Equipe Alpine 2012

250 – Randall Lawson – Alpine Renault A310 V6 Gr4

__________________________________________________________________________________________________________________

Charade GP Historique 27-30 september

Rollercoaster

De weg voor me is een heel groot zwart gat. Ik zit alleen in de vrachtwagen van het raceteam en rijdt rond tien uur op de alweer laatste zondagavond van september op een vrijwel lege Tolweg van Clermont Ferrand richting Parijs. De radio staat zachtjes aan op een zender met vooral franse chansons gezongen door dames die in mijn beleving vast veel te blond en veel te mooi zijn. Niemandsland rijd ik door, want behalve de lichtbundel van de vrachtwagen voor me is er niet veel leven te bekennen rondom mij heen. Ik probeer mee te zingen met een Frans liedje dat mij redelijk bekend in de oren ligt en het is maar goed dat ik alleen zit want de noten zijn vast niet altijd helemaal zuiver. De spirit zit er ondanks de grote leegte helemaal goed in. Terwijl de vrachtwagen even door elkaar geschud wordt door een hobbel in het normaal gladde wegdek van de tolweg zit ik zelf ook nog na te stuiteren van een waanzinnig raceweekend op het beroemde maar vooral beruchte circuit van Charade vlakbij Clermont Ferrand. Samen met de Salooncar serie uit Frankrijk was het gehele weekend er een om niet snel te vergeten. Het circuit, de fransen, de ambiance en vooral de hartelijkheid en enthousiasme van het publiek was overdonderend.

Het was een lang weekend. Want al op woensdag reden Jan en ik samen de vrachtwagen naar Clermont Ferrand. Een hele rit van zo’n 930km die we in twee delen zouden afleggen. Het werd meteen ook de eerste keer in mijn leven dat ik ‘s nachts op een truckers parkeerplaats langs een tolweg zou overnachten. Ook wel een beleving op je vijftigste. Op donderdagmiddag komen we al aan op het circuit en zijn een van de eersten die een plekje op een dan nog groot en leeg paddock vinden. Het zigeunerkamp staat snel en als in de vroege avond de rest van het team arriveert gaan al snel de kurken uit de flessen wijn. We zijn in Frankrijk nietwaar. Op vrijdagochtend druppelt al snel de rest van de racepiloten met hun aanhang van verschillende raceklassen binnen. De paddock raakt voller en voller en het wordt er heel gezellig. Op de computer heb ik Charade inmiddels al velen keren gereden. Moet geen probleem zijn denk ik bij mezelf als ik voor de eerste keer voor een extra ingekochte vrije training op vrijdagochtend de baan oprijd. Foute gedachte heb ik al meteen na vier bochten. Dit wordt een zware dobber heb ik ook na het eerste rondje. Charade blijkt met zijn vele hoogte verschillen en blinde bochten even moeilijker dan gepland. Maar vanaf de eerste meters heb ik wel gelijk zoiets van dit is even geweldig zeg. Wat een baan wat een uitdaging. Elke ronde heb ik zoiets van he dit kan sneller, dit kan beter, hier ietsje later insturen, hier vroeger op het gas, hier van de curbstones afblijven en ga zo maar door. Wanneer ik weer aankom na een 25 minuten sturen bij de tent op het paddock zit ik te gillen van plezier in mijn auto. Deze baan is fantastisch, wat een rollercoaster, een groot pretpark. Mijn ogen rollen zowat van plezier uit de oogkasten. Ronald van Ooijen zit een beetje verdwaasd bij zijn auto voor zich uit te kijken. Charade heeft ook hem in dezelfde vrije training even wakker geschud. Ronald weet nog even niet wat er zonet is gebeurd met zijn geest en lichaam. Hij moet de baan even verwerken, maar is blijkt later al gauw ook in de ban van Charade en gaat de rest van het weekend super in de BMW M3. Net zoals Ruben Anders die weer heerlijk loopt te smijten met zijn 325i. Het plan is dat op de vrijdag middag nog wat meer getest wordt met de A310. Het komt er echter niet van. Slecht bericht uit Nederland volgt in de middag. Anne de vrouw van mijn grote maat en eeuwige rots in de branding Jan heeft een beroerte gehad en is opgenomen in het ziekenhuis van Zwolle. Jan en ik kijken elkaar even verdwaasd aan. Knuffelen als echte kerels, want dat mag dan, elkaar even flink en zitten even in een fase van wat nu. Racen en plezier hebben is dan even niet meer belangrijk. Helemaal niet meer. Jan wil naar huis en begrijpelijk. Ik ben de rest van de middag bezig met contact met Nederland om hem op een of andere wijze terug naar Nederland te krijgen. Dat lukt en als ik Jan op de luchthaven van Lyon aan het begin van de avond afzet en er een ticket is geregeld voor een vlucht op de vroege zaterdagochtend weet ik dat er een missie wederom geslaagd is. Jan naar huis, naar zijn meisje en de 240 km die ik in het donker alleen terugrijd naar Clermont Ferrand doe ik met een grote smile op het gezicht. Ik weet dat ik van Jan nu plezier mag en vooral moet hebben. Toch is het vreemd om je maatje alleen achter te laten in een Hotel bij een groot vliegveld in een vreemde stad. Helemaal alleen met een hoofd dat ook nergens naar staat. Maar Jan en ik kennen elkaar al heel lang en hij wil niet anders dan dat ik er nu helemaal voor ga. Ik slaap slecht, mis het snurken van Jan, we liggen altijd in dezelfde ruimte in de vrachtwagen te slapen, en dat is vreemd want normaal wordt ik daar ook wakker van. Ook begint het te regenen en ik weet dat ik in de diepe shit zit. De kwalificatie in de morgen op Zaterdag wordt een hele natte. En met nog steeds geen nieuwe regen achterbanden, ze zijn in de goede maat gewoon niet te vinden, stel ik me maar een doel, houdt dat kreng uit de muren. Ik ga vooral met de achterzijde alle kanten op en heb vooral bij het uitkomen van de bochten totaal geen tractie. Na 5 ronden houd ik het voor gezien in de kwalificatie, ik ben de auto totaal aan het overrijden. De wagen kan veel meer dan de banden aankunnen en als ik een paar behoorlijke momentjes op de baan heb gehad vind ik het verstandiger om de wagen in de pits te parkeren. Als ik door de mobilofoon aan Marcel Poelman van Tim-tuning die ook is meegereisd en nu de honneurs van Jan waarneemt, doorgeef dat ik daarom stil sta heeft hij meteen zoiets van wordt je verstandig jochie. Ik en verstandig dat is ook weer wat nieuws, maar ja kennelijk doet iets ouder worden dat met je. 14e sta ik op de grid, Ronald is 10e en Ruben 13e.

