| |
Our SPONSORS for the 2010 season Team sponsors
Equipe Opel Jaronn
Equipe BMW Jaronn Pictures on this site
Monsieur Rédélé 1922-2007 merci pour la passion
Ralf Fronholt    |
|
2010 " Drive it, like you stole it " tom coronel ZOLDER SUPERLEAGUE FESTIVAL 16-18 July 2010
Ron Kluit begrijpt er helemaal niets van. Hoe kan je nou racen als je zoveel aan je kop hebt. Niet normaal waar jij allemaal mee bezig bent op het circuit. Hij heeft misschien wel een beetje gelijk. De aanloop naar het Superleague Racefestival op Zolder is alles behalve gemakkelijk gegaan. Geen problemen bij het team maar wel met de organisatie van het YTCC evenement. Van alles ging er mis en het wegblijven van veel beloofde deelnemers van de Classic Racing League zorgde ervoor dat ik de gehele week voor het evenement bezig was om extra rijders richting Zolder te krijgen. En dat is een hele moeilijke opgave. Uiteindelijk staan er toch nog 31 rijders aan de start van alweer de 5e en 6e race van de Netservices YTCC Challenge. Veel te weinig en ik zit dan ook met een beetje rot gevoel in mijn maag op Zolder. Als organisatie gaan we met zo’n 10.000 eurie het schip in en dat zit me totaal niet lekker. Ik maak me zorgen om de toekomst van mijn geliefde race klasse want op deze manier kunnen we gewoon niet doorgaan. Er volgen veel gesprekken met diverse rijders , organisaties uit binnen en buitenland op het circuit. Zoveel dat het zelf racen bijna bijzaak wordt. Zo iets van oh ja er moet ook nog een overalletje aangetrokken worden. Als controle freak heel moeilijk want ook in de eigen Jaronn tent bemoei ik me met van alles en nog wat. Maar sleutelen vind ik nu eenmaal ook heel erg leuk en Ron, Jan en Dinand mijn monteurs kunnen dat soms moeilijk accepteren. Hebben ze ook wel weer gelijk in natuurlijk. Want waar de baan die van mij is is het paddock hun domein. De droom, mijn droom, komt dit jaar wel een beetje stukje bij beetje uit. Ik wilde altijd naar minimaal een team van twee Alpines A310 op de baan. Eentje fatsoenlijk aan de start krijgen is al een hele opgave. Twee blijkt nu na 6 wedstrijden een bijna onneembare vesting. Het in de praktijk brengen daarvan is veel moeilijker dan gedacht. Niet alleen financieel maar vooral ook technisch. We zijn er inmiddels achter dat beiden auto’s in alles van elkaar verschillen. Zaken die uit voorzorg veranderd zijn bij de nieuwe groene bolide blijken gewoon te doen wat ze moeten doen. Andere zaken die in vier jaar racen met de gele gewoon nooit kapot gaan of bijna geen aandacht behoeven gaan opeens bij de nieuwe aanwinst kapot. En dan moet je in je gedachten gang de knop totaal omzetten. Beide auto’s gaan runnen als twee totaal verschillende individuen . Ik zit daar met alle drukke andere zaken op het circuit het gehele weekend in mijn achterhoofd te stoeien. Zo erg zelfs dat bij de eerste training ik bijna niet meer weet welke kant ik het circuit op moet rijden. Ook wel weer spannend.
Die groene Alpine is dus even mijn zorgenkindje. Ron Kluit die ik gevraagd heb om het monster te besturen gaat er met de minuut harder en harder mee. Het vertrouwen met de auto bouwt hij langzaam op en de snelheid die hij inmiddels behaalt laat zien dat er enorm veel potentieel in de rijder en auto zit. Voor Ron gaat de ontwikkeling hem allemaal iets te langzaam maar gelukkig kan ik hem uitleggen dat je 4 jaar van ontwikkeling en het betrouwbaar maken van een Alpine echt niet in een test en 1 raceweekend kan nadoen. Zeker als de auto’s in alles van elkaar verschillen. We willen wel toveren maar kunnen dat nog net niet en het budget om een hele dag het circuit af te huren en te testen is er gewoon niet. Al met al doen we het gewoon niet slecht want beiden auto’s rijden op plekken waar vele Alpine kenners die echt niet verwachten. In positieve zin.
