. Misschien dat het in de kwalificatie een fractie sneller zou kunnen gaan, maar dat zou de volgende dag pas duidelijk worden.

In de tent bleek de schade aan de M3 mee te vallen, een klein scheurtje in de voorbumper doordat de bumper grind was gaan scheppen. Verder konden de banden de vuilnisbak in, maar hadden we het “geluk” dat het toch niet meer de nieuwste waren. Al met al wel even wat extra controlewerk voor de monteurs van het team, maar verder geen permanente schade. De Alpine van Ron was echter wel uitgeschakeld met z’n kapotte motor, en dat is dan voor het team toch altijd weer een teleurstelling, want nu kon Ron het “thuis” weekend niet eens meer lekker meerijden. Vervolgens bleek die middag maar eens hoe goed de onderlinge sfeer tussen rijders en teams binnen het YTCC is. Want vanuit het team van Paul Geeris Motorsport werd een initiatief gestart om Ron toch weer te laten rijden in dit weekend. Er stond nl. nog een Porsche 944 klaar voor het volgende weekend, maar die zou ingezet kunnen worden als dat nodig zou zijn.

Zo werd er door verschillende teamgenoten budget verzameld om zodoende Paul (die de auto moest gaan inzetten) en Randall (als “chef d’Equipe, die Ron toch wilde laten rijden) de laatste details met elkaar te kunnen laten afstemmen. ’s Avonds werd de deal gemaakt en werd definitief beslist dat Ron de Porsche 944 met nummer 325 tijdens de kwalificatie en races gaan besturen. Tjarco en Paul … super initiatief, bedankt!!!

Verder werden de auto’s die middag nog eens netjes opgepoetst, goed nagekeken en kon de gehele Equipe ’s avonds heerlijk smikkelen van de nasi die Ine samen met Silvia had klaargemaakt. Het zijn die weinig momenten waarop het relatief rustig is in en rondom de tenten van de Equipe … als iedereen lekker zit te eten. In de loop van de avond vertrokken de meesten richting hun “thuis”, in dit geval omdat ze lekker in de buurt van het circuit wonen en dan toch het eigen bed prefereren boven een luchtbed op de paddock. De resterende teamleden konden uiteindelijk rond middernacht lekker hun bed opzoeken om de volgende ochtend weer fris te zijn voor het vervolg.

Zaterdag 3 september 2011

De kwalificatie voor de eerste race zou op de zaterdag om 9:45 uur beginnen. Daaraan voorafgaand was er de altijd weer terugkerende, en verplicht bij te wonen, rijdersbriefing om 8:20 uur. Dus op tijd de wekker zetten en met een kop koffie in de hand luisteren naar de wedstrijdleider, die nog een keertje alle belangrijke onderwerpen van het raceweekend de revue laat passeren. Na de rijdersbriefing kon iedereen aan tafel voor het ontbijt om zo met een gevulde maag aan de dag (en voor sommigen aan de kwalificatie) te beginnen. De zon was er ook al vroeg bij, zodat de temperatuur langzaam maar zeker tot zomerse waarden begon te stijgen. Eenmaal de baan op met een stuk of 45 auto’s en “slechts” 25 minuten om een goede tijd neer te zetten, is dat op z’n zachtst gezegd een uitdaging. In de eerste ronde natuurlijk even goed de banden en de remmen opwarmen en daarna gelijk proberen zo snel mogelijk te zijn.

Ging dat de eerste ronde redelijk (gelijk een 2:08), moeten we direct daarna in de Tarzanbocht onder geel flink van het gas af, want er stond een Ford Sierra Cosworth overdwars geparkeerd ... ok de volgende ronde dan maar. Oeps, wat nu weer, staat die Sierra er nog steeds ? Nee, dit keer is de supersnelle DTM BMW M3 van Jan Bot gestrand aan de binnenzijde van de Tarzanbocht (naar later blijkt met een binnenbrandje wat hij moest doven). En deze gele vlag duurde 3 ronden. De laatste ronde kwam ik net vóór de gele vlag (100 meter voor de Tarzanbocht) de Trabant tegen. En ook die mag je dan niet inhalen tot de groene vlag verschijnt. Dat is “pas” in de Gerlachbocht, waardoor je in de tussentijd erg veel kwalificatietijd verliest. Aan de andere kant bleek dit toch ook een voordeel met zich mee te brengen, want vóór de Trabant reden de andere auto’s wel goed door, waardoor ik na de Gerlach ineens een behoorlijke periode geen auto’s meer voor me had rijden.

Via 2:09 en 2:06 kwam er uiteindelijk een beste ronde van 2:05:439 uit. En aan het einde van de kwalificatie bleek dat die tijd in het complete veld voldoende was voor een 4e startplaats voor de eerste race. Zover had het M3-tje zich nog nooit van voren laten zien. Natuurlijk was er een flink gat me de nummers 1 en 2 (Dimitri Cuyvers met een DTM M3 en Peter Stox met een Porsche 911) maar daarna kwam een grote groep met ongeveer dezelfde tijden (6 Porsches, een Alpine en een Rover SD1).

Randall zat dus in die groep, Ron had zijn Porsche (waar hij dus voor het allereerst in reed) al heel goed onder controle en reed met een 2:11 naar een 23e startplaats. Marcel wist er met de Ascona een 2:10 uit te persen, wat naar eigen zeggen nog niet het maximum was, maar wel een 20e startpositie opleverde. Tenslotte ging de Celica van Michael ook helemaal geweldig na alle mankementen van de laatste keren en wist hij de 22e plek, dus tussen Marcel en Ron, te bemachtigen. Een geweldige stap voorwaarts !

Tussen de kwalificatie en de 1e race werden de auto’s natuurlijk weer nagekeken, waarbij de M3 nagenoeg ongewijzigd (maar wel goed gecontroleerd) weer aan de start kon verschijnen. Even met het team rustig een paar broodjes eten, en dan de aanloop naar de race. Rond 14:15 uur werden te auto’s gestart en naar de opstelplaats gereden. Daar aangekomen wordt iedere op z’n startplaats gezet en is het wachten op het moment dat de vorige race klaar is en de baan wordt vrijgegeven. Eerst naar de startopstelling, daar de eigen startplaats opzoeken en vervolgens de laatste keer een opwarmronde rijden om de banden en de remmen weer goed op temperatuur te krijgen.

Ondertussen liep de temperatuur in de auto’s enorm op, want het was echt warm zomerweer geworden en dan is het “best wel warm” in de auto. De start van de race is voor de M3 (en mezelf) nog steeds een moeilijk punt, zo ook dit keer. Er kwamen direct een aantal van die snelle Porsches voorbij, maar na de Tarzanbocht kon ik m’n plek tegen de volgende aandringende collega’s goed vasthouden.

Na de eerste ronde was plaats 6 de mijne. Maar terwijl wij over start/finish kwamen, begonnen de rode lampen te knipperen en werden borden met Safety Car uitgehangen, gecombineerd met gele vlaggen. Ergens achter ons was dus wat gebeurd. En terwijl we door de Tarzanbocht heen zijn gereden, zien we de rode vlag tevoorschijn komen : de race wordt gestopt. Met hele lage snelheid rijden we verder en dan blijkt dat tussen de Mastersbocht en de Renaultbocht twee Porsches elkaar vreselijk hard hebben geraakt. En dat gaf zo’n puinhoop op de baan, dat de wedstrijd werd stilgelegd door de wedstrijdleiding. Wordt tot een code rood besloten in de allereerste ronde, dan is het gevolg dat de wedstrijd helemaal opnieuw begint. Zodoende werd ik weer op plek 3 teruggezet en konden we met een vertraging van 25 minuten, weer aan een opwarmronde beginnen.

De 2e start van deze eerste race ging ongeveer gelijk aan de eerste. Helaas moet ik een klein beetje extra inhouden in de eerste bocht, waardoor o.a. Randall net kans ziet om met toch te snel af te zijn via de buitenzijde van de Tarzanbocht en werd het een 9e plaats na de eerste ronde.

Dit keer geen problemen in de eerste ronde, zodat we verder konden. Ik probeerde aan te haken bij Randall die de daarvoor rijdende Franse Porsche 911 SC (van Fabrice Lefebre) in wilde gaan halen. Maar dat was net even te lastig, omdat gelijkertijd de Porsches van Peter van der Molen en Tjarco Jilesen mij weer probeerden te verschalken.

Dat ging een aantal ronden zo door, totdat zowel Peter als Tjarco goed gebruik konden maken van de situaties bij het inhalen van achterliggers. Op zo’n moment is het niet slim om koste wat het kost de plek te behouden, dus koos ik ervoor om er achter aan te sluiten en ze zo goed als het ging te volgen. Tjarco kon daarna zowel Fabrice als Randall voorbij, Peter bleef achter een goed verdedigende Randall steken, waardoor de Fabrice en ikzelf binnen een redelijke afstand mee konden rijden.

Ondertussen werd het warmer en warmer en hadden alle coureurs er best wel een uitdaging aan om foutloos snelle rondjes te blijven rijden. Het betekende dat Peter en Fabrice in gevecht gingen en ik 2 bochten voor het einde van de race nog net 1 plekje wist te winnen en zodoende als 8e over de streep kwam. Op deze manier was het voor de zoveelste keer dit jaar een prachtige race om te rijden en eentje waarbij je iedere ronde weer opnieuw moet vechten voor de plaatsen. Ondertussen kon ik er zelfs in de race nog een 2:06 uitpersen, wat onder de warme omstandigheden toch nog wel een aardige tijd was. Randall was de snelste van de Equipe met plaats 6, na ons kwamen Marcel (plaats 13) binnen (, voor Ron (17) en Michael (24). Ron had verder weinig problemen gehad en een leuke wedstrijd met zijn Porsche gereden, Michael had aan het einde van de race wat problemen met de motor (afgebroken bouten). Marcel had op het einde nog een paar plaatsen verloren omdat de versnellingsbak niet meer goed werkte.

Daarmee zat de zaterdag er wat racen betreft weer op. In de loop van de middag stonden de werkzaamheden op de paddock van de Youngtimers allemaal in het teken van de grote gezamenlijke BBQ.

Alle Franse rijders en aanhang waren uitgenodigd door de Nederlandse vertegenwoordiging om lekker mee te komen doen, net zoals wij met z’n allen dat op Le Mans met de Fransen hadden meegemaakt. De organisatie en uitvoering van de hele BBQ was in handen van handgraafmaaltijden.nl en het werd een groot succes.

Mede door het prachtige weer was er een grote opkomst en werd er door iedereen heerlijk gegeten van de verschillende vleessoorten, salades, enz. ga zo maar door. Teveel om op te noemen en iedereen ging ruim nadat het donker was geworden met een goed gevulde maag richting bed.

Eenmaal in bed bleek het eigenlijk nog niet gedaan voor die dag/nacht, want rond 2 uur ’s nachts brak er een noodweer los boven Zandvoort. Hoosbuien van het ene op het andere moment en enorme rukwinden. Dus schoven er hier en daar een paar tenten over de paddock die dit niet doorstonden. De tenten van de Equipe werden midden in de nacht nog eens extra aan de auto’s vastgesjord, want het ging zo tekeer dat zelf de zwaarste gereedschapskist om werd gegooid (en 2 centimeter naar één van de auto’s viel). Na een uur van slagregen werd het ineens minder en minder en na een kwartier konden we weer buiten lopen zonder paraplu. Natuurlijk was het toen de hoogste tijd om te gaan slapen.

Wat bleek de volgende ochtend, het was uiteindelijk nog steeds niet het moment om te gaan slapen voor Paul Geeris en z’n crew. Vorige jaar hebben we meerdere keren practical jokes met elkaar uitgehaald, waarbij het seizoen werd afgesloten met de totale “uitverkoop” van Equipe Jaronn. Tot deze nacht was het wat dergelijke zaken betreft dit seizoen stil geweest. Dat duurde Paul dus uiteindelijk te lang en hij heeft ’s nachts met z’n mannen alle auto’s en spullen van de Equipe helemaal in plastic ingepakt.

En dan allemaal in toch al drukke nacht … het mag duidelijk zijn wie er het kortste in hun bed hebben gelegen.

Zondag 4 september 2011

Na de stormachtige nacht was een ieder toch wel nieuwsgierig wat het weer op de zondag met zich mee zou brengen. De vele gasten die op bezoek kwamen hadden allemaal hun eigen bron van informatie en hun eigen redenatie of het zou gaan regenen of niet. Uiteindelijk heeft het ’s morgen nog gedruppeld en was het asfalt nat, maar daarmee was eigenlijk ook gelijk weer alle nattigheid van die dag voorbij en bleef het lekker droog en was de temperatuur aangenaam.