Werk aan de winkel dus voor de race. Op zaterdagmiddag staat die gepland en het circuit is droog. Vanaf het groene licht ga ik er vol voor. De auto stuurt fantastisch dat hebben we inmiddels helemaal goed voor elkaar. Ik heb net zoals in de oude vertrouwde Groep II ook hetzelfde vertrouwen in de wat dikkere wagen. Kan er alles mee doen wat ik wil en eigenlijk is de wagen heel handelbaar geworden tov begin van het seizoen toen ik er zelfs bang in was. Alleen op Charade heeft de versnellingsbak het enorm zwaar. Op Zolder hadden we er al problemen mee maar dat weten we toen aan de hogere buiten temperaturen van dat weekend. Op Charade is het niet warm, ook niet koud, maar de bak heeft nog steeds kuren. Drie is bijna niet te vinden en ook twee en vier hebben moeite om geselecteerd te worden. Op een baan waar je alleen maar aan het schakelen bent natuurlijk niet helemaal prettig. Ik maak er het beste van kan het tempo van de auto’s voor me redelijk volgen maar niet echt aanvallen. Een 10e plek en 2e bij de YTCC is mijn deel. Ronald zit 5 seconden achter mij en Ruben valt op zijn gegroefde banden terug naar plaats 23. Johan Beekman wordt 7e algemeen met zijn dikke Porsche eerste bij de YTCC en is op weg naar het kampioenschap. Ik ben tevreden na afloop van de wedstrijd. Charade heeft mij in zijn greep. Met elke ronde dat ik er rijd krijg ik het er steeds meer naar mijn zin. Ondertussen worden op de paddock door de Fransen de voorbereidingen getroffen voor een feestje in de avond waar wij allemaal zijn uitgenodigd. Ben normaal niet zo’n fan van de franse keuken maar vanaf nu helemaal om. Een feestmaal wordt er geserveerd en dat de volgende dag de veiligheidsriemen in de auto een klein beetje losser moeten zegt genoeg. Het wordt heel gezellig en de chemie tussen YTCC en Salooncar bereikt ongekende hoogten. Dat gaat vast nog veel vaker gebeuren in de toekomst.