Als er een man nerveus rondloopt op Vrijdag is het Dinand. Drie door hem gebouwde motoren sneuvelden al dit jaar. Mijn motor bouwer slaapt vast een paar nachten niet voordat wij voor de eerste keer de baan oprijden. Maar vanaf het begin van al die motor ellende heb ik vertrouwen gehad dat het allemaal wel goed zou komen. We rijden al vier jaar met zijn motoren en nooit hebben die een slag misgeslagen. Dan moet je als rijder niet na een paar plofjes er geen vertrouwen meer in hebben. De rest van het weekend kan Dinand rustig slapen want beiden V6 blokken geven ondanks alle hitte op het circuit geen krimp. De aai die ik Dinand op Zondagmiddag op zijn bol geef zegt genoeg. Van hem blijven houden heb ik altijd gedaan. Om ons heen hebben diverse andere rijders van de YTCC wel hele grote koelings en motoren problemen. Het is inherent aan de oude garde racewagens. Dat de motor van Jeroen zijn Simca al op vrijdagochtend weer de geest geeft brengt niet alleen het humeur naar het vriespunt bij hem en zijn vader maar ook ik kan al die ellende die deze jonge racer over zich heen krijgt even niet meer bevatten. Helaas kan je nog zo’n goede motor bouwen maar als de carterplug loskomt en alle olie op de baan gedeponeerd wordt is er echt geen motor die dan nog zoiets heeft van leuk joh geen probleem we blijven gewoon lekker doordraaien. Jeroen is Vrijdagavond alweer onderweg naar huis en in zijn Renault Trafic zal de airco wel niet aangezet zijn. Zo kil is de sfeer aan boord. Prio 1 waar we voor naar het circuit gekomen zijn is racen. Daar gaat het allemaal om nietwaar. Er zitten dit weekeinde een paar machtige apparaten in het deelnemers veld. Peter Mucke uit Duitsland met zijn Ford Capri RS3100 blijkt van een andere planeet en rijdt gemiddeld 8 seconden sneller als de rest van het veld. Goed daar moeten we ons dan maar niet druk over gaan maken. De Turbo motoren zijn dit weekeinde duidelijk in het voordeel. Mick met de R21, Erik met zijn 944 en Jan van Elderen met een machtige Ford Sierra zijn gewoon veel te snel. Die hebben het voordeel na de korte 2e versnellings bochten dat de gaskraan behoorlijk open gedraaid kan worden. Veel sneller dan verwacht, eerlijk ik heb gezegd dat het een keer ging gebeuren, maar zo snel hoeft nu ook weer niet, zit zelfs teamgenoot Ronald met zijn M3 na de kwalificatie voor mij. Het scheelt 0.05 seconde. Helemaal niets natuurlijk maar het is toch ervoor. Ik baal, laat dat natuurlijk niet merken, Ronald is daar veel te aardig voor. We wisten dat er heel veel potentieel in de auto zat het moest er alleen nog even bij Ronald uitkomen. Na een extra racecursus via de Rensportschool is dat dus nu ook wel gelukt. Iets te vroeg in mijn ogen maar toch ben ik supertrots op hem. Goed dat betekend met een 6e plek algemeen (de eerste twee rijders van het veld doen niet mee voor het klassement) ik dus aan de bak moet. Zeker om voorin te eindigen of überhaupt de traditie van een podium dit jaar te kunnen blijven realiseren.