Met af en toe een klein zonnetje werd het toch een dag waarop beetje bij beetje het tentenkamp weer ingepakt werd (’s morgens de spulletjes die we niet meer nodig zouden hebben, aan het einde van de middag de grote tenten). Natuurlijk was deze zondag ook bij uitstek de dag waarop we veel gasten rondom de tenten van de Equipe hadden lopen.

Dat geeft altijd weer een gezellige sfeer en met iedereen kan dan weer eens worden bijgepraat. Omdat race 2 pas ‘s middags om 15:45 zou starten, kon ’s morgens in betrekkelijk rustig tempo de laatste hand aan de auto’s worden gelegd. Niet dat er veel bijzonders was, want zowel Michael als Marcel hun problemen waren de vorige dag al gefikst en de Alpine en M3 konden nagenoeg zonder verder behandeling weer op pad voor deze laatste race van het seizoen.

Met het aanwezige bezoek, het kijken naar de andere wedstrijden en tussendoor even goed de maag vullen met een paar lekkere broodjes, vloog de tijd weer voorbij en werden rond 3 uur de raceoveralls weer aangetrokken en de auto’s naar het opstelterrein gereden. Dit keer stond de M3 dus niet meer zo extreem vooraan, maar nog steeds wel een hele mooie uitgangspositie voor de 2e race. Natuurlijk komen er uit het achterveld de nodige snelle auto’s tevoorschijn die in de eerste race pech hebben gehad en niet gefinished zijn, maar verder zitten we met een aantal auto’s op ongeveer dezelfde rondetijden, waardoor het weer een leuke wedstrijd beloofde te worden.

Bij de start komen me weer een tweetal auto’s voorbij (o.a. de Porsche 911 van Fabrice uit de eerste race) en dus is het zaak niet meer plaatsen te verliezen en zo snel mogelijk daarna te zien of ik m’n oorspronkelijke startplaats weer kan heroveren.

Aan het einde van de eerste ronde weet ik op start/finish Peter van der Molen in te halen, dus in de tweede ronde moet ik de nummer 7 van de vorige race zien kwijt te raken van m’n achterbumper, voordat hij mij weer probeert in te halen. Het lukt om afstand te nemen en dan is de Franse Jide van Jocelyn Pirio aan de beurt. Richting de GP-chicane weet ik de Jide al te achterhalen door laat te remmen en in het Scheivlak kan de M3 naast de Jide worden gezet, waarna ik in de volgende bocht de betere lijn te pakken heb en als 8e rond rijd. Nu duikt de Porsche 911 van Fabrice weer voor m’n neus op, net als een groot deel van race 1. Op hem heb ik eigenlijk maar heel weinig “over”, want eenmaal uit de bocht komend is die Porsche zo vreselijk snel , dat ik nooit aan een uitremactie in de volgende bocht kan toekomen. De afstand op start/finish is iets van 10 autolengtes, maar achterop het circuit kan ik er steeds weer naar toe rijden. Fabrice heeft duidelijk last met het vinden van het juiste rempunt en blokkeert regelmatig z’n wielen bij het remmen, dus daar zitten toch de kansen voor mij. In de 4e ronde komt Mick de Jonge me voorbij met z’n gele Renault 21 Europacup. Hij weet ook de mannen voor me te passeren, maar dan slaat in de 5e ronde voor hem het noodlot toe. Bij het opgaan van de Hunserug begeeft de motor het en schuiven we allemaal weer terug naar de oorspronkelijke posities. Nog steeds kost het moeite de in de buurt van de Porsche te blijven … daarvoor is Ed van Heusden met z’n Porsche 944 Turbo de roze Alpine van Randall gepasseerd. Een schijnbeweging in de Renaultbocht zorgt ervoor dat Fabrice zich weer flink verremd en ik er bijna voorbij kan.

Dus de volgende ronde een betere poging op dezelfde plek en Fabrice laat me keurig een beetje ruimte, waardoor ik binnendoor kan steken en hem voorbij weet te gaan. Natuurlijk is het dan eerst de uitdaging om te voorkomen dat hij direct op het stuk naar de Audi-S-bocht me weer voorbij komt. Dat gaat goed en vervolgens kan ik met voldoende afstand het rechte stuk op en kan ik me gaan richten op de volgende uitdaging.

Voor me, maar nog wel een flink stuk, zit Randall. Nog 6 ronden te gaan en het lukt me om met een goede snelle ronde vlak achter Randall te komen. Maar hij is een meester in het verdedigen en dat zal ik merken ook.

Natuurlijk wordt het ook geen “alles-of-niets” poging, zo werkt dat niet in de Youngtimer-racerij, gewoon proberen om zonder tikje of duwtje toch verder te komen. Ondertussen zwabbert zijn auto al behoorlijk door de bochten, maar bij de mijne nemt de grip ook af … meer en meer driftend in de bochten, kleine foutjes makend, het gaat niet zo voorspoedig als ik zou willen. Maar steeds kan ik weer terugkomen en blijf proberen er te zijn als Randall ergens een klein foutje maakt. Natuurlijk zit er een groot nadeel aan het vechten om een positie, namelijk dat je minder hard rondjes aan het rijden bent. Dus ineens komt Fabrice weer opzetten en weet zijn Porsche weer naast mij M3 de Tarzanbocht in te sturen. In eerste instantie leek het erop dat ik m’n plek weer kwijt zou raken, maar in de buitenbocht kon ik precies hard genoeg meerijden om vóór Fabrice te blijven. Dus nu werd het weer spannend zowel aan de voorzijde als aan de achterzijde.

Dan ineens gebeurt het … bij het uitkomen van de Hugenholzbocht gaat Randall op de curbstones en kan niet direct vol op het gas. Ik kom goed de bocht uit en zet de M3 er direct naast en ben Randall voorbij voordat we bij de GP-Chicane aankomen. Dat had ik eigenlijk niet meer verwacht en ineens wordt ik opgejaagd door 2 achtervolgers en dat is weer een heel ander spelletje. Goed kijken, geen fouten maken en daarbij het voordeel hebben (wat een paar ronden nog m’n nadeel was), dat Randall geweldig moet verdedigen tegenover Fabrice en ik daar nog wat extra winst uit kan halen. Op start/finish blijkt dat we de laatste ronde in gaan. Het gat is aanzienlijk, dus die laatste ronde moet ik gewoon goed en snel rijden, dan komen ze er van achter niet meer bij. Voor me zie ik Ed van Heusden nog wel rijden, maar dat wordt een onmogelijke klus voor die ene ronde. Het gat wordt aanzienlijk kleiner, maar lang niet klein genoeg voor een aanval. Zo eindig ik deze race op een 6e plaats overall, een plaats die ik nog niet eerder heb weten te bereiken. Supertevreden over de gehele race kom ik uit de auto en het blijkt dat iedereen langs de baan er ook van heeft genoten en ze me allemaal flink hebben aangemoedigd.

Helaas was er aan de streep ook slecht nieuws, want de motor van Marcel z’n Ascona had het begeven. Daarnaast was Michael wel gefinished, maar omdat z’n uitlaat was afgebroken, had hij de laatste rondjes heel voorzichtig en met zo min mogelijk lawaai gereden, want anders had hij alsnog de zwarte vlag gekregen en had hij van de wedstrijdleiding binnen moeten komen. Ron reed in de Porsche weer een degelijke wedstrijd en wist wederom op een 17e plaats te eindigen. Randall had op de streep net de 7e plek niet vast kunnen houden en werd op de streep geklopt door Fabrice met 0,082 seconden.

Na de wedstrijd wordt op de paddock snel de prijsuitreiking gedaan, want het was inmiddels half 5 geworden en menig rijder had de auto al op de aanhanger staan om z.s.m. te vertrekken. Met hulp van de vele aanwezigen zijn de tenten van de Equipe ook in mum van tijd opgeruimd en kon iedereen moe maar voldaan richting huis vertrekken.

Helaas, helaas, het YTCC seizoen zit erop. Doordat we in de maand jullie 2 x hebben gereden, dat was even niet anders vanwege de wedstrijden waar we aan deel wilden nemen, zitten alle 5 YTCC raceweekenden er nu op. Ondanks de grote schade in Zolder en de kapotte motor in Le Mans, is het seizoen met een topper geëindigd, dus is het zeker de moeite waard geweest van alle energie die er in is gestopt om de M3 weer netjes op te lappen. Voor dat alles ben ik Marcel Poelman erg dankbaar, hij heeft bergen werk verzet en telkens weer een topauto op het circuit weten te zetten. Marcel … enorm bedankt !!

Het is nog niet bekend wanneer er weer nieuws over het volgende seizoen op zal duiken, maar dat zal dan zeker via de website, de nieuwsbrief en via Facebook worden verspreid.

Tot dan, Ronald

Spa Francorchamps Race Festival
22-24 July 2011

Equipe Jaronn BMW - Verslag raceweekend Spa Race Festival

(2011-07-24)

Donderdag 20 juli

Omdat Spa-Francorchamps niet zover weg is als Le Mans, vertrok een deel van Equipe Jaronn op de donderdag rond 11 uur aan de rit naar het Belgische Spa-Francorchamps. Dit weekend zou aan de Spa Racefestival deelgenomen gaan worden. Met een hele slechte weersverwachting werd aan de reis naar het Zuiden (klein uurtje rijden vanaf Maastricht) begonnen, in de hoop dat het toch wel een lekker weekendje zou worden. Zodoende kwamen de eersten 's middags rond 15 uur op het circuit aan. Omdat Marcel de M3 samen met de Ascona op de dubbele aanhanger zou meenemen, kon ik zelf rechtstreeks naar Spa, wat minimaal 5 kwartier rijden scheelde. Bij aankomst miezerde het een klein beetje, maar eigenlijk konden de tenten vlot worden opgezet en werd voorkomen dat al aan het begin van het weekend alles nat zou worden.

Op de paddock was het aan de ene kant nog wel rustig en overzichtelijk, maar een groot deel van de plaatsen was reeds "gereserveerd" voor de nog niet aanwezige vrachtwagens van andere teams. Toch kon de Equipe nog een mooi plekje bemachtigen en stond binnen redelijk korte tijd het (zo door ons genoemde) zigeunerkamp er weer helemaal tip-top bij.

Na een gezamenlijke maaltijd met alle inmiddels aangekomen teamleden (rijders, monteurs, fotografen, enz.) werden de laatste puntjes op de welbekende i gezet, waarna we met z'n alle een gezellig avondje ervan hebben gemaakt. Iedere keer weer meer dan genoeg gespreksonderwerpen (vele verre van serieus natuurlijk) en dan vliegt de tijd, waardoor het een behoorlijk eind na middernacht was toen de lichten van de tent uitgingen (en in de slaapcabines het nog steeds licht was omdat de paddockverlichting vlak boven ons gewoon bleef schijnen).

Vrijdag 22 juli 2011

Rond een uur of 8 doken de eerste slaperige gezichten weer op, want de bedrijvigheid op de paddock nam toe en dan kun je tussen al dat motorlawaai niet meer spreken van "even lekker uitslapen", ook al zou dat na een korte nacht best lekker zijn. Dus dan maar met een kop koffie of thee en een lekker warm broodje aan het ontbijt. Ondanks de duidelijk aanwezige wolken bleef het nog steeds droog toen de laatste voorbereidingen voor de training werden gedaan. Daaronder ook de altijd verplichte rijdersbriefing.

Net voor 11 uur konden we met 62 auto's de baan op. Dit keer de helft YTCC-rijders en de andere helft rijders uit de Alfa Romeo Challenge. Deze combinatie hadden we vorig jaar ook op Spa en die was uitstekend bevallen, daarom werd er een jaar bij aangeknoopt. In de eerste training ben ik erg rustig van start gegaan.

Wisten we inmiddels dat de andere motor het goed deed, tot aan de limiet hadden we 'm nog niet willen laten gaan. Zodoende 3 rondjes de motor rustig en goed op temperatuur laten komen, en gelijker tijd weer de herkenbare punten op het circuit opgezocht. Daarna werden vervolgens een aantal rondjes van ong. 3 minuut en 16 seconden en verder teruglopend naar 3:08 gereden, en dat zonder in de buurt te komen van de toerenbegrenzer (rond 7500 toeren). Flinke rondetijden, maar we hebben het dan ook wel over een circuit met een lengte van 7 kilometer (ter vergelijking, Zandvoort is net iets meer den 4 kilometer). Verre van snel, dat mag duidelijk zijn, maar voldoende om in de kwalificatie straks mee verder te kunnen. Zo hadden de teamgenoten allemaal een lekkere warming-up gedraaid en waren ze allemaal en klap sneller dan de 3:08 die ik had gerealiseerd.