Op Zondag half drie mogen we aan de bak voor race 2. Met nieuwe achterbanden heb ik meteen meer grip bij het uitaccelereren van de bochten. Vanaf de start ontstaat er een heel mooi groepje rondom me heen. Johan, “Gaga”beiden in Porsches, Drouilleau in zijn prachtige GTV ,Ronald en ik strijden ronden lang met elkaar. Ik zit te jagen op zowel Johan in de 964RS als “Gagag”in zijn Carrera 3.0RS. Ben ondanks minder pk’s , een klote versnellingsbak, sneller en wil er voorbij om aansluiting met de kop van het veld te behouden. Johan weet ik binnendoor te pakken in de eerste scherpe rechter na start finish, als ik meteen twee bochten erna ook “Gaga” wil inhalen schrik ik van zijn vroege remmen, schiet door en raak de blauwe snelle Porsche in de linker zijflank. “Gaga” verwacht mij niet aan de linkerzijde en stuurt gewoon in. Ik ben te gretig en heb niet het geduld om te wachten er voorbij te gaan. Een race incident dat wel maar ik sla mezelf voor mijn kop. Niet nagedacht Lawson, de wedstrijd is langer dan vier ronden. De schade aan carrosserie valt mee blijkt na de race maar de klap heeft mijn rechtervoorwiel krom gemaakt en de stuurstang verbogen. Ik knal door met een trillend stuur en bochten naar links wil de wagen helemaal niet meer. Rechts gaat redelijk, links is een drama. Johan en Drouilleau gaan mij snel voorbij en verdwijnen langzaam uit het zicht. Ronald dringt ondertussen aan maar ik maak mij voor mijn teamgenootje zo breed mogelijk. We vonden Ronald af en toe te soft dit seizoen en ik heb nu zoiets van maatje als je er voorbij wilt laat dan maar eens zien dat er ook een tijger in je schuilt. Die zit erin dat weten we maar Ronald moet hem alleen af en toe nog ontdekken. Of zichzelf wakker schudden. De tijger komt in Ronald los in de laatste ronde om een moment dat ik het helemaal niet meer verwacht. De eerste bocht na start finish is een bijna volgas linker doordraaier. Met als enige nadeel dat bij het uitkomen de muur op minder dan een meter naast de lijn staat. Ronald knalt zijn rode bolide binnendoor aan mij voorbij, met een hele hoge snelheid, ik schrik stuur iets naar rechts om ruimte te geven , kom op het vuil en moet alle zeilen bijzetten om uit de muur te blijven. Ronald ondertussen zit ook in de problemen, heeft een klein beetje aan de binnenzijde de curbstones geraakt en de auto in onbalans gebracht. Gevolg hij dweilt naar buiten en gaat met de gehele zijkant van de wagen vol de muur in. Een gebroken aandrijfas tot gevolg en het is meteen game over. Guus de Koster die achter ons rijd profiteert en gaat ons voorbij. Hij wordt 8e algemeen, twee plaatsjes achter Johan en 1 voor mij. Johan 1ste bij YTCC, Guus 2e en ik 3e. Met een auto die niet stuurt na de klap in de eerste ronden toch wel een top positie. Johan wordt algemeen kampioen bij de YTCC. Zestig is ie inmiddels dus dat betekend dat ik daarvoor ook nog tien jaar de tijd heb.

Op de paddock vallen “gaga” en ik elkaar in de armen. Hij is boos op zichzelf dat hij me niet gezien heeft. Ik ga op me knieen voor hem dat ik zo stom ben geweest om niet enkele bochten te wachten. Thats racing zou Tom Coronel zeggen maar het blijft me niet lekker zitten. De eerste keer in zeven jaar YTCC racen dat ik zo’n inhaal inschattingsfout maak. Heb een winter de tijd om dat uit mijn systeem te halen.