Al snel blijkt dat dat podium er dit weekeinde niet inzit. De eerste race wordt een hele eenzame strijd voor mijzelf. Bij de start ben ik goed onderweg maar de 3 eerder genoemde Turbo jongens kan ik in de verste verte niet bijhouden. Achter mij de rest van het veld ook niet zodat ik een gelijkmatige wedstrijd op plek 4 uitrijdt. Wat enorm lekker is dat na al het geklooi met de auto in de vrije training en kwalificatie ik voor mezelf enorm goed aan het sturen ben. Maak nergens een foutje, op een schakelmomentje na en rijdt een superstrak schema van rondjes rond de 1.54. En dat was in de trainingen wel anders toen ik weer ouderwets de auto aan het “overdriven”was. Of ik het nooit leer zit je dan zelf te bedenken. Ik krijg dat maar niet uit mijn systeem. Tijdens een wedstrijd loopt alles op rolletjes in de trainingen is en blijft het een zooitje. Word dus een volgende discussie puntje dit jaar. Ron Kluit rijdt ook een prima wedstrijd. Doet het aan het einde iets rustiger aan omdat de olietemperatuur veel te hoog oploopt. Een 150 graden olie is ervoor om patatten te bakken en dan dient het spul niet meer waarvoor het bedoelt is namelijk smeren van de zo essentiële motor onderdelen. De crew stort zich na afloop op het probleem en met allemaal slangen wordt er versere en hopelijk koudere lucht richting oliekoeler gevoerd. Het blijkt tijdens de tweede race gedeeltelijk te werken dus we weten dat we voor de Nurbrgring met het groene monster nog even aan de bak moeten. In race 2 moet ik wat harder werken dan in de race een dag eerder. Niet alleen is het bloedheet in de wagen, of kreeg ik dat toch van alle aanwezige pitspoezen, in mijn kielzog blijven Classic Racing League driver , de klasse waar we de baan mee delen dit weekend, Dieter Dormann in een razendsnelle BDA en jawel die verdomde Ronald mij goed volgen. Aan het einde van de race rijden ze zelfs het kleine gaatje dicht en moet ik stampen voor wat ik waard ben. De turbo’s zitten er weer voor . wederom ga ik als 4e over de streep. Het maximale haalbare dit weekend. Ronald wordt twee keer 5e en ik voel zijn adem steeds dichter in mijn nek blazen. Kluit zet de auto nadat die niet meer kan schakelen aan de kant. Hij heeft geen zin de boel kapot te maken. Later blijkt een kapotte koppelingscilinder de oorzaak. En dat is nu weer zo’n onderdeeltje dat bij mijn auto al 5 jaar geen onderhoud nodig heeft. Ik zei het al het is back to basic met de gedachten gang en beiden auto’s totaal anders benaderen. Een ding heb ik dit super weekend geleerd. Als je totaal niet gestrest wilt racen moet je in de eerste plaats niet in een bestuur van de YTCC gaan zitten en de Alpines meteen verkopen . Een BMW 325i kopen, Ruben reed een totaal probleemloos weekeinde en had zelfs tijd om lekker te gaan slapen tussen de trainingen en wedstrijden. Zijn motorkap ging het gehele weekeinde niet open. In tweede instantie het in je kop vastspijkeren van de gedachte dat je 6 Alpines op de baan moet zien te houden. Dan valt al het werk dat erop je afkomt bij twee weer enorm mee. Maar misschien ben ik een beetje een masochist en vind ik het lekker om alle drukte in mijn koppie te hebben. Nog zes weken naar de volgende race, nog genoeg werk moet er verzet worden aan het nog meer verbeteren van beiden auto’s uit Dieppe en dan begint het gehele circus weer van voren af aan. Locatie de Nurburgring. Geloof het of niet ik heb er nu alweer enorm veel zin in. Vooral omdat ik mijn oude strijdmaatjes van vorig jaar op Le Mans weer tegenkom. De franse Salooncar racers. Ga wel het gehele weekeinde bij hun zitten kan ik enorm gaan relaxen want met een stukje stokbrood, Frans kaasje en wat wijn is het zelfs in Duitsland leven als god in Frankrijk. De beste manier van ontstressen.