Na afloop werd eerst een broodje gegeten, want tenslotte moet de inwendige mens ook verzorgd worden. Vervolgens werden de auto's goed nagekeken en klaargemaakt voor de kwalificatie. N.a.v. de problemen in Zolder had ik een nieuwe set banden nodig, maar deze vervolgens door de motorproblemen in Le Mans, nog niet kunnen gebruiken. Dus deze nieuwe slicks gingen onder de auto. Verder werd nog overwogen om het differentieel te wisselen, zodat ik met de M3 minder snel in de toerenbegrenzer zou raken op de lange rechten stukken van het circuit. Uiteindelijk kozen we er toch voor het standaard differentieel eronder te laten zitten en zou ik zelf goed in de gaten houden dat we tijdens het rijden met de toeren niet te ver zouden gaan. En misschien als je juist iets niet verwacht, dan zijn de resultaten soms heel erg verrassend.

Zo kon in de M3 in de kwalificatie (gestart rond 16 uur) na 3 rustiger rondjes vervolgens meerdere ronden achter elkaar 2:57 en 2:58 laten rijden, sneller dan de persoonlijk snelste tijd op Spa tot nu toe. Uiteindelijk rolde er een 14e startplaats uit met een tijd van 2:56:847. Ron Kluit had het nog beter gedaan en stond 2 plaatsen voor mij. Marcel stond 26e, kort achter Randall (22e), maar die had een probleem met z’n motor.

Ook na deze kwalificatie, nog steeds op een droge baan verreden, werden de auto's gelijk weer gecontroleerd op de noodzakelijke punten. Alles klaar ... toen werd de welbekende barbecue aangestoken waar iedereen lekker van heeft zitten smikkelen. Natuurlijk werd er nog druk nagedacht over en gewerkt aan het probleem van Randall z’n motor. Uiteindelijk bleek het in één van de carburateurs te zitten en kon het probleem definitief worden verholpen. De avond verliep verder vrij rustig en iedereen dook dit keer eens bijtijds z’n mandje in.

Zaterdag 23 juli 2011.

Raceday !! Eindelijk was het dan zover. Door alle tussenliggende gebeurtenissen had ik het gevoel dat ik al heel lang geen wedstrijd meer had gereden. Daarom was het leuk dat het nu weer eens zover was. Natuurlijk speelt er in het achterhoofd wel iets mee als “als het allemaal maar heel blijft”, maar aan de andere kant heb ik dergelijke dingen de afgelopen 3 jaar eigenlijk niet eerder meegemaakt en waarom zou het nu dan nog een keer gebeuren? De wedstrijd stond gepland om 11 uur, dus konden we nog betrekkelijk rustig aan doen en met z’n allen goed de buienradar en de lucht in de gaten houden. Hoewel er een grote regendreiging was, zijn we allemaal op slicks (droog weer banden) gestart. Als voorzorg waren de regenbanden in het busje meegenomen naar de pitstraat om in geval van nood toch een bandenwissel te kunnen doen. Het bleek niet nodig.

Na een opwarmronde achter de safetycar werd het complete veld losgelaten en kon de race beginnen. En wát voor één zou het worden !! Door een goede kwalificatieronde had ik net een paar hele snelle auto’s weten voor te blijven in de startopstelling, maar met direct een paar rechte stukken voor de boeg kwamen die me al voorbij zeilen. Dus heb ik me maar gericht op de groene Alpine van Ron en dat ging behoorlijk goed. Nadat de echt snellere mannen voorbij waren, ontstond er een groepje met 2 Alfa’s (Lukas met nr. 207 en Marc met nr. 51), de groene Alpine van Ron en de Toyota Supra van Jordan. Helaas ging Lukas onderweg stuk, maar tot aan de finish hebben we continue gevechten om de plaatsen 11 t/m 14 gehad.

Veel leuker kun je het niet hebben. Enerzijds elkaar opjagen en kijken of de ander ergens een foutje maakt waardoor je er voorbij kunt, anderzijds geen gekke dingen uithalen en elkaar de ruimte gunnen om een actie te maken zonder dat er gelijk schade of erger om de hoek komt kijken. En ondertussen achterblijvers inhalend, de ene keer net even “gunstig” omdat de eersten van het groepje daardoor snelheid verloren, de andere keer “ongunstig” zodat je óf werd ingehaald óf een tandje bij moest zetten om het groepje weer bij te halen. En dan is het ook helemaal niet erg als er, zoals in mijn geval, precies in de busstop chicane een gele Alfa opduikt, ik flink in de remmen moet en de 2^e bocht bijna driftend uitkom … precies voor Marc de kans om mij weer te verschalken en die plek tot het einde vast te houden. En na zo’n race staan er alleen maar winnaars met elkaar te praten over alles wat er gebeurd is en hoe leuk dat was.

En helemaal stoer van deze strijd is het feit dat zowel in de auto van Marc als in mijn auto een camera mee heeft gelopen en we van begin tot einde alles hebben vastgelegd. Nu kan iedereen op Youtube meekijken hoe het was …

Randall had na z’n motorproblemen nu vrij vlot de snelheid er weer in en kon in de eerste ronden een keurige 10e plaats behalen, al had hij graag z’n oude rondrecord van 2:52 verbeterd, iets wat er dit keer niet in zat. Ron zat keurig op de 11e plaats, maar kreeg vanwege afsnijden van Eau Rouge 1 minuut straftijd en eindigde daardoor als 16e. Hierdoor schoof ik op naar de 13e plaats, en bleek tot m’n eigen verbazing zelfs m’n beste rondetijd uit de kwalificatie met ruim 2 seconden verbeterd te hebben. Marcel had ook een leuke wedstrijd met een paar YTCC-collega’s en eindigde als 19e.

Nadat de ervaringen uitgebreid waren besproken, werd er met extra zorg naar de lucht gekeken. Het werd al snel duidelijk dat we het ’s middags niet droog gingen houden. Maar goed, was het allemaal droog tot op dat moment, dan wil je die laatste race ook wel droog weer hebben. Ten opzichte van de weersverwachting vooraf hadden we al 3 x meer droog gereden, dus eigenlijk was er helemaal niets om over te klagen. Dus na broodje werden de auto’s voor de laatste keer in het weekend nagekeken en werden de regenbanden gemonteerd. Een keus die andere rijders pas op het allerlaatste moment wilden maken, maar ook zij ontkwamen er niet aan.

Vanaf een 13e plaats beginnen aan een regenrace, dat is geen pretje. Op het filmpje van race 2 is te zien dat de eersten zoveel spray de lucht in blazen, dat je halverwege het rechte stuk van start en finish maar vast van het gaspedaal af gaat om nog een beetje fatsoenlijk te kunnen remmen en de eerste bocht te kunnen halen. Gelukkig was iedereen alert en werden er niet gelijk in de eerste bocht (La Source, de hairpin van Spa) auto’s afgeschreven.

Al heel snel bleek dat ik op m’n regenbanden erg weinig grip had en de auto in iedere bocht vreselijk veel last van onderstuur (dan wil de auto de bocht niet insturen en dreigt heel erg rechtdoor te gaan, precies waar de grindbakken liggen). Dan kun je kiezen om toch de gevechten aan te gaan, maar met de schades in het achterhoofd (en misschien zo wie zo wel) koos ik ervoor om m’n eigen tempo te zoeken en degenen die mij achterop kwamen en sneller reden, gewoon de ruimte te geven. Zo werd het in de 2erace een 16e plaats, achter Randall (wederom 10e) en Marcel, die ondanks een stotterende motor lekker ging en 13e werd. Ron had met de groene Alpine zoveel problemen dat hij na een paar keer in de rondte gegaan te zijn, zo verstandig was om de auto in de pits te parkeren en zo grote schade kon voorkomen.

Jammer dat het raceweekend met een dergelijke regenrace eindigde, maar dat is vooral hoe ik het zelf heb ervaren. Geen enkele reden om dan te vergeten hoe goed het ging in de training, kwalificatie en race 1. Daarbij gaat de M3 helemaal zonder kleerscheuren mee terug naar Zandvoort en dat is in dit stadium ook wel erg veel waard.

Na de race werden in de grote tent van Paul Geeris Motorsport de prijzen uitgereikt en begonnen velen weer in te pakken. Een klein deel van Equipe Jaronn bleef achter om in alle rust een groot deel van de spullen weer in de pakken. Omdat het maar bleef regenen werd besloten de tenten tot de zondag te laten staan. Na het opruimen hebben we ’s avonds gezellig na zitten praten over het weekend en alles wat we nu weer meegemaakt hadden, en dat geeft zoals altijd veel stof om serieus over te zijn, maar ook heel veel om elkaar mee op de kast te krijgen. :-)

Zondag 24 juli 2011

Iedereen kon deze ochtend een klein beetje uitslapen, waarna tezamen van een lekker ontbijtje werd genoten. Ondertussen regende het de meeste tijd en was het slechts heel af en toe een korte periode droog. Beetje bij beetje verdween het hele gebeuren van de Equipe weer in de vrachtwagen en de bus, en konden rond 11 uur de aanhangers worden aangekoppeld. Na een rondje verse Luikse wafels (want daar was nog niemand aan toe gekomen in het weekend) werd afscheid genomen en ging iedereen op weg naar huis.

Zoals gezegd, een zeer succesvol weekend met veel beter weer dan we verwacht hadden. Alle auto’s konden ongeschonden richting huis en klaar worden gestoomd voor het laatste YTCC weekend van 2011, nl. tijdens de ”Trophy of the Dunes” in Zandvoort op 3 en 4 september. Tegen die tijd volgt er weer een update van mijn kant.

Tot dan, Ronald

Equipe Jaronn BMW - Verslag raceweekend Le Mans Story

(2011-07-05)

Donderdag 30 juni

Na weken van hard werk om de rode M3 weer in netjes eruit te laten zien voor de seizoenstopper in Le Mans, was het dan eindelijk zover. Auto op de aanhanger en vroeg op pad richting Breda om aan te sluiten bij de beide Alpines. Marcel met z'n Ascona en Mathijs met zijn BMW 635 zouden later vertrekken. Vanwege het vroege tijdstip werd in Hazeldonk (net voor de Belgische grens) nog een kop koffie gedronken en daarna de eerste etappe ingezet. In een rustig tempo reden we via Antwerpen naar Lille, waarna we kort voor de afslag naar Amiens de volgende stop maakten.

Even de benen strekken en een broodje eten. Carlo was tot op dat moment met Randall meegereden, maar stapte voor de volgende etappe bij mij in. Natuurlijk een flesje water erbij en wat te snoepen en toen achter de vrachtwagen en de bus van de anderen aan, die waren een minuutje geleden de tol(snel)weg weer opgereden. Dus op de 2e baan een paar vrachtauto's in halen om het verloren terrein rustig goed te maken ... gaat de mobiel van Carlo. Dat was Randall die vertelde dat we de afslag naar Amiens moesten nemen. Afijn, het mag duidelijk zijn dat die afslag heel kort na de stop was, en wij daar keurig aan voorbij　waren gereden. Zodoende werd de route dus niet meer via Amiens en Rouen, maar via Parijs. Dat viel allemaal erg mee, want het was druk in Parijs, maar we konden zonder　enorme vertraging goed vooruit en kwamen zo rond half 4 in Le Mans aan.

Het was nog niet druk op de paddock, zodat we na een discussie met iemand van de Franse organisatie een uurtje later de vrachtwagen en de tenten konden opbouwen.

Uiteindelijk werd rond 8 uur een lekker maaltje taco's op tafel gezet, waarna met de hele groep nog lang zijn blijven zitten en veel lol hebben gehad. Rond half 2 werd het uiteindelijk bedtijd, al ging het licht niet uit (want we stonden pal onder hele grote en felle schijnwerpers die de hele nacht de paddock verlichtten.

Vrijdag 1 juli

Op de vrijdag waren er een 3-tal mogelijkheden om te trainen op het circuit. In tegenstelling tot onze "normale" weekenden, behoorde het trainen daar dit keer niet bij en moesten we zelf apart inschrijven voor die trainingen. Natuurlijk was het wel goed om 1 of 2 keer de baan op te gaan om te kijken hoe je het beste kunt rijden om een snelle rondetijd te realiseren en welke versnellingen je op welke plekken moet gebruiken. Omdat de eerste training aan de vroeg kant was en de auto's nog even een laatste controle moesten ondergaan, kozen we ervoor om de 2e en de 3e training te gaan rijden. De ochtend werd verder gebruikt om de auto's nog even mooi op te poetsen en uiteindelijk konden we dan om 12 uur de pitstraat uitrijden op weg naar de alom bekende Dunlop brug, een bekend en herkenbaar punt op het circuit.