In de verte doemen allemaal felle lichten op. Ah ze kunnen weer wat centen uit mijn zakken trekken. De section poeage is alweer voorbij. 100 euro lichter stuur ik de neus van de vrachtwagen verder richting Parijs. Het wordt drukker op de weg de bewoonde wereld is in aantocht. Op de radio inmiddels Charles Aznavour met “The old fashioned way. De blonde dames zijn kennelijk ook al gaan slapen. The old fashioned way, hoe toepasselijk voor een kerel op middelbare leeftijd, alleen in een oude Volvo vrachtwagen met daarachter een oude Renault Alpine op de trailer. Als ik net na Parijs de “‘truck” tussen andere vrachtwagens rond half een ‘s nachts parkeer langs wederom een tolweg en mijn bedje achterin opzoek moet ik een klein traantje laten als ik de bokaal op het aanrechtje in onze leefruimte zie staan. Deze is voor Anne en Jan en mijn eigen moppie. Het was een geweldig seizoen met een geweldige afsluiting. We wisten met de nieuwe motor niet waar we aan begonnen, geen idee wat het seizoen zou brengen maar uiteindelijk is alles voorbeeldig goed gegaan. Dankzij een heleboel inmiddels zeer goede vrienden en sponsoren. Zij weten wel dat de aai over hun bol die ik ze geef heel veel dank betekend. De Groep IV heeft nog veel meer potentie, de kleine foutjes halen we ervan de winter wel uit en dan staat er een bom klaar voor 2013. Wat dat ook brengen mag.

( en met Anne, daar gaat het inmiddels op het moment dat ik dit schrijf al wat beter mee. In het revalidatie centrum heeft ze nog een hele lange weg te gaan, maar Anne is net zoals mijn moppie een knokker dus dat komt, met wat geduld, allemaal wel weer goed)

___________________________________________________________________________________________________________________

City Racing Rotterdam 26 agustus Alpine populair tijdens jaarlijks terugkerend spektakelstuk in de straten van de havenstad. Dankzij de VKV Renault groep konden diverse Alpine Renault rijders hun trotse bezit de sporen geven door de straten van Rotterdam. Natuurlijk waren wij daar ook bij en de groep IV was populair vooral bij het vrouwelijk schoon.

Girls and Alpine (16)
Pornoster “Rihanna Samuel” vind de Alpine tof
Girls and Alpine (17)

____________________________________________________________________________________________________________________

Zolder Racefestival
’17-19 augustus

Het is bloedheet, het is het Zolder racefestival, en ik zit op de vrijdagmiddag in de eerste kwalificatie voor het eerst dit jaar met een big smile achter het stuur van de Groep IV Alpine. Eindelijk doet de auto wat ik wil, eindelijk is er daar dan weer het vertrouwen. De veranderingen die we hebben gedaan aan de achterwielophanging na de races in Oschersleben werken perfect. Dat gevoel had ik in alle races voorgaande aan dit weekend nog niet in haar gehad. De temperatuur maakt me ook niet meer uit, al word het 45 graden of 55 graden of meer in de auto. De liefde is eindelijk weer terug.

Warm is het in België het gehele weekend. Ik heb zelfs de regenbanden thuis gelaten want die zijn echt overbodig. We zijn met een klein team afgereisd. Alleen Ronald is met zijn BMW M3 ook mee, Jan is er, Carlo en Dinand met de familie. Een gezellig klein clubje. Het zigeunerkamp staat al op de donderdagmiddag klaar voor het weekend. Een kamp met als extra twee zwembaden ( dankzij Anita en familie) want zo luxe is het dan ook weer wel. Die twee zwembaden kunnen na het weekend complete romans schrijven want er wordt wat afgesparteld in beiden. Door kinderen maar vooral door heel verhitte coureurs die na elke training en elke wedstrijd er koeling in zoeken en die terwijl ze met emmers water worden overgoten hele races analyseren. Ik zweer het in de Formule 1 zouden ze er jaloers op zijn.