Groep IV test Zandvoort
Weer een schooljaar voorbij
En dat is twee !!!!!!!!!!!! Ik zit helemaal te flippen achter het stuur van mijn A310. Ik ben zo net alweer voor de tweede keer zonder het gas te liften volle pot omhoog gegaan op Eau Rouge. Inderdaad de beroemde bocht op het circuit van Spa Francorchamps, dezelfde bocht die mij precies een jaar geleden liet weten dat hij zich niet altijd gewonnen geeft. Ik heb er lang tegenaan zitten hikken of ik het nog wel zou durven of niet en in de ronde voor deze nieuwe poging was het ook al gelukt. Gewoon full pull naar boven, gewoon met het idee in het achterhoofd gaat het weer mis dan gaan we maar meteen op deze zonovergoten ochtend aan het bier. De thrill duurt echter maar 15 seconden want bij de volgende chicane aan het eind van het lange rechte stuk zie ik iets voor me wat me meteen weer even mijn plezier ontneemt. Mijn beiden teamgenootjes hebben het voor elkaar gekregen elkaar in een vrije training te raken. Waar zijn die nu in hemelsnaam mee bezig zit ik de volgende ronde te brainstormen. Terug in de paddock is het even heel erg stil in de Equipe Jaronn tent. Ronald heeft zijn rechter zijkant flink in elkaar en Ruben is nog niet terug met zijn auto van het circuit. Lekker zeg denk ik bij mezelf dat gaat een gezellig weekendje worden. Gelukkig zijn zowel Ruben en Ronald heel erg volwassen homo sapiens die een behoorlijke rug hebben en wordt het het gehele weekend met ook de hulp van het “meneer Geeris team “, heel erg gezellig in de EJ tent.
Na zo snel in de vrije training het eau rouge syndroom van me af te hebben geslagen zit ik lekker in mijn vel. Heb nog steeds een beetje de pest erin dat we er niet in zijn geslaagd de tweede Alpine op tijd na de race van Assen klaar te krijgen maar in mijn eigen vertrouwde karretje gaat het best lekker. Dit weekend heeft het autootje het enorm zwaar. Hij staat te kraken aan alle kanten en als ik zachtjes over de paddock rijdt klinkt hij meer als een oude Kever met veel te droge ophangings rubbers in het onderstel dan een stoere racewagen. Maar op de baan gaat hij als de brandweer. De tijden van het jaar ervoor worden al heel snel gehaald en in de kwalificatie ben ik maar liefst 3,5 seconde sneller als in 2009. Een derde tijd bij de Youngtimers en 8e algemeen in het gecombineerde Alfa Romeo Trofeo en Netservices YTCC veld. Die mix van Alfa’s en Youngtimers is weer zeer geslaagd. Op de paddock is het hectisch, de Alfa’s, Westfields en Youngtimers staan gebroederlijk door elkaar gehutseld en dat geeft een geweldige sfeer. Overall is er bedrijvigheid te vinden en vooral in het Alfa kamp wordt er elke keer als de wagens van de baan komen driftig gesleuteld. Ook aan mijn auto want er zijn voor het eerst dit jaar een paar kleine problemen. In iets wat we in vijf jaar nog nooit eerder hebben gehad het koelsysteem. De druk erin wordt te hoog en via het expansievat wordt er regelmatig koelvloeistof naar buiten gegooid. En dat is niet iets wat je heel erg graag ziet gebeuren. De koppakking dat is de gewetens vraag maar daarvoor is de druk opbouw weer te laag. Het gehele weekend zijn we ermee bezig en het probleem blijft ons achtervolgen. We kunnen ermee racen dus besluiten we gewoon ervoor te gaan en zien waar het schip strand. Dat stranden valt uiteindelijk wel mee. Ik zei het al de A310 gaat als de brandweer op Spa. In race 1 op zaterdag kan ik het tempo van Marcel Frijlink in de nog steeds sneller wordende Escort RS1600 en Mick de Jonge in zijn 21 Turbo niet bijhouden. Maar Porsche rijders die ik wel verwacht kunnen mij weer niet bijhouden. Ik krijg het tijdens de wedstrijd aan de stok met de zwitser Rene Hadorn in een hele mooie maar vooral bloedsnelle Alfa Romeo Sprint. De 1600cc in zijn auto lijken er wel 3600 zo hard gaat het apparaat. Rene en ik strijden ronden lang spiegel aan spiegel en de positie wisselingen zijn niet te tellen. Als hij in de laatste ronde mij weer passeert doordat ik gehinderd wordt door achterblijvers besluit ik een heel gewaagde inhaalpoging te ondernemen. Ik pak hem buitenom in de laatste chicane en ga met nog geen tiende verschil net voor hem over de eindstreep. 3e bij de YTCC en 8e algemeen. Dit was genieten, racen zoals racen hoort. Rene en ik omhelzen elkaar na afloop, hij vindt me een top driver, heeft genoten maar datzelfde heb ik ook gedaan van zijn rijkunsten. Mijn onboard beelden zeggen genoeg. Dit was soms bijna hogeschool autosport.