Marcel was net voor mij het circuit opgegaan dus de eerste ronden min of meer achter hem aangereden, de banden opwarmen, kijken hoe bepaalde bochten verliepen, en kleine stukjes alvast met een goede snelheid rijden om later eens al die kleine stukjes achter elkaar te doen en een vlotte ronde te oefenen. Volgens afspraak ben ik na 3 ronden en naar binnengekomen om de bandspanning te controleren en daarna weer de baan op gegaan. Nog even een ronde goed de banden warm maken en houden en dan eens er echt voor gaan.

Helaas, helaas, die ronde kwam er niet van, want aan de achterzijde van het circuit bij het uitkomen van de chicane hoorde ik ineens een raar tikkend ratelend geluid. Het deed me denken aan een losse uitlaat ergens een de voorzijde van de motor, misschien was er toch iets losgegaan bij het op- en afrijden van de aanhanger. Dus rustig de 2 laatste bochten door en weer de pitstraat ingereden. Daar sloeg de motor ook al een keer af ... waarna de monteurs van het team me het seintje gaven dat het er voor deze training definitief op zat. Jammer, want alle tijd op de baan wil je gebruiken om 'm te leren kennen, dus op zo'n moment zit je te denken dat dat dan maar in de laatste training moet gaan gebeuren. Want ach, ik rijd nu al ruim 3 jaar en iedere probleem(pje) wat we hadden werd altijd weer opgelost waardoor ik nooit een race hoefde te missen.

Teruggekomen in de pits bleek dat het probleem niet in de onderzijde van de motor zat, de olie was nog in de motor aanwezig en geen van de waarschuwingslampjes brandde. Dus dan maar de bovenzijde van de motor openmaken en kijken of daar iets te zien is. De nokkenas zat er nog helemaal goed uit, dat was het dus ook niet. Maar toen eenmaal de bougies eruit waren gehaald, bleek één van de bougies kapotgeslagen te zijn aan de onderzijde. Waarschijnlijk is dat gekomen door een afgebroken klep. Voor kenners zegt dat al voldoende, voor mij inmiddels ook ... einde van het raceweekend. De motor moet helemaal uit elkaar en dat is op de paddock van een circuit met beperkte middelen geen optie. Een dergelijke mededeling is dus het laatste waar je op zit te wachten als je wel 3,5 rondjes hebt gereden in een training op de vrijdagochtend, het eigenlijke weekend nog moet beginnen en het ook nog eens het topevenement van het YTCC-jaar is. Mooi balen .. en dan zegt ik het netjes. Dus de M3 ging "in de hoek" (letterlijk en figuurlijk).

Randall had tijdens de training wederom last gehad van loslopende wielmoeren en was gestopt om een herhaling van Zolder met een afgebroken wiel te voorkomen. Tussen de training　 werd　 dit probleem opgelost, zodat hij daar de rest van het weekend geen last meer van had. Ron en Marcel hadden ook lekker hun rondjes gedraaid en waren uiteindelijk ook klaar om aan de kwalificaties van de zaterdag te beginnen.

Tegen de avond werd de barbecue aangestoken en zat het hele team weer lekker te smikkelen van de stukjes kip, de hamburgers, worstjes en ga zo maar door, die Carlo had klaargemaakt. Randall liep z'n schort uitgebreid aan iedereen te showen, want door het weekend heen kreeg hij keer op keer "roze kadootjes", passend bij zijn auto. Na afloop was het ouderwets gezellig en werd het wederom laat.

Zaterdag 2 juli

De auto's, incl. die van Mathijs die vrijdagavond arriveerde, stonden allemaal al klaar voor de kwalificatie die om 12 uur zou starten. Dat betekende een betrekkelijk relaxte morgen met een lekker ontbijtje en een kans om een rondje over de paddock te lopen. Omdat ik toch niet meer kon rijden zat ik natuurlijk niet precies meer aan die tijden vast en kon met het fototoestel in de aanslag een wat groter rondje maken en allerlei bijzondere, vooral Franse, Youngtimers fotograferen. Want Le Mans Story, zoals het evenement heet, trek iedere 2 jaar een grote hoeveelheid liefhebbers om te kijken, maar ook om hun eigen auto uit die tijd te laten zien. Daarbij was het dit jaar de viering van 50 jaar Alpine, dus daarvan waren er nog eens extra veel naar Le Mans gekomen. Een selectie van de foto's kun je HIER　zien.

Raar hoor, de start van de kwalificatie zonder dat je zelf de overall aan hebt en in de auto zit. Toch maar even een rondje langs de YTCC-rijders gelopen en ze succes gewenst. Een aantal wisten inmiddels dat mijn M3 het niet meer deed, anderen hoorden het daar pas. Iedereen vond het erg jammer, want uiteindelijk maakt iedereen een dergelijke ongewenst einde aan een raceweekend wel eens mee. Maar dat het net na een paar rondjes in Le Mans moet gebeuren ?

Vervolgens sloeg in de kwalificatie het noodlot ook toen bij Marcel. Direct in het eerste rondje merkte hij al dat er iets met de auto aan de hand was. Maar omdat het wat lastig te bepalen was, heeft hij het toch nog een paar rondjes geprobeerd om uiteindelijk de Ascona met een gebroken aandrijfas aan de kant te moeten zetten. En de benodigde onderdelen voor herstel (als dat al zou kunnen in de erg korte tijd tot de 1e ace 's avonds om 8 uur) hadden hij niet bij zich, dus ook de Opel in de hoek naast de M3 worden gezet.

Ondertussen reed Mathijs z'n eerste meters op Le Mans, waardoor duidelijk was dat hij zijn kwalificatietijd nog een heel stuk zou kunnen verbeteren. Randall reed lekker en Ron volgde op kleine achterstand. Aan de kop werd er heel erg hard gereden door een aantal YTCC rijders met supersnelle M3's (vele malen sneller dan de rode M3, veel meer PK's) en een paar Fransen met hele dikke Amerikaanse Musclecars.

Richting de wedstrijd die om 8 uur zou starten, werden de 3 overgebleven auto's weer netjes geprepareerd en nagekeken, zodat ze piekfijn aan de race konden beginnen. Het werd een hele leuk race om te zien.

Na een crash in de eerste ronden van Mick de Jonge met z'n snelle Renault 21 Turbo met de Bastos-M3 werd het veld aan de kop een beetje door elkaar heen gegooid. Mathijs kon gelijk een aantal plaatsen goed maken en wist na een prachtige inhaalrace op de 6e plaats te eindigen, een superprestatie. Randall had de eerste paar ronden behoorlijke gevechten met een aantal Fransen, maar kon ze uiteindelijk halverwege achter zich laten en afstand nemen. Ron zat vlak achter Randall en had het ook aan de stok met een paar Fransen, waardoor hij tegen het einde van de race nog net voorbij werd gestoken door Anita Renes. Uiteindelijk kwamen ze allemaal met een grote glimlach uit de auto ... de eerste race in Le Mans was een succes en er kwamen verder geen problemen met de auto's mee terug van de baan.

Omdat het al was, werd de barbecue ook laat aangestoken. Een deel van de Equipe werkte verder om de auto's weer klaar te maken, terwijl ook hulp werd geboden aan Mick om z'n volledig in elkaar gereden achterzijde weer zodanig hersteld te krijgen dat hij de 2e race toch weer zou kunnen rijden (wat overigens ook lukte). Op de paddock wat het verder erg druk en gezellig, want de Franse Salooncar rijders gaven ook een grote BBQ.

Zondag 3 juli

Alweer de laatste dag, wat gaat de tijd toch snel. Deze dag werd het nog drukker met bezoekers, waarbij er ook nog eens meerdere demo's op het circuit werden gegeven. Dus ook de verschillende merkenclubs mogen dan een paar rondjes op het circuit rijden, natuurlijk niet op echte racesnelheid, maar wel een stukje meepakken van de glorietijden die met dergelijke auto's ook op Le Mans werden beleefd.

Ook op de zondag was het weer heerlijk warm zoals het hele weekend al. Met een kleine vertraging werd race 2 gestart, waarna binnen enkele ronden duidelijk werd dat Mathijs keurig z'n plek kon verdedigen, al werd z'n 5e plaats (als 6e gestart, maar één van de voorgangers viel uit) op de streep afgepakt door Mick, die als laatste was gestart en het hele veld in had moeten halen.

Randall kon net niet het tempo van de 1e race volhouden en heeft vervolgens nagenoeg de hele wedstrijd gevochten met Ron, die een tandje had bijgeschakeld en Randall uitstekend kon volgen. Zo eindigde de race wederom met een aantal zeer tevreden teamgenoten die gelukkig allemaal wel lekker hun Le Mans weekend helemaal optimaal hebben kunnen genieten van het evenement en het rijden.

Na de wedstrijd zijn een aantal auto's op de aanhangers gezet omdat deze dezelfde dag nog terug zouden rijden naar Nederland. De vrachtwagen en de bus (de beide Alpines dus) hadden wat meer tijd om het tentenkamp af te breken, omdat ze onderweg in Rouen nog zouden overnachten. En zo kwam de M3 weer terug in Zandvoort en staat daar nu in de werkplaats op de brug in afwachting van een ingrijpende operatie.

Tja, wat moet je aan het einde van een dergelijk weekend ervan vinden? Het was zeker een prachtig evenement om aan deel te nemen, we hadden heerlijk weer, er was veel te zien, het was erg gezellig en ga zo maar door. Toch is het raar als hetgeen je primair voor komt, en dat is het rijden met de M3, ineens al op de eerste dag tijdens de eerste training wegvalt. Dat geeft een dubbel gevoel. En vanaf het moment dat bekend is dat de motor kapot is, begin het nadenken over het vervolg, want over 3 weken is alweer het volgende YTCC weekend op Spa-Francorchamps en eigenlijk is er over 2 weken een sponsordag op Zandvoort.

Maar Marcel, die mijn motor uit elkaar gaat halen om te bepalen of de motor erg of heel erg kapot is, moet eerst nog op dinsdag met een aantal rijders naar Assen voor DNRT-wedstrijden. Vooralsnog ziet het er naar uit dat we vóór het weekend duidelijk zullen hebben hoe groot de schade is. Is het "erg", dan moeten er een aantal nieuw onderdelen in deze motor en kan deze gebruikt blijven worden. Natuurlijk kost dat nog een flinke hoeveelheid tijd en geld, maar dan hebben we nog kansen voor de komende evenementen. Is het "heel erg", dan staan de kosten van het repareren van de motor niet in verhouding tot de aanschaf van een andere. In dat geval gaan we komend weekend de verschillende opties en de bijbehorende consequenties op een rijtje zetten en dan zullen er belangrijke knopen doorgehakt moeten worden, waarbij het zeker niet uitgesloten moet worden dat het raceseizoen 2011 dan beëindigd is en we gaan kijken hoe we de auto voor 2012 weer aan de start kunnen krijgen. Maar laten we niet op de feiten vooruitlopen en eerst de resultaten van het onderzoek afwachten.

Voor dit moment was dit het weer. Ik zal komende periode proberen om op de website www.indepits.nl en via de site van de Equipe de lopende activiteiten en ontwikkelingen bij te houden, dan kan een ieder die dat wil volgen, zien welke kant het op gaat. Mocht je iets met Facebook doen, dan kun je ook naar de Facebook bladzijde van "In de Pits" gaan, want ik zal er ook voor zorgen dat het nieuws op de weblog ook via die pagina wordt verspreid.

Spannende dagen liggen nu in het verschiet !

En ... een grote verrassing na aankomst thuis. Want met "maar" 3,5 rondjes op de teller, leek het er sterk op dat er wel foto's van de M3 op het circuit zouden zin, maar niet i.c.m. de Dunlop brug. En dat was juist zo'n mooi en karakteristiek beeld voor Le Mans. Komt er net mail binnen van Joost Rijkhoek en zie :

Gaaf toch ? Joost, bedankt ... precies op de goede plek op het goede moment. Overigens ook Geert, Carlo, Ig en Henry bedankt, jullie hebben weer prachtige foto's gemaakt die de volgers van deze site　HIER　terug kunnen vinden.

Groetjes, Ronald.

Equipe Jaronn BMW - update over de herstelwerkzaamheden

(2011-06-10)

Nadat de M3 door Marcel is opgehaald en op de spatborden na weer keurig in elkaar zit, is de volgende actie gestart, nl. het opnieuw bestickeren. Gerard, net terug van vakantie is gelijk weer aan het werk gezet ....