Beiden kwalificaties gelden voor startopstellingen voor de opeenvolgende wedstrijden. Q1 voor race 1 en Q2 voor de race van zondag. Ik ga in beiden lekker. Het vertrouwen is dus terug en met tijden van rond de 1.52 ben ik tevreden. Langzamer dan ooit met de Groep II maar de hitte en de baanomstandigheden laten snelle tijden gewoon niet toe. Iedereen en vooral de Belgische Bravo rijders waar we samen mee rijden dit weekend halen hun targets ook niet. Met een 8e plek voor race 1 en een 7e plaats op de grid voor race 2 ben ik meer dan tevreden. De auto gaat als een kogel en ik durf er iedere ronde steeds meer mee. Iets teveel blijkt tijdens de 2e kwalificatie want ik kom er uiteindelijk achter dat de kleine chicane achter de pits toch niet vol in 4 kan. In de derde versnelling gaat ie super en dan moet vol in 4 toch ook kunnen schrijf ik mezelf voor. Talent overschat en ik ga er dan ook af en beland aan het einde van de training in de grindbak. Wel met een grijns op het gezicht van oor tot oor want als ie nou wel goed was gegaan dan was er een supertijd uitgekomen. Goed net niet dus en dat heeft een avondje werk met het schoonmaken van de auto tot gevolg. Ach, in deze hitte was het toch niet erg om met water te spelen dus een auto wassen is dan ook geen straf zullen we maar zeggen.

De race op zaterdagmiddag is voor mij een saaie. De, ik noem ze altijd maar platgeslagen Kevers met iets meer vermogen rijden iets te snel van me weg. Ikzelf ben te snel voor het jaren 70 veld en enkele iets minder vermogende Duitse degelijkheid auto’s. In niemandsland rijd ik en tijdens de wedstrijd doe ik dan ook wat tests met verschillende lijnen in verschillende bochten en de keuze in versnellingen voor opkomen rechte stuk en de kanaalbocht. Ik merk dat vooral met het uitkomen van bochten het vermogen niet lekker op de weg gebracht wordt. De 225/580 achterbanden kunnen het vermogen van de Kugelfischer PRV motor niet aan. Gevolg vaak doorspinnende binnen wielen als ik te vroeg het gaspedaal naar de vloer stamp. Met werkelijk niets voor me en ook helemaal niets achter me word ik 7e algemeen. Top want meer zat er ook niet in als naar het startveld en de trainings uitslag gekeken wordt. Maar een beetje strijd is natuurlijk ook wel weer leuk. In race twee heb ik het wel druk als zowel Bravo rijder Alois van den Boogaard in een Porsche 964 en fast lady Anita Renes in haar Lotus Sunbeam me wel kunnen volgen. Het is doorstampen vanaf ronde 1 en tijd voor wat uit te proberen is er echt niet. Als de versnellingsbak kuren begint te tonen wil ik het zelfs niet rustiger aandoen zo gretig ben ik dan ook weer wel om beiden voor te blijven. Vier ronden voor het einde krijg ik de pook na het uitkomen van de ziekenhuis bocht in geen een versnelling meer. Wat ik ook probeer hij wil niet en als ik uiteindelijk de 3e versnelling weer vind zijn Alois en Anita er al voorbij en hebben ze een voorsprong. Met wat kunst en vliegwerk weet ik versnellingen te vinden, met veel dubbel clutchen en vaak meerdere keren trappen op het koppeling pedaal kan ik toch schakelen en de race uitrijden. Anita kan ik daarbij nog verschalken, Alois is echter onbereikbaar. Een 8e plek is mijn deel en ondanks de bak problemen gaat de smile niet meer van mijn gezicht.

Zeker als ik na afloop met coureurs Benoist Deloison, Ronald, Paul Geeris, Johan Beekman, Dimitri Cuyvers en Anita de verkoeling van het zwembad opzoek. Die hadden we met zijn allen verdiend. Dinand schrikt zich rot als hij een half uur na de wedstrijd de temperatuur van de versnellingsbak opmeet. Nog steeds ver over de 100 graden geeft de sensor op de meter aan. Goed nou begrijpt hij ook wel waarom de bak het niet lekker deed. Met dit soort waardes doet niets het meer erin. We hebben dus weer wat op te lossen voor de volgende wedstrijd.