De volgende race is op Zolder. Zolder haat ik intens. Maar ga er wel altijd heel erg hard. Als de kleine gele me niet in de steek laat dan moet een podium ook daar haalbaar zijn. Assen 104-05-2010 
Ik heb zelden een groep monteurs er zo doorheen zien zitten dan op de zaterdag ochtend 1 mei 2010 in Assen. Ron Kluit heeft net de tweede gifgroene Alpine van het team binnen gebracht met wederom een kapotte motor in de achterzijde. Het is de tweede deze week en het team van technici weet even niet meer wat er in hemelsnaam aan de hand is. Vooral Dinand onze motorbouwer zit in zak en as en begrijpt er echt helemaal niets meer van. Ikzelf ook niet, Ron mijn trouwe monteur evenmin. We hebben in al die jaren dat we nu met een Alpine racen dit nog nooit meegemaakt. Ik zit er even helemaal doorheen. De week voor het raceweekeinde is het elke dag niet vroeger geweest voor de luikjes van de ogen sloten rond de klok van 02.00 uur. Het lichtje is dus even uit. Ondanks dat ik de snelste op de baan ben in de ochtendtraining is mijn humeur ver beneden het vriespunt gedaald. Ook bij Kluit want die ziet zijn debuut na 25 jaar niet doorgaan tegenover vrienden en sponsors. Jan is even de reddende engel, in de middag zorgt hij ervoor dat beide kapotte motoren al in Geesteren bij Dinand liggen zodat die op zijn gemak naar de oorzaak kan gaan kijken. Het geeft mij de rust in mijn ledematen zodat ik mij op de rest van het weekend kan focussen op rijden, rijden en nog eens rijden.
Een valse start van het YTCC seizoen, dat kan je van het Classic Car Festival op Assen gerust wel zeggen. Een veel te klein deelnemersveld van de YTCC, 20 stuks, totaal geen beloofde klassiekers op de paddock, kortom een sfeer om snel te vergeten. Echter op de baan wordt er geracet en dat ook in de YTCC als nooit tevoren. De natte kwalificatie is een prooi voor mijn teamgenootje Ruben Anders. In zijn M3 rijdt hij weer zoals gebruikelijk met zijn Dunlop regenbanden de baan droog en is voor niemand bij te houden. Erik den Dekker in zijn snelle Porsche 944 Turbo kan hem met moeite bijhouden en ikzelf zet de auto op de derde stek. En met de zeg maar echte “time period” banden onder mijn Alpine kan ik daar niet meer dan tevreden over zijn. Het verse rubber kwam niet op tijd binnen voor Assen en de sets slicks en regenbanden waar ik het dit weekeinde mee moet doen zijn niet echt van het kaliber daar ga je vandaag wereldkampioen mee worden. Ronald ook in zijn net aangeschafte BMW M3 maakt een verkeerde banden keuze. De baan droogt voor hem helaas niet snel genoeg op om met zijn set Toyo intermediates net een snelle tijd neer te zetten. Die heeft dus voor race 1 op de Zondag wat te doen. Ik slaap door de motorproblemen van Ron Kluit enorm slecht. Zit de gehele nacht te piekeren wat de oorzaak kan zijn en ook hoe de benodigde duitjes voor de reparatie weer bij elkaar te sprokkelen. Maar bij de start ben ik echt helemaal wakker. Misschien mijn beste start ooit. Vanaf de tweede rij schiet ik als een kogel tussen Ruben, die op de pole weer als vanouds staat te dansen op zijn achterbanden bij de start en Erik den Dekker door. Ik heb bij de eerste bocht al zoveel