En met de bekende inzet en kwaliteit van Van Der Heijden Reklame kan de M3 straks weer lekker buiten gaan spelen zonder zich te hoeven schamen voor allemaal krassen en deuken. Het zal vast worden gewaardeerd door de vele bezoekers die op Le Mans worden verwacht.

Equipe Jaronn BMW - update over de herstelwerkzaamheden

(2011-06-03)

Met een flinke bak schade kwamen we terug uit Zolder. Daarna zijn Marcel (TIM Tuning) en Bart (Het Autoschadehuis) hard aan de slag gegaan om de M3 weer toonbaar te maken. Beschrijven kun je van alles, maar plaatjes zeggen veel meer.

Zo kwam de auto aan bij het Autoschadehuis.

De 325 deur is een M3 deur geworden en het achterscherm zit weer in z'n vertrouwde model.

Kaal, zonder achterlicht, maar wel weer goed in model.

Grondlak eroverheen.

In de spuitcabine.

Wat kleinere plekje op de bumper repareren.

Op de plaatjes is zijn de nieuwe kunststof voorschermen nog niet te zien, die hebben een levertijd en het is even afwachten of ze op tijd voor Le Mans binnen zijn en klaargemaakt kunnen worden. Voor noodgevallen is al wel een alternatief beschikbaar, maar we gaan natuurlijk voor de nieuwe definitieve oplossing. Ondertussen wordt i.s.m. Gerard (van der Heijden Reklame) gekeken wanneer de nieuw gespoten onderdelen van bestickering kunnen worden voorzien.

In de tussentijd is er nog een zoektocht gaande naar een andere computer. Dat blijkt niet gemakkelijk, maar ondertussen zijn er al wel een aantal opties in gang gezet. Nog 4 weken en dan zitten we op Le Mans, de M3 is er al bijna weer klaar voor.

Equipe Jaronn BMW - verslag Race Festival Zolder

Afgelopen weekeinde (20, 21 en 22 mei 2011) hebben we met Equipe Jaronn deelgenomen aan het Zolder Race Festival, een wedstrijdweekend georganiseerd door de ADAC Youngtimers. Zoals in de aankondiging vermeld kwamen er verschillende raceseries in actie. Naast allerlei speciale, wel veelal Youngtimerklassen uit Duitsland, deden wij vanuit de YTCC uit Nederland samen met de Franse Salooncar Series mee met een startveld van in totaal meer dan 50 auto’s. Veelal gaat het dan in dit verslag over de leuke kant van het racen, maar dit keer komen we helaas ook in aanraking met de minder leuke kant ... schade. Maar daarover straks meer, we beginnen bij het begin. Verwacht overigens een flink stuk tekst, want er gebeurde veel dit weekend … en ik ben normaal gesproken toch al niet erg kort van stof in deze nieuwsbrieven J

Donderdag 19 mei 2011

Donderdag komen we met een betrekkelijk kleine groep op Zolder tezamen op de tenten van Equipe Jaronn op te zetten. Want doordat we vrijdag pas om 14 uur hoeven te rijden, hebben een aantal teamgenoten op donderdag nog geen vrije dag en zullen ze vrijdagochtend arriveren. Bij mijn aankomst waren de anderen (Randall, Jan en Ron) er al en ze hadden zelfs de tenten al voor een deel staan.

Normaal maken vele handen licht werk, maar uiteindelijk is het ook goed te doen om een keer met z’n vieren de boel op te zetten, waarbij het tempo werd aangepast omdat we ruim de tijd hadden op deze middag. Zo stonden aan het einde van de middag de tenten keurig netjes op hun plek, de Alpines A310 keurig gepoetst erin en konden we op ons gemak ’s avonds bij de collega’s buurten. Uiteindelijk werd het een uur of 12 voordat het bed werd opgezocht.

Vrijdag 20 mei 2011

Zoals al gezegd, op vrijdag stond de eerste training gepland 14:15 uur, waardoor we de volledige ochtend nog hadden om alles klaar te maken voor de training. Vanaf 9 uur druppelden de andere auto’s en rijders binnen, waardoor we als team weer nagenoeg compleet waren. Alleen Mathijs met z’n oranje BMW 635 Csi was er dit weekend niet bij, maar alle andere auto’s en rijders die 4 weken geleden mee waren naar Hockenheim, waren present. ’s Morgens werden tussendoor ook de boodschappen voor het avondeten nog gedaan. Rond 14 uur kroop een ieder in zijn auto en kon op tijd met de training worden begonnen. Het was een drukte van jewelste, want of je met 30 (zoals de laatste keer) of met 54 auto’s rijdt, dat is op de baan in ieder geval duidelijk merkbaar.

Daarnaast weten we binnen de rijdersgroep van de YTCC inmiddels ook goed wat we aan elkaar hebben en kun je voorspellen wat bepaalde rijders doen in bepaalde situaties. Echter, met onze Franse collega’s hebben we slechts één keer (vorig jaar op de Nürburgring) gereden en zij lijken op een wat andere manier met trainingen om te gaan, nl. meer doen alsof je aan het racen met elkaar bent om een plek, dan proberen om jezelf het circuit eigen te maken en je voor te bereiden op de kwalificatie. Dat betekent dus ook dat je af en toe even op zij gaat, iets ruimte voor en achter je probeert te krijgen en dat voor jezelf een goede ronde rijdt. Dus het kwam allemaal wat rommelig over en de tijden waren nog lang niet om over een huis te schrijven. Randall wist er al een 1:53 uit te halen, ik kwam tot 1:56, op korte afstand gevolgd door de andere teamgenoten.

Tussen de training en de kwalificatie was er dit keer erg weinig tijd, slecht een kleine anderhalf uur. Daardoor moesten de monteurs toch nog wel even aan de bak, want er zijn altijd wel kleine akkefietjes die de rijders graag aangepast zouden willen zien. Mijn M3 reed zoals altijd gewoon lekker dus hoefden alleen de oude banden die we in de training hadden gebruikt, te worden vervangen door de set die we tijdens de 2e race in Hockenheim voor het eerst hadden gebruikt. Net even een beetje meer grip en in de basis zou het dus net wat sneller moeten gaan, ware het niet dat ook temperatuur, baancondities e.d. een grote rol spelen. Bij het uitrijden van de pits dook echter het probleem van de vorige race weer op, nl. dat de computer even ermee stopte. Zoals inmiddels wel bekend, heeft dit tot gevolg dat ik wel gas kan geven met het gaspedaal, maar er geen brandstof naar de motor gaat. Dus … stopt de auto er dan mee. Omdat ik inmiddels weet waar het probleem zit (de computer zit aan de rechterzijde achter het dashboard), daar een paar keer een flinke klap op gegeven en ja hoor, de kwalificatie kon echt gaan beginnen. Doordat ik vanwege de weigering wat later de baan op kwam, kon ik een paar ronden lekker rijden zonder auto’s voor me of achter me. Ronde na ronde geprobeerd een snelle tijd te zetten en ondanks dat ik het gevoel had dat het lekker ging, wist ik uiteindelijk m’n snelste tijd van vorig jaar (1:52:022) niet te verbeteren, want er rolde uiteindelijk een 1:52:196 uit de bus.

Aan de andere kant heb ik voor m’n gevoel gecontroleerder gereden, bijv. door wat minder (te) late remacties en ook niet teveel over de curbstones te gaan. En dan op 0,1 seconde eindigen valt niet tegen. Met deze tijd werd ik als 9e geplaatst voor de eerste race. Randall reed sneller dan ooit tevoren met z’n Alpine en stond op de 7e plaats, terwijl Ron met 11e werd met 0,1 seconde achter mijn tijd, Marcel 17e met 1:54:912 en tenslotte Michael die keer op keer beter ging en er nu een 2:02:698 uit haalde, maar waar nog wel meer vanaf zou worden gehaald.

Na de kwalificatie werden alle auto’s weer goed nagekeken en klaargezet voor de eerste race op de zaterdagmorgen.

Daarna werd de barbecue aangestoken en zaten we met het team, enkele gasten en een paar aangeschoven fotografen lekker te eten van de vleeswaren die Carlo uitstekend had klaargemaakt op de barbecue.

Natuurlijk werd er nog een poos nagepraat over de mogelijkheden en onmogelijkheden in de races, maar dit keer werd beter op tijd het bed opgezocht omdat de volgende morgen het ontbijt om 8 uur klaar zou staan en vooral om uitgeslapen op te kunnen staan.

Zaterdag 21 mei 2011

Zo begon de zaterdag zo mogelijk met een nog stralender zonnetje dan de dag ervoor. Prachtig weer, snel oplopende temperaturen, wat kun je je halverwege mei nog meer wensen? Omdat de start van de eerste race om 9:45 uur zou plaatsvinden, moesten alle auto’s en rijders zich vanaf 9:15 uur opstellen op de z.g. pré-grid, waar iedereen in de goede startvolgorde wordt neergezet en zo de baan op kan. Dit keer hadden we voor het eerst in lange tijd eens geen staande maar een rollende start. Dat betekent dat iedereen de safetycar volgt tijdens de opwarmronde. Bij de ingang van de pitstraat gaat de safetycar van de baan af en mag de rijder die de eerste startplaats heeft (de polesitter) met hetzelfde tempo doorrijden naar start/finish. Er wordt niet gestopt, iedereen blijft keurig op z’n startpositie t.o.v. de anderen rijden, dan gaat het rode licht uit en mag er geracet worden. We waren vanwege de onbekendheid (of misschien is het wel onwennigheid) hiermee en door de eerdere ervaringen met de Fransen, wel een beetje beducht voor zo’n start. Echter, de eersten gingen zo snel op hun gas, dat de rest eigenlijk bij het opkomen van het rechte eind, ook direct vol gas kon gaan, waarmee het veld gelijk redelijk uit elkaar werd getrokken. Ik moest goed in m’n spiegels kijken, want zowel teamgenoot Ron als een 2-tal snelle Porsches probeerden uit de achterhoede plaatsen goed te maken. Ik kon een beetje afstand nemen van Ron, maar nadat de Porsches hem voorbij waren, was er voor mij geen houden aan. Ze konden me eigenlijk zonder probleem op het rechte eind voorbij, omdat die auto’s echt een heel stuk harder lopen.

Vanaf dat moment ging het mij er vooral om, om de voorgangers in zicht te houden en te hopen op een onderling gevecht waardoor ze langzamer zouden worden. Of misschien iemand die z’n banden zou verbruiken en daardoor het tempo niet zou kunnen volhouden gedurende de hele race. Maar vele ronden lang moest ik ze soms laten gaan, en even later kon ik weer bij komen. Zo gingen we de laatste ronde in, terwijl ik me voorneem om te kijken of ik Hans Wolters (met een Porsche 964) nog ergens te pakken kan nemen, want ondertussen zat ik bijna op z’n bumper in de scherpe bochten. Over start/finish, door de Eerste Linkse, via Sterrewacht (dat is de 2e bocht die naar rechts gaat), op schakelen naar de vijfde versnelling midden in de Kanaalbocht, precies een deel waar m’n auto erg lekker ligt en heel hard kan. En dan ... komt ineens de Alpine van Randall dwars van links naar rechts de baan over, voorafgegaan door z’n eigen linker achterwiel. Dat bleek een bocht eerder te zijn afgebroken, waarna Randall 360 graden in de rondte was gegaan. Tot zover was het nog te overzien, want de Alpine ging keurig richting de zijkant van de baan en daar zou Randall ‘m hebben stilgezet. Maar door de rommel die inmiddels op de baan lang, kon een Fransman met een Alfa die vlak achter Randall reed, z’n auto niet op de goede koers houden en raakte hij Randall hard aan z’n linkerzijde. De Alfa de grindbak in, Randall zonder wiel en dus zonder remmen weer de baan, juist op het moment dat er 4 Porsches in slagorde (gevolgd door mijn M3) eraan kwamen. De eersten konden nog gemakkelijk ontwijken, waarbij het losse wiel voor hun het grootste obstakel was. Maar Hans en ik kwamen veel lastiger uit. Hans koos voor de linkerzijde en de grindbak, maar aan die kant van mij reed nog een Sierra die ik aan het inhalen was, dus ik kon niet verder naar links opschuiven. En toen reed ik dus recht op Randall af.