2012 ik zei het al het is een aftast jaar. Wat doet de nieuwe motor, wat doet de auto. We zijn met eigenlijk veel te weinig testmogelijkheden al een heel eind gekomen. Veel verder dan we konden dromen. De auto is een klein beetje verliefd op mij en ik op haar. Nog een paar hordes, wat extra koeling voor de versnellingsbak en vooral nu het grootste punt, hoe krijgen we met voldoende rubber achterop eindelijk het grotere vermogen op de weg. Banden zijn in 15″ in een bredere maat dan we nu hebben gewoon niet verkrijgbaar. Een grotere maat 16 “achter zou een optie zijn maar dat mag volgens het reglement weer niet. Maar ja geen rubber is ook geen optie voor de toekomst. Problemen zijn er om opgelost te worden zeg ik altijd dus met wat tijd komt dat ook wel weer goed. De auto verdient het, het team verdient het en ja ……na Zolder ik ook wel een beetje……toch?

________________________________________________________________________________________________________________

6-8 Juli GP der Stadt Magdeburg

KUTDING

Pfffffffffffffff, als ik terugkeer in de Equipe Jaronn tent op de paddock van Oschersleben, na de eerste vrije training van de GP der Stadt Magdeburg weet ik dat we in de diepe shit zitten. Nee ik heb niets in de prak gereden maar het scheelde vaak niet veel. De Alpine gaat als een beest tekeer. De nieuwe versnellingsbak met kortere overbrenging die we gemonteerd hebben na de race van Zandvoort werkt uitstekend. Op het korte circuit van Oschersleben heb ik nergens het gevoel dat ik er flink naast zit met de toeren. Weer een probleem opgelost dus. Maar de wegligging van de wagen is beroerder dan beroerd. Bij gas geven na het uitkomen van een bocht gaat de achterkant meteen in de overstuur en hoe ik ook corrigeer hij blijft daarin terugkomen. Allemaal op een manier dat ik totaal geen vertrouwen heb in de auto. Nee dit is het niet. Totaal niet.

We zijn met een kleine Equipe afgereisd naar Oschersleben. Alleen Ruben en Ronald zijn mee. Anita Renes met haar prachtige en bloedsnelle Lotus Sunbeam is te gast in de tent van de equipe. De Equipe tent wordt een bere gezellig verzamelplekje van veel Company Cloud YTCC en Salooncar rijders. Dat veel moet echter wel met een korreltje zout genomen worden want slechts 20 piloten zullen uiteindelijk van start gaan tijdens het unieke evenement. Uniek om de vele raceklassen, uniek met maar liefst 19 races en uniek omdat er tot zelfs na achten in de avond gewoon geracet wordt. Marcel Poelman van Tim Tuning en ik overleggen na de training wat te gaan doen. Ik probeer zo duidelijk mogelijk uitteleggen wat de auto nou precies doet waar en precies ook wanneer. Marcel zet de demper zetting aan de achterzijde anders en ook de wagenhoogte wordt aangepast. Allemaal zaken die in theorie moeten gaan werken.

Moeten gaan werken in theorie inderdaad. Maar in de praktijk doet de auto precies het tegenovergestelde van wat we ermee willen bereiken. De vrije training zit ik 3 seconden van de groep waar ik thuis hoor. Na de kwalificatie sta ik daar zelfs 5 seconden vandaan. Met een tijd van 1.53.099 zit ik 5 seconden achter Ronald en sta 12e op de grid. Zelfs Ruben met zijn 325 is sneller en auto’s waar ik normaal voor moet zitten zijn opeens totaal onbereikbaar.

Ik zie het even niet meer zitten. Zo’n randdebiel ben ik toch niet. Al het vertrouwen in het zelf sturen en de auto zijn even compleet verdwenen. De auto heeft nog steeds enorm veel overstuur, is beter te corrigeren maar nog steeds overheerst het overstuur. Marcel hoort mijn bevindingen aan, schud vooral veel zijn hoofd en is ook even het spoor kwijt omdat de auto precies het tegenover gestelde doet wat hij in theorie zou moeten doen met de veranderingen die gepleegd zijn. Wat een KUTDING uitgesproken met een Groningsdialect is meteen het nieuwe koosnaampje van Marcel voor de roze/groene Franse sportkar. KUTDING inderdaad.