voorsprong dat ik die zelfs heel rustig kan gaan aanremmen. Eigenlijk verwacht ik dat Erik mij weer snel achterop het lange rechte stuk zal gaan inhalen. Met zijn turbo is het daar met grote stappen thuiskomen. Maar ik win in de bochtige gedeelten zoveel op hem dat ik iedere keer net voldoende lucht heb om ervoor te blijven. Wanneer Ruben alle olie uit zijn motor op het wegdek neerlegt ontstaat er een safety car situatie van zo’n drie ronden. Tijd om even te bekijken hoe ik bij de herstart twee Turbo’s voor kan blijven. Erik en Mick de Jonge in zijn Renault 21 Turbo zijn wakker. Alle trucs die ik uithaal als de safety car zijn lichten uitdoet om hun Turbodruk zo laag mogelijk te houden trappen ze niet in. Toch win ik de sprint over start finish naar de eerste bocht nipt. He met dit motortje wat van de winter door Dinand is opgefrist is eigenlijk helemaal niets mis mee. De 500 toeren die ik meer mag draaien van hem komen nu echt van pas. De hogere inlaat kelken met speciale filters van K&N zorgen ervoor dat de V6 trekt als een beest en dat compenseert het te weinig vermogen en topsnelheid tegenover de turbo’s achter mij. Met nog verser rubber weet ik dat deze jongen er zeker nog een seconde van kan afsnoepen. Mick doet nog wel een poging aan het einde van het rechte stuk achterop het circuit maar mist de chicane schiet rechtdoor via de escape route en krijgt iets later problemen met de voortrein. De weg naar de finish is daarna lang. Erik en ik knokken ronden lang om elke centimeter asfalt richting die, soms als die uithangt, zo mooie geblokte vlag. Hij komt voor mij precies op tijd. Erik is de laatste ronden veel sneller, mijn achterbanden heb ik iets teveel van gevergd en ik zit meer naast dan op de baan. De complete trukendoos gaat open en met 0.110 seconde voorsprong win ik de eerste race. Na alle ellende met de motoren van Ron zit ik te gillen in mijn auto van plezier. Als ik het parc fermee inrijdt zie ik ook voor het eerst dit weekeinde de technische crew weer lachen. “Precies” zou Ronald zeggen, dit is even wat ze nodig hadden. Als ik uit de auto stap een knuffel krijg van mijn team, van Erik wegens de gave strijd en hoor dat Ronald vierde is geworden kan mijn seizoen nu al niet meer stuk. Bijna twee podiumplekjes voor de Equipe in de eerste race, wat zal de rest van het seizoen wel niet gaan brengen. Ruben zijn motor is stuk en goed ook. Een plug in het oliekoelsysteem is eruit gevlogen en het doorrijden na dit mankement heeft het BMW motortje geen goed gedaan. Ruben zijn gezicht staat op onweer, hij zit er net zoals ik een dag ervoor helemaal doorheen. Hij excuseert zich wil naar huis en ik kan hem geen ongelijk geven. 24 uur daarvoor zat ik ook met die gedachte. Je kan wakker zijn bij race 1 maar ook mega zitten te slapen bij race 2. Vanaf de pole vertrekken in zijn derde versnelling, heb nieuws voor u dat gaat ook niet met een Alpine. Ben je dan wakker of ben je dan niet wakker zit ik te brommen. Dat ben je dan wel meteen als je zelf merkt dat je een beetje dom bent geweest want het is bij de start meteen even heel druk om mij heen. Ik kom de eerste bocht als 8e door, ga er even voor zitten en bij