Best wel even heel erg schrikken en je voorbereiden op een enorme klapper, maar aan de andere kant kijken wat je in een fractie van een seconde nog kunt doen. Dus flink op de rem (maar oppassen dat die niet blokkeren, want met blokkerende remmen kun je bijna niet sturen) en daarna uitwijken. Helaas ging de Alpine met een dermate grote vaart over de baan dat ik hem (of hij mij) precies aan de voorzijde nog trof. Dat betekende de halve polyester voorzijde van Randall eraf, en mijn auto van voor tot achter aan de linkerzijde zwaar beschadigd. Verder had een stuk polyester van 20 cm. een gat in mijn voorband gemaakt en liepen beide wielen aan in de ingedeukte wielkasten. Einde race dus, waarna ik de auto gelijk aan de kant heb gezet. Belangrijkste van alles was wel dat alle betrokkenen geen letsel of ook maar iets eraan hebben overgehouden. En de schade in die zin dus “alleen maar” aan de auto’s zat, en dus alleen maar (flinke) financiële consequenties zal hebben. De afdrukken komen van mijn onboard camera, het filmpje is te zien op Youtube (http://www.youtube.com/watch?v=G7-lH8pP5Ys)

Terug in de pits werden alle schades eens wat beter bekeken. De Alpine van Randall heeft dermate veel schade dat deze waarschijnlijk dit jaar niet meer in actie gaat komen. Iets dergelijks is 2 jaar geleden ook gebeurt en ook 4 weken voor Le Mans. Het herstel heeft toen dermate veel tijd en energie gekost, dat toen ook besloten is dat niet nog eens te doen. Daarbij is de schade dit keer groter, en moet het allemaal wel heel erg goed worden hersteld, want in de racerij kun je niet met halfbakken raceauto’s het circuit op.

Mijn auto is dus ook flink beschadigd. Onder deze omstandigheden en gezien de klapper die de auto te verduren had gehad, was het eigenlijk al heel bijzonder dat er verder niets afgebroken was. Dus met name het plaatwerk moet worden verborgen om ruimte te maken voor de wielen, de wielen moesten opnieuw worden uitgelijnd, maar Marcel, Ron, Jan en John wisten de klus dusdanig te klaren, dat er later op de middag toch nog een kans was om ook deel te nemen aan de 2e race.

Dat was dus een groot compliment waard en het betekende in eerste instantie dat ik lekker achteraan kon starten en dan maar eens kon zien hoever ik naar voren kon rijden. Dat gezegd hebbende, kwam er een herziene uitgave van de uitslag tevoorschijn. Wat bleek, ze hadden te vroeg rijders van de baan gehaald na de finish van de eersten. Daarom werd besloten om de uitslag te hanteren zoals die was bij de één na laatste keer dat we over start/finish kwamen. En laat dat net vóór mijn uitval zijn geweest. Dus een geluk bij een ongeluk, de 11e plaats kreeg in toebedeeld voor race 2.

Tussen de races was het natuurlijk wel een drukke bedoening in onze tenten. Veel YTCC-rijders kwamen kijken hoe het ermee was, hoe groot de schade was en hoe het verder zou gaan. Ondertussen had ik de opname van m’n onboardcamera op de computer gezet en konden we ook zien hoe het er vanuit mijn auto uit zag. Ondanks de klapper en de schade, was het ook wel gezellig dat een aantal vrienden en bekenden de trip naar Zolder hadden gemaakt en eens een dagje kwamen kijken naar onze verrichtingen. Na een lunch en wat rust in de middag, konden we rond half 5 weer opstellen voor de 2e race van de dag. Het was nog steeds erg warm, en heel drukkend, zodat de temperatuur in de auto behoorlijk op begon te lopen. Net als in de eerste race hadden we weer een rollende start, en wederom zat ik aan de linkerkant, dit keer met Ron in de groene Alpine naast me. Op zichzelf waren m’n rondetijden in race 1 ten opzichte van de 5 achter mij ruim sneller geweest, maar bij een start en tijdens de eerste ronden is het vaak lastig om direct een gat te maken en die snelle tijden te rijden. Daarom toch maar een beetje voorzichtig gestart met als gevolg dat er een aantal mij voorbij kwamen. Gelukkig kon ik door de drukte ook weer twee plekken terugwinnen. Dus achter Ron de Villeneuve-chicane door … en toen stopte de brandstoftoevoer er weer eens mee. Lastig punt, want je komt net uit de bocht en moet vol op het gas. Het gevolg kun je dus wel zien aankomen, de VW Golf GTI van George Bleus knalde hard op mijn achterkant. Weer een schade erbij … alsof we daar nog op zaten te wachten.

Maar door de klap werd blijkbaar de computer dermate heen en weer gerammeld, dat de brandstoftoevoer weer werkte en ik verder kon. Het was lastig om een goed tempo te vinden, mede omdat o.a. George en een Franse Alfa GTV6 toch probeerden een plekje t.o.v. mij te winnen. Dus een paar ronden wat wisselende posities en leuke gevechten (en die zijn ook wat waard!), waarna ik wat beter in m’n ritme kwam en de voorgangers stuk voor stuk voorbij kon gaan en m’n oorspronkelijke (start)plaats weer terug had veroverd.

In de verte kon ik nog net de Porsche van Hans Wolters zien, zodat ik in het middelste deel van de race een mooi mikpunt had. Het lukte om een stuk dichterbij te komen, maar ondertussen had ik minder en minder grip op m’n oude voorbanden en werd het dus lastiger om goed en op tijd te remmen en ook nog netjes de bochten in te sturen. Nadat ik relatief veel tijd verloor vanwege een gele vlag situatie en dus langzamere deelnemers niet mocht inhalen, werd het de laatste 2 ronden een kwestie van uitrijden. Aan de finish bleek er een 9e plaats te zijn, want Randall was als nummer 6 niet gestart en Guus Koster was als 5 gestart maar had de finish niet gehaald. Kijkend naar de rondetijd van 1:52:659 was die onder deze omstandigheden nog niet eens zo verkeerd. Ron had ondertussen uitgebreid het grind in de ziekenhuisbocht onderzocht en dat kostte natuurlijk een paar plaatsen. Hij eindigde als 14e, net voor Marcel die als 16e geklasseerd werd. Michael had veel pech met de Celica, want de koppeling was helemaal gaar en hij kon helaas maar een beperkt aantal rondjes rijden. Erg jammer, want het gaat zo lekker en zo goed in de Celica, maar er komen steeds weer akkefietjes boven water, want aan de andere kant ook wel weer verklaarbaar is voor een auto die de laatste 15 jaar stil heeft gestaan. Dus daar gaat zeker verandering in komen … nieuwe ronde nieuwe kansen.

Na de wedstrijd kwamen de rijders met verhitte gezichten uit de auto’s, een half uur in een snikhete auto “trappen” om snelle ronden te rijden, gevechten om posities te hebben, het kost erg veel energie en die moest naderhand wel aangevuld worden. Ine had ondertussen ervoor gezorgd dat snel een paar pannen met heerlijke macaroni op tafel stonden, zodat de magen van alle teamleden gevuld werden en iedereen daarna z’n eigen ding kon gaan doen. Want een aantal teamleden zouden die avond terug rijden naar Zandvoort/Haarlem/Amsterdam. Met de rest werden de tenten afgebroken en de auto’s opgeladen, zodat we de volgende ochtend geen natte spullen zouden hoeven in te laden (want er werd regen voorspeld). Daarna hebben we (het opbouwteam aangevuld met Marcel en Carlo die beiden ook pas zondag terug zouden rijden) nog een aantal uur na zitten praten over de gebeurtenissen en natuurlijk werd er ook weer de nodig gein getrapt. Het mag duidelijk zijn dat als de klok al voorbij 2 uur is, dat het wel erg gezellig was.

Zondag 22 mei 2011

De volgende ochtend regende het inderdaad, waardoor de beslissing om de vorige avond de tenten al in te pakken, wel een goede bleek te zijn geweest. Met het resterende clubje samen een lekker rustig ontbijtje gegeten, de laatste spullen opgeruimd, nog wat langs de baan staan te kijken hoe de wedstrijden op zondag verliepen, waarna allen in rustig tempo naar huis zijn gereden.

Zo eindigde het raceweekend ik Zolder dus met een bak schade voor het team. Randall z’n Alpine komt dit jaar waarschijnlijk niet meer op de baan, wat uitzonderlijk jammer is gezien het feit dat juist de Alpine het volgende raceweekend begin juli in Le Mans in het middelpunt van de belangstelling van de Fransen zou staan. Mijn M3 moet eigenlijk voorzien worden van 2 nieuwe kunststof voorschermen, een nieuwe deur en de achterzijde (links het achterscherm en rechts rondom het achterlicht) moet uitgeklopt worden. Daarna alles opnieuw spuiten, waarbij we zelfs zover aan het denken zijn of het niet slim is de hele auto dan opnieuw te spuiten. En dan zijn we er nog niet, want die wispelturig computer moet ook nog eens vervangen worden. Al met al heel veel werk en de kosten zullen ook aanzienlijk zijn. De komende dagen zal er dus veelvuldig overleg worden gevoerd over de dingen die “moeten” en hetgeen met het beschikbare budget gewoon niet te doen is. Het resultaat zal misschien tussendoor, maar anders zeker voor de reis naar Le Mans, in de volgende nieuwsbrief aan de orde komen. Voor dit keer zit het erop, even bijkomen en dan weer in volle vaart toewerken naar Le Mans.

Groetjes, Ronald.

P.S. Er zijn nog meer foto's te zien op http://www.flickr.com/photos/indepits/sets/ Verder staan de onboard filmpjes bekijken nog steeds op http://www.youtube.com/user/MyriadRacing

Nieuwe aanwinst Equipe Jaronn in race-uitmonstering

Tijdens de Hockenheim Historic van 14 t/m 17 april 2011 stond de 635 Csi van Mathijs voor het eerst helemaal voorzien van bestickering aan de start. Prachtig mooi toch !! En wat ging Mathijs er hard mee, hij was duidelijk de snelste Equipe Jaronn rijder in het YTCC veld. En dat zitten rijder en auto nog niet eens aan de limiet van de mogelijkheden, want eigenlijk is de auto nu pas in de basis klaar en kan gestart worden met het verder ontwikkelen en het sneller maken. Dat belooft nog wat.

Nieuwsflits Equipe BMW Jaronn - Hockenheim Historic

(15, 16 en 17 april 2011)

Het eerste raceweekend van 2011 zit erop op. Vanaf donderdag 14 tot en met zondag 17 april 2011 heeft de gehele Equipe Jaronn deelgenomen aan de Jim Clark Memorial, een groot historisch autofestival op het circuit van Hockenheim. In deze nieuwsbrief een verslag van dit weekend.

Donderdag 14 april 2011

Omdat tijdens de weekend van de Youngtimers meestal op vrijdag al wordt gestart met trainen en kwalificeren, probeert de Equipe over het algemeen al op de donderdag te vertrekken en het hele “zigeunerkamp” (zoals we het vaak zelf noemen) op te zetten, zodat we ons de andere dagen daar niet meer druk over hoeven te maken en ons wat planning als wat werkzaamheden betreft kunnen richten op het racen. De karavaan vertrok rond half 10 uit Amsterdam. De vrachtwagen van de Equipe met de groene Alpine erachter, het busje van Randall met de gele Alpine, de Canter van Marcel met een dubbele aanhanger (voor mijn M3 en zijn Ascona) en de oprijwagen van Michael met zijn Celica erop. Mathijs liet zijn auto meenemen met de vrachtwagen van een ander team. Ik hoefde dit keer dus niet m’n eigen auto op te halen in Zandvoort en mee te nemen, waardoor ik wat later uit Waalwijk kon vertrekken. Naar Hockenheim is het een redelijk eind rijden, zeker vanuit Amsterdam als je maar 90 kilometer per uur mag rijden. Dus met een enkele tankstop en wat tijd om broodjes te eten, verscheen iedereen vanaf half 4 op het circuit en kon met de opbouw worden begonnen. Even nadenken over “hoe ging dat ook alweer”, maar rond 18 uur stond het er allemaal weer keurig bij en konden de auto’s in de tenten worden gezet.

Inmiddels was Ine bezig met grote pan nasi te maken en konden we daar allemaal lekker van smullen na de gedane arbeid.