Voor de eerste race op Zaterdag heb ik me voorgenomen er maar eruit te halen wat eruit te halen valt. Marcel heeft nog wat gerommeld aan de afstelling en hopelijk gaat dat wat brengen. Regen is echter de spelbreker om verder te testen. De eerste race van het weekend is een natte race. En ja in Zandvoort was dat al een probleem, er zijn nog steeds geen nieuwe juiste regenbanden gevonden. Op de oude Matadors weet ik dat ik weer problemen ga krijgen. Die krijg ik onderweg in de race genoeg, er is weinig grip achter en beiden zijruitjes worden vaak bewonderd zo scheef ga ik vaak over de baan. Ik rijd in niemandsland naar plek 9 en dat is het maximale haalbare. We weten nog niks maar op de een of andere manier heb ik een beter gevoel over de auto. Ik slaap daarom de zaterdag nacht als een roos. Hoewel 8x een groot glas Pasties ook wel meehelpt. Zondagmorgen, race 2, is een nieuwe ronde en vooral nieuwe kansen. Met nieuwe slicks aan de achterzijde ga ik voortvarend van start in een inderdaad kurkdroge race. Al snel bemerk ik dat de wagen nog niet optimaal is maar het uitbreken is zeker met 70% verminderd. Ik durf het gas dieper in te trappen en kan het tempo van de normaal ook rond mij rijdende coureurs gewoon weer volgen. Het vertrouwen is terug en meteen rij ik zo’n 5 seconden sneller als in de kwalificatie en zit weer ouderwets te genieten achter het stuur. Vooral ook omdat 30 minuten lang er wordt gereden op het scherpst van de snede. Tussen Company Cloud YTCC rijders, Marc Seesing, Johan Beekman, teamgenootje Ronald, Salooncar coureur Patrick Fuet en mij ontspant zich een megagevecht om elke millimeter Duits asfalt. De wegligging is nog niet helemaal wat ik zou willen maar ik kan met veel vertrouwen in de auto ouderwets knallen en mee met de grote kannonen. Ronden lang is het stuivertje wisselen en af en toe moet de trukendoos open om positie te houden. Maar dat doen mijn concurrenten op de baan net zo hard. Heerlijk racen is het en ik kan me niet voorstellen dat niemand van mijn concurrenten ervan niet zit te genieten. Van het groepje weet ik Johan niet achter mij te houden maar de rest wel en de 4e plaats algemeen voelt als een overwinning. Vooral omdat we op de goede weg zitten qua afstelling. We zijn er nog niet, nog lang niet, maar stapje voor stapje komen we dichterbij. De Alpine A310 Gr IV wordt langzaam toch mijn ding, maar volgens Marcel is en blijft het, ondanks een lekker brommertje achterin, een KUTDING.

Next stop, ZOLDER……

__________________________________________________________________________________________________________________

19-20 Mei Historische Zandvoort Trophy

Leuk !!!!!

We zijn hartstikke gek. Het is Zaterdagochtend 19 mei en ik sta in een hoekje te kijken naar het zigeunerkamp wat we een dag tevoren hebben neergezet op de paddock van het circuit van Zandvoort. De Historische Zandvoort Trophy zorgt voor een bomvol paddock met veel historisch materiaal en de ruimte die we nog vonden was beperkt. Mijn teamgenootjes lopen rondom hun auto’s en met 7 auto’s in het tentenkamp staat de boel tot in de laatste centimeters vol. Veel te vol eigenlijk, daarom we zijn hartstikke gek. Maar wel gezellig want het ziet eruit als een zigeunerkamp waar een bruiloft met teveel gasten gehouden wordt zo druk is het binnen.