de eerste doorkomst zit ik al weer op een derde plaats. En dat is het maximale haalbare dat wist ik al voor de race. Op mijn “time period” Dunlops heeft de Alpine nul komma nul grip. Ik ga echt alle kanten op en kan de twee Porsches van Erik den Dekker en Tjalco Jilesen niet bijhouden. Op banden gebied hebben die de zaakjes iets beter voor elkaar dan bij mijn team. Het is heel houden en naar huis brengen dat ding zit ik bij mijzelf te overpeinzen. De achterstand op de twee loopt gestaag op maar achter mij zit ook zo’n gat dat ik de laatste ronden in de cruise control naar de finish kan rijden. Niet echt racen maar dat kan op dit rubber ook echt niet. Zelfs bij het opschakelen van 4 naar 5 heb ik nog wielspin en als ik op het rechte stuk daardoor bijna achterste voren sta vind ik het wel welletjes. Een 1e en 3e plek dat hadden we als team nooit gedacht. Ronald zelfs 4e. Equipe Jaronn heeft bewezen weer mee te doen voor de prijzen in 2010. Nu nog een goed motortje in de #222 Alpine en Ron kan ook dat gelukkige gevoel na 25 jaar weer beleven. Next race Spa, Racegroeten Randall Assen 2
Is racen leuk, ja racen is leuk maar soms ook even niet. Voor de Alpine afdeling van Equipe Jaronn was het een wilde week, nee eigenlijk maand, voor de aanvang van het nieuwe seizoen. Een paar dagen voor de eerste race kon Ron Kluit eindelijk zijn nieuwe A310 uitproberen op Zandvoort. Daar ging de motor al na 4 ronden stuk. De koppakking werd eruit geblazen, waarschijnlijk een euvel wat al bij de vorige eigenaar was ontstaan. Niet getreurd de Equipe heeft voor hetere vuren gestaan en voordat zelfs Ron er erg in had zat er alweer een nieuwe motor in de achterkant van de A310.
De races in Assen werd dus de echte uitdaging voor Ron om eindelijk te kunnen knallen in zijn gifgroene raceauto. Maar veel verder dan 5 rondjes vrije training kwam de sympathieke Haarlemmer niet. Wederom liet de motor hem in de steek. Maar ditmaal is de oorzaak echter iets erger dan een koppakking. Bij het demonteren van de motor bleek die van binnen totaal verwoest te zijn. Een duidelijk gevalletje van over dat er inwendig even iets niet in orde is. De technische staf is wel enorm blij dat het euvel niet in het compleet vernieuwde koelsysteem zit. Voor Spa krijgt Ron een nieuwe motor die eerst op de testbank helemaal gecheckt zal worden.
Groep 4 in oorlogsuitmonstering Nieuwe motor Groep II top He's green, very much green !!!!!! HIJ IS GROEN, HEEEEEEEEEEL GROEN   Yep groen heel erg groen   Alpine Gr IV 01-04-2010     Het is zweten in het Alpine kamp want de nieuwe Gr IV Alpine van Ron Kluit ligt ongeveer, door zeer drukke werkzaamheden bij de spuiter, 2 weken achter op schema. Het wordt dus dag en nacht aan de arbeid om hem klaar te krijgen voor Assen, maar heeft de Alpine afdeling wel eens niet voor hetere vuren gestaan ??? Opbouw GrIV in volle gang
HistorX
Ron Kluit 2e rijder Alpine team Engine rebuild for the Group II A310
Our Alpine Jaronn chief designer Remco Arnold made some very drastic changes to our 2010 race cars. Project V12 and Project P34 will be track tested in the beginning of 2010.......... Project V12 Project P34 Randall his dreamcar |