Ondanks het feit dat het redelijk bewolkt was en we onderweg enkele druppels regen hadden gehad, was het op het circuit redelijk zonnig. Maar naar mate het later werd, werd het frisser, maar met een vest en soms een jas aan, hielden de teamleden het nog een hele tijd uit en werd er een erg gezellige avond van gemaakt. Rond middernacht ging uiteindelijk het laatste licht uit, want er waren natuurlijk nog wel een aantal dagen te gaan …

Vrijdag 17 april 2011

Met een klein zonnetje stonden we op, waarna met de hele Equipe tezamen in alle rust werd ontbeten. Dat kon ook goed, want de eerste training zou pas om 11:45 uur plaatsvinden. Na het ontbijt werden de auto’s nog even op de laatste puntjes nagekeken en voor de tenten gezet om wat foto’s te maken voor de sponsoren en de website. Dus Carlo, onze teamfotograaf, kon flink aan de bak, want voordat je met alle 6 auto’s klaar bent, dan ben je al gauw een poosje verder. Op de paddock was het verder nog niet heel erg druk. Misschien niet vreemd voor een vrijdag, maar toch kwamen de eerste bezoekers al fotograferend een kijkje nemen. Wie weet hoe druk het dit weekend nog gaat worden? Na een bak koffie gingen de rijders zich omkleden en konden ze met de auto’s naar de “vooropstelling”, een plaats waar we een minuut of 30 voordat we de baan op gaan, moeten verzamelen. Toen het sein werd gegeven om de motoren te starten voor de eerste training en ik de sleutel omdraaide, begon wel de startmotor te draaien … maar de motor sloeg niet aan. En nog eens proberen en nog eens proberen. Alle pogingen ten spijt, de motor wilde niet starten waardoor ik deze training aan mij voorbij moest laten gaan. Erg jammer, omdat het een nieuwe circuit is waar ik voor het eerst zou rijden en dan wil je zoveel mogelijk van de beschikbare “tracktime” gebruiken maken. Maar goed, dit zijn dingen die voor kunnen komen in een motorische sport. En Marcel en John hadden gelijk een leuke uitdaging om te zien of de oorzaak te vinden zou zijn. Alle andere teamgenoten gingen lekker op pad voor deze eerste training, alleen Marcel had nog een spannend moment, want door een olielek verloor hij al z’n motorolie op het circuit. Gelukkig was hij er wel op tijd bij om zijn motor stil te zetten, zodat ergere schade werd voorkomen.

Aangezien de kwalificatie pas om 17:15 uur zou plaatsvinden, konden de monteurs zich tussentijd nog even goed buigen over de kleinere en grotere problemen die de verschillende rijders hadden geconstateerd. De oorzaak van het niet willen starten van mijn motor bleek te liggen aan het feit dat de computer, die zorgt dat de brandstofpomp benzine in de motor spuit, niet lekker meer werkte. De achterliggende oorzaak is lastiger vast te stellen, maar door schoonmaken en een aantal contacten op de printplaat opnieuw te solderen, kon in ieder geval het directe probleem worden verholpen.

Op die manier werden ook de Toyota Celica (problemen met de koeling) en de Opel Ascona (nieuwe keerringen) voorbereid voor de kwalificatie. Onder een mooie blauwe lucht met hier en daar een wolk gingen dus alle 6 auto’s weer naar de vooropstelling. Om het lot niet te tarten, heb ik de motor laten lopen en niet uitgezet. Maar ook in het vervolg van het weekend heb ik geen startproblemen meer gehad, dus eigenlijk was dat niet nodig.

De eerste kennismaking met het circuit ging redelijk. Zoals ik vorig jaar al een aantal keer heb verteld, op een nieuw circuit moet je zoeken naar de plekken waar je moet schakelen, op elk punt je moet remmen, waar je moet insturen voor de bocht, enzovoort. Daarom heb ik de meeste auto’s even aan me voorbij laten gaan en rustig ronde voor ronde geprobeerd steeds een stukje harder te gaan. Dat lukte voldoende en van 2:16 in de eerste ronde kon ik de training afsluiten met een aantal rondjes van 2:05. De 2:05:215 betekende een 10e startplaats voor de eerste race op zaterdag. Mathijs bleek duidelijk de snelste in het team met een 2:00:801 en een 5e startplaats, gevolg door Randall met een 9e plek (2:04:593). Ron kwam vlak achter ons op een 12 e plaats met 2:05:576, gevolgd door Marcel (10e met 2:10:198) en Michael (28e met 2:18:033, maar door problemen slechts 3 ronden gereden).

En toen brak het lange wachten aan, want de eerste race zou pas op zaterdag om 18:15 uur gaan plaatsvinden. Dus werd de barbecue aangestoken en hebben we met het team, de aanwezige gasten en de fotografen gezellig zitten eten en rustig avondje ervan gemaakt.

Zaterdag 16 april 2011

De zon begon al vroeg te schijnen, naarmate het weekend vorderde werd het toch al niet slechte weer, beter en beter en waren de meeste teamleden uiteindelijk op de zondag duidelijk verkleurd. ’s Ochtends werden de auto’s nog eens nagekeken, hier en daar wat opgedoken probleempjes opgelost en natuurlijk alles nog eens keurig opgepoetst (want een paar rondjes op een circuit brengt onverwacht veel rommel op de auto aan) zodat er mooie foto’s gemaakt konden worden. Op de paddock werd het beduidend drukker dan op de vrijdag en met grote regelmaat kwamen geïnteresseerde bezoekers vragen stellen over de auto’s die allemaal keurig voor de tenten opgesteld stonden. Aan het begin van de middag was alles klaar en kon in alle rust een broodje worden gegeten. Toch bleek vanaf dat moment wel dat het wel héééél lang wachten zou worden, want iedereen (coureurs) en alles (de auto’s) is er klaar voor, maar de tijd kruipt maar langzaam voorbij en op een zeker moment heb je alles wel een keertje gezien en overal wel een keertje gelopen. Natuurlijk was er ook nog voldoende aan leuke auto’s en wedstrijden te zien, want naast de Youngtimers waren er vele oude(re) Formule 1 raceauto’s, van oude “sigaren” (na de 2e WO) tot relatief recente (begin van deze eeuw), maar ook de “Kampf der Zwerge” (een Duitse raceserie met Fiatjes 500, NSU-tjes, en meer van dergelijke kleine racewagentjes).

Uiteindelijk was het dan tijd om op te stellen. Eerst met het hele veld naar de startopstelling. Daar wordt vervolgens de officiële startprocedure gevolgd : bord van 5 minuten, bord van 3 minuten, bord van 1 minuut, bord van 30 seconden en dan krijgt iedereen de groene vlag voor een opwarmronde. In die ronde probeer je dan zo goed mogelijk de banden en de remmen op te warmen, zodat je na de start zoveel mogelijk grip hebt en ook goed kunt remmen bij de eerste bochten. Na het hele rondje over het circuit te hebben gereden op een betrekkelijk rustig tempo, neemt iedereen opnieuw zijn of haar startplaats in. Staat iedereen stil, dan komt er een bord met 5 seconden na die 5 seconden gaat het rode licht boven start/finish aan. Ergens tussen de 4 en 7 seconden daarna gaat het licht weer uit en is de race begonnen. Dit keer kwam ik redelijk goed weg, maar ten opzichte van een aantal auto’s om me heen die vreselijk goed kunnen starten (en soms wat extra voordeel hebben door een andere verhouding in de versnellingsbak) verloor ik enkele plaatsen. Maar het vervelendste, namelijk dat ik de 3e versnelling niet goed ingeschakeld krijg, dat bleef achterwege. In de eerste bocht zag ik een aantal voorgangers al behoorlijk hard in de remmen gaan, terwijl aan de buitenzijde (ik zat helemaal aan de binnenkant van de bocht) mijn teamgenoot Ron me voorbij was en met een goed tempo de bocht in dook. Er was voldoende ruimte voor mij was, maar mijn snelheid was wat aan de hoge kant en daardoor kon ik de auto niet zo scherp door de bocht sturen. Dat was wel noodzakelijk om Ron niet aan de achterzijde te raken (met alle gevolgen van dien), dus liet ik m’n gas los en stuurde scherper in … met als gevolg een pirouette van precies 360 graden.

Daar stond ik dan, midden op de baan, nog ong. 20 auto’s die met grote snelheid de bocht doorkomen … dus goed in de spiegel kijken of iedereen op zit te letten en mijn auto weet te ontwijken. Dat was het geval en gelukkig was er op die plaats ook weel ruimte om uit te wijken. Zo ging nagenoeg iedereen me voorbij en kon ik met een behoorlijk achterstand beginnen aan een inhaalrace. Het klinkt misschien raar, omdat je normaal gesproken wilt racen met auto’s en coureurs om je heen die ongeveer even snel zijn. Maar het is ook wel geweldig leuk rijden om achteraan te beginnen en steeds verder en verder naar voren te rijden. Je hebt op zo’n moment geen enkel idee op welke plek je ligt, maar telkens duikt er in de verte weer één of meerdere auto(‘s) op die dan het nieuwe mikpunt worden. Dus ben ik er maar goed voor gaan zitten om te zien wat het nog op zou leveren. De eerste twee ronden waren nog wel wat slordig omdat ik teveel wilde, maar daarna kwam ik in rondetijden terecht van 2:10 via 2:05 en 2:04 zelfs tot een 2:03:795, zo’n anderhalve seconde sneller dan in de kwalificatie. En wat reed m’n M3 lekker. Vertelde ik aan Marcel na de aanpassingen aan de draagarmen en de hoofdremcyclinder dat ik er zelf niet veel van dacht te merken (schrijf dat gerust op het conto van mijn onervarenheid), maar wat gaat m’n auto goed door de bochten en daarbij blokkeren m’n (voor)wielen minder. Het resulteert uiteindelijk in rondetijden die niet verkeerd zijn (en dat kan echt niet alleen maar aan mijn stuurkunsten liggen J). Dus Marcel … je hebt m’n M3-tje toch weten te verbeteren zonder dat we er op maar 1 pk bij hebben gekregen, super!! Onderweg kon ik teamgenoten Michael, Marcel en Ron voorbij en wist in de laatste ronde nog de 11e plaats af te pakken van Jeroen Velthuis met z’n Rover 3500 Vitesse SD1.

Maar doordat ik te laat remde aan het einde van het lange rechte stuk en dus extra meters moest maken om op de baan terug te komen, kon hij me nog net terug te pakken en die plek handhaven tot de finish. Zodoende sloot ik een heerlijke wedstrijd af met een 12e plaats en natuurlijk was ik weer een ervaring rijker. Mathijs wist keurig z’n 5e plaats te verdedigen tegen een paar hele dikke Porsches 964’s, terwijl Randall een prachtig duel uitvocht met Tjarko Jilesen, ook in z’n dikke Porsche 964. Ron kwam kort na mij over de finish, terwijl ook Marcel en Michael goed hun best hadden gedaan en ervoor zorgden dat de hele Equipe in de einduitslag werd opgenomen.

Na even uitpuffen en met de nodige adrenaline in het lijf vertellen hoe het in de auto was, zijn we met alle auto’s naar de start/finish gereden om daar een paar mooie teamfoto’s te maken op een unieke plek.

Terug bij de tent werd er direct begonnen door de monteurs om de auto’s klaar te maken voor de volgende morgen, want dit keer zouden we als één van de eersten rond half 10 starten. De beide BMW’s waren nog wel de makkelijksten, maar ook de Alpines kwamen redelijk uit de strijd tevoorschijn. Marcel z’n Ascona maakte heel erg veel herrie omdat er een flinke scheur in de uitlaat vlak bij het spruitstuk zat (waar de uitlaat aan de motor vast zit), maar daar bleek terplekke weinig aan te doen te zijn. Gelukkig hadden we op dit evenement geen last van geluidsbeperkingen, waardoor Marcel gewoon aan de start zou kunnen verschijnen. Tenslotte bleek bij de Celica van Michael dat de startmotor het niet meer deed en dat de Celica dus de volgende dag aangeduwd zou moeten worden op de opstelplaats. Tussen de werkzaamheden door werd het nodige aan vlees op de barbecue klaargemaakt en met veel smaakt genuttigd, want de eetlust neemt op dit soort dagen eerder toe dan af. Rond een uur of elf was het weer rustig in het tentenkamp en werden de bedden opgezocht. Nog één race en één dag te gaan.

Zondag 18 april 2011

Relatief vroeg was het deze dag, want haasten om op tijd aan de start te staan, daar zit niemand op te wachten. Zodoende was er voldoende tijd om de bandspanning nog een laatste keer te controleren en alle wielmoeren nog eens na te trekken. Met beduidend meer publiek in de paddock en op de tribunes was het deze dag ook een stuk drukker. Op tijd werden de auto’s opgesteld op de startopstelling, waarna dezelfde startprocedures als bij de vorige race werd toegepast. Ondertussen had ik mezelf voorgenomen de snelle starters lekker hun gang te laten gaan, wetende dat ik daarna met redelijke rondetijden er toch nog wel een paar zou kunnen terugpakken en weer ongeveer op m’n startplaats, de 12e stek, zou moeten kunnen eindigen, of heel misschien wel 1 of 2 plekjes hoger. Wederom had ik geen problemen met schakelen en dus kon ik netjes aansluiten bij de voorgangers, waarna op het lange stuk aan de achterzijde er nog 2 voorbij kwamen op pure (rechtelijn)snelheid. De Ferrari Mondial kon ik voor de Mercedes tribune weer terugpakken, waarna we de Porsche van Ed van Heusden tegenkwamen, die stond achterstevoren buiten de baan. Richting het Motodrome (het bochtige gedeelte van het circuit waar de meeste tribunes staan) kwamen de voorgangers weer redelijk in mijn buurt, toen ik ineens geen gas meer kon geven. Niet letterlijk, maar bij het intrappen van de gaspedaal ging er geen benzine meer richting de motor en moest ik naast de auto op de baan houden en de anderen achter me in de gaten houden, verzinnen wat ik zou moeten doen. Het scheelde niet veel of ik had stil gestaan … toen ineens de gaspedaal weer deed waarvoor die aanwezig is. Ondertussen was ik nog eens 3 plaatsen kwijtgeraakt en eigenlijk stond me dus weer eenzelfde ding te doen als in race 1. Op m’n splinternieuwe banden, voor de allereerste keer dat ik ooit op nieuwe slicks reed, het vizier weer ingesteld op m’n voorgangers en proberen van de op dat moment 16e plaats, weer iets beters te maken. En dat lukte. Van 2:07 in de tweede ronde kon de tijd in de 6e ronde terug worden gebracht naar een 2:01:813, die gevolgd werd door een aantal 2:02, 2:03 en 2:04’s. Een aardig tempo en een verbetering van de dag ervoor. Hiermee is dus ook nog eens goed te zien wat een setje nieuwe slicks kan betekenen in termen van snelle tijden. Tijdens de wedstrijd kon ik veel van m’n voorgangers inhalen en had voor een gedeelte profijt van feit dat er ook een aantal auto’s de finish niet haalden vanwege mankementen. Normaal gesproken had ik waarschijnlijk Mathijs en Randall niet meer weten te achterhalen, maar die waren dusdanig met elkaar in gevecht dat hun rondetijden niet optimaal waren, waarna Randall ook nog een keer flink door de grindbak ging.

Daardoor kon ik hem 2 ronden voor het einde voorbij en wist op de finish slechts 0,3 seconden achter Mathijs te eindigen, wat in het totaalklassement een 6e plaats betekende. En een uiterst tevreden coureur die ondanks een gemiste training, een spin en een haperende brandstoftoevoer, 2 prachtige inhaalraces heeft gereden en zodoende het geweldig naar z’n zin heeft gehad.

Na de wedstrijd werd er natuurlijk nagepraat over de strijd tussen teamgenoten Mathijs en Randall, Ron die verre van tevreden was omdat hij sneller wilde rijden en ook met kopgroep mee had willen gaan, Marcel die direct bij de start bij een aanrijding betrokken was en daarna zonder rem geen kans zag om door te rijden en Michael die de auto helaas na 2 ronden ook aan de kant moest zetten. Wat dat betreft waren er in race 2 niet alleen in ons team, maar binnen het hele YTCC veld aanzienlijk meer uitvallers van de dag ervoor.

Nadat de rust weer een beetje was teruggekeerd, werd met vereende krachten het gehele tentenkamp weer opgeruimd en kon rond 14 uur de terugweg worden aanvaard. Nog een hele trip voor de degenen die naar Amsterdam of Zandvoort moesten rijden, dus hebben we in de buurt van Venlo met z’n allen nog een lekkere hamburger (van die keten met de grote gele M) weg zitten werken, zodat iedereen met een gevulde maag aan het laatste stuk van de reis kon beginnen.

Zo eindigde het eerste YTCC weekend op Hockenheim. Wat mij betreft een erg leuke ervaring op een heel nieuw circuit. Ik heb me uitstekend vermaakt en ondanks enkele kleine kuren heeft m’n M3 zich ook van z’n beste kant laten zien. En naast het daadwerkelijke racen, was het erg gezellig om weer met de gehele Equipe op pad te zijn geweest na een aantal maanden winterpauze. Volgens mij kun je dan wel afsluiten met “het smaakt naar meer”. En tegen die tijd, dat zal ongeveer half mei zijn als we richting Zolder vertrekken, dan komt er vast en zeker weer een herinnering en een verslag(je) van mijn hand.

Tot dan, Ronald.

Nieuwsflits Equipe BMW Jaronn - Seizoenstart 2011

Na een winterstop van ruim 5 maanden is het weer zover, het nieuwe raceseizoen staat weer op het punt van starten. Ik ben van plan om ook dit jaar weer met een zekere regelmaat wat nieuws omtrent mijn belevenissen op en om het racecircuit in een nieuwsbrief te zetten, want sinds ik hiermee gestart ben krijg ik met grote regelmaat erg leuke reacties erop. In deze eerste nieuwsbrief zal ik wat vertellen over de voorbereidingen naar het nieuwe seizoen. Verder komt Equipe Jaronn aan bod, want daar heb ik het altijd wel over, maar een kort voorstelrondje voor seizoen 2011 kan vast geen kwaad. Tenslotte komt de kalender van het seizoen aan bod.

Voorbereiding op het seizoen

Laten we ermee beginnen dat ik natuurlijk vorig jaar met een nieuwe auto gestart ben, een BMW E30 M3. Voordat we daarmee het circuit opgegaan zijn heeft Marcel Poelman van TIM Tuning, degene die mijn auto voor me prepareert voor de wedstrijden, de M3 op een aantal punten aangepast en eigenlijk hebben we op die basis een heel jaar probleemloos kunnen rijden. Zodoende waren er eind vorig jaar ook geen grootse “verbouwplannen” voor de auto. Het enige waar we achter waren gekomen (met dank aan teamgenoot Ron Kluit die de auto ook nog heeft getest) was het feit dat de hoofdremcylinder niet helemaal goed meer was. Dat betekende niet dat ik niet goed kon remmen, dat zou natuurlijk niet best zijn geweest. Het ging meer om de goede dosering bij het remmen, en bleken de remmen te snel te blokkeren.

Dat leverde leuke foto’s met veel rook op, maar ook kapotte banden en een optie ter verbetering. Want beter kunnen remmen betekent later kunnen remmen en dus tijdwinst. Daarnaast zijn, voor een beter stuurgedrag van de auto, de beide draagarmen aan de voorzijde vervangen door een iets bredere variant. Natuurlijk is de motor even goed nagekeken, maar verder gaan we er dit jaar dus bijna net zo mee van start als we vorig jaar geëindigd zijn. De veranderingen hebben we op vrijdagmorgen 1 april op een testdag van Circuitpark Zandvoort getest en ondanks het matige weer ging het lekker en weten we dat de auto klaar is voor de echter seizoenstart. Dan gaat ook een set nieuwe Dunlop banden mee om te zien wat dat voor de auto en de rondetijden doet, want tot nu toe heb ik alleen nog maar op “tweedehands banden” gereden, wat overigens nog steeds uitstekend mogelijk is.

Equipe Jaronn

Ik heb het in eerdere nieuwsbrieven al vaker vermeld dat ik met Equipe Jaronn op pad ga tijdens de meeste raceweekenden. Allerlei namen en auto’s kwamen dan voorbij, maar aan het begin van dit nieuwe seizoen is het misschien wel goed om een korte introductie te doen. Equipe Jaronn is al een aantal jaren actief in de Nederlandse Youngtimerracerij. De “chef dÉquipe” en grote animator is Randall Lawson. Hij is tevens de berijder van de gele Renault Alpine A310. Dit was de auto waarmee hij in 2006 in de Youngtimer Touring Car Challenge (YTCC) is begonnen. In die periode bestond de Equipe verder uit Ine, Randall zijn vrouw en degene die zorgt voor de catering (en dat is inmiddels een hele flinke klus geworden), en de beide monteurs Jan Ploeg en Ron van Berne. Valt er al een kwartje bij het zien van de namen ? Van Jaronn is dus een samenvoegsel van Jan en Ron en tevens een knipoog richting het bekende raceteam van Baron Racing. Jan en Ron hebben er in de afgelopen jaren voor gezorgd dat Randall sinds 2001 in 118 wedstrijden niet stil is komen te staan, een prestatie van formaat.

De afgelopen jaren is het team gegroeid en hebben er een natuurlijk ook meerdere mutaties plaatsgevonden, zowel in auto’s en rijders als in de crew. Voor het nieuwe seizoen 2011 ziet de samenstelling er als volgt uit. Net als vorig jaar gaat Ron Kluit mee als rijder van de groene Alpine A310. Vorig jaar had voor beide een lastige start door motorproblemen, maar naarmate het seizoen vorderde ging het beter en sneller, een lijn die zich dit jaar gaat voortzetten. Verder is mijn rode BMW E30 M3 weer van de partij. Vervolgens gaat er een paar “nieuwe” auto’s mee. Als eerste de oranje BMW 635 Csi van Mathijs Bakker. De auto is eind vorig seizoen aangekocht en gaat dit jaar in de YTCC hoge ogen gooien, want inmiddels is tijdens testen dit weekend gebleken dat de auto razendsnel is, waarschijnlijk de snelste binnen de Equipe.

Marcel Poelman gaat na 1,5 jaar afwezigheid zijn Opel Ascona B weer meenemen naar de raceweekenden en tenslotte zal Michael van der Heijden teamgenoot worden en zijn kunsten gaan vertonen in een Toyota Celica. Al met al zijn we dus nu met 6 auto’s i.p.v. de 4 auto’s van vorig jaar. Mede daarom is ook het team van monteurs uitgebreid. Marcel Poelman zal het technische team aansturen en zorgen dat de auto’s met name tussen trainingen en wedstrijden goed worden nagekeken en allemaal weer tiptop aan de start staan. Hij krijgt het dus wel druk met rijden en “sleutelen”, maar dat gaat zeker goedkomen. Verder zijn natuurlijk Jan en Ron weer van de partij en zullen tevens Dinand en John op een aantal evenementen komen assisteren. Tenslotte mogen we de “hoffotograaf” van de Equipe niet vergeten, dat is Carlo Senten. Hij gaat alle evenementen mee en zal mooie plaatjes schieten van de Equipe die dan gepubliceerd zullen worden op de website. Bovenstaande en nog veel meer nieuws is terug te vinden op de site van de Equipe, http://www.equipejaronn.com. Randall zet er met grote regelmaat nieuwtjes op en de verschillende rijders in het team zullen op hun “eigen” pagina op de site verslag doen van hun ervaringen. Ik denk dat het wel de moeite waard is om zo af en toe eens op de site wat rond te neuzen.

In deze nieuwsbrief staan verder alvast een aantal foto’s van de auto’s. Zoals de trouwe volgers zien, verschijnen beide Alpines dit jaar in een ander “design” op de circuits. De M3 (foto van vorig jaar) zal er grotendeels hetzelfde uitzien, zo hier en daar zijn de sponsoruitingen veranderd. De oranje 635 van Mathijs wordt komende week nog van sponsoruitingen voorzien en zal zeker weer opduiken in het verslag na het weekend. Tenslotte is de uitmonstering van de Ascona en de Celica ook nog niet aan de buitenwereld getoond … dus dat wordt nog een verrassing komend weekend, maar daarna zullen op de site en in de volgende nieuwsbrief zeeer zeker foto’s te vinden zijn.

De kalender

De YTCC heeft een leuke kalender voor 2011 weten samen te stellen :

15-17 april - Jim Clark Revival in Hockenheim (Duitsland)

20-22 mei - Youngtimer Festival ADAC in Zolder (België)

2-3 juli - Le Mans Story in Le Mans (Frankrijk)

22-24 juli – Youngtimer Festival ADAC in Spa-Francorchamps (België)

3-4 september – Dutch Power Pack op Zandvoort

Voor de meesten van ons komen we op 2 circuits waar we nog niet eerder zijn geweest, nl. Hockenheim en Le Mans. Dus dat worden extra leuke ervaringen, maar ook de andere wedstrijden zullen voldoende uitdagingen hebben.

Gezien bovenstaande, is het duidelijk dat de Equipe dus komende week al richting Hockenheim zal afreizen. Donderdagochtend vertrekt het grootste gedeelte van de “karavaan” bijtijds om na een toch van een uur of 8 (want met de vrachtwagen en de aanhangers mogen we maar 80 km/uur en dan is 600 kilometer best een heel eind) op de paddock van Hockenheim het tentenkamp op te bouwen, waarna vrijdag de training en de kwalificatie wordt verreden en op zaterdag race 1 en op zondag race 2. Normaliter verschijnt er begin volgende week dus een verslag van ons eerste raceweekend.

Tot dan, Ronald.