Zaterdagochtend en we moeten als team gelijk aan de bak, geen vrije training maar gelijk een kwalificatie. Ik ga helemaal op dezelfde afstelling weg als op Hockenheim. Gewoon even kijken ondanks de onderstuur problemen aldaar wat de situatie hier op Zandvoort is. Er zijn nieuwe schijven voor gemonteerd en remblokken en tijdens de eerste ronden in de kwalificatie ben ik bezig die eerst rustig in te trappen. Daarna is het volle bak gaan en gelijk merk ik dat hier op Zandvoort het onderstuur veel heviger is dan op Hockenheim. Ik kom geen een korte bocht door en ook de versnellingsbak verhouding is niet echt optimaal te noemen. Beneden de 4000 toeren doet mijn motor helemaal niets dat wisten we al en vaak in de derde versnelling kom ik niet uit en verlies ik teveel kracht in de motor. Is drie vaak te hoog blijkt het tweede verzet weer te laag en jaag ik te hard in de toeren. Het is niet anders daar is dit weekend niets aan te veranderen. De wegligging wel daar moeten we aan werken. Met een 8ste tijd ben ik meer dan tevreden maar de tijd van 2.02 is ver weg van de target van 1.59 die ik mijzelf dit weekend voor ogen heb gesteld. Mijlenver weg want ik weet dat met deze set up dat nooit te nimmer gehaald gaat worden.

Voor Race 1 op de zaterdagmiddag besluiten we het te gaan proberen met de nieuwe zachtere voorbanden van Dunlop om zo meer grip aan de voorzijde te creëren. Mijn start is super en al snel lig ik 5e in het ditmaal iets te kleine, 32 auto’s, CompanyCloud YTCC veld. Maar na twee ronden als de vaart er echt in begint te komen gaat de achterzijde van de wagen opeens hele rare stappen opzij doen. Onderstuur is er nog steeds maar veel minder, maar op de een of andere manier is de achterzijde veel onrustiger geworden. Ik kom geen bocht door, rijdt op de rechte stukken verloren tijd in, maar verlies overal gewoon teveel. De tijden van 2.03 en 2.04 zijn gewoon ver beneden de maat voor de Alpine en als teamgenoot Ronald van Ooijen en supersnelle lady Anita Renes in haar Lotus Sunbeam mij ook inhalen weet ik dat dit het dus niet is. Ik verlang even naar mijn roze trouwe Alpientje maar zet die gedachte snel opzij want dit is de kar waar ik het nu mee moet doen en we gaan gewoon door tot we hem goed krijgen. 10e wordt ik algemeen en dat dankzij een vroege finishvlag omdat Marc Seesing al de olie van zijn M3 op de baan neerlegt. Ruim na de wedstrijd overleg ik met Marcel van Tim Tuning wat we gaan doen. Marcel zit diep na te denken. Ik heb een nieuwe uitdaging. Hoe leg je een onderstel tovenaar uit wat je auto nou precies op de baan aan het doen is. In al die jaren dat ik race was het altijd roeien met de riemen die ik had. Bij mijn GrII was en is nog steeds gewoon niet veel af te stellen. Heb dat ook gewoon nooit gedaan het beestje deed het gewoon wel of niet. Nu heb ik opeens te maken met wagen hoogtes, camber, caster, ingaande en uitgaande demper afstellingen en nog veel meer. Het duizelt in de bovenkamer. Ook bij Marcel want een aantal gevoelens die ik doorgeef aan hem zitten lijnrecht tegenover elkaar. Er wordt van alles tegenover elkaar afgestreept en na een uurtje debriefing besluit Marcel het roer compleet om te gooien. Voor krijg ik meer camber, achter gaat de wagen omlaag en ook dempers worden anders afgesteld. Het voorzichtige van eerst dit en dan dat is compleet overboord. Onder het motto doet ie het niet dan doen wij het compleet anders.

Race 2 op Zondagmorgen geeft niet meteen uitsluitsel of de veranderingen daadwerkelijk hebben geholpen. Voor de race komt het met bakken naar beneden. Een regenrace dus en dat gaat niet meteen een antwoord geven of hij het met de veranderingen van de avond ervoor nu wel of niet doet. Mijn start is weer top pak gelijk zowel Ronald als Anita terug en doe het de eerste ronden rustig aan. Racen met een gepast budget heeft zo zijn nadelen. Ik mag mij heel gelukkig prijzen met een heleboel vaste en trouwe sponsoren. Daardoor kan ik het spelletje al jaren doen en elke cent stoppen we in de ontwikkelingen van de racewagens. Tip aan mijzelf, nu eens een keer niet elk dubbeltje omdraaien en gewoon eens een nieuwe set regen achterbanden kopen. Want het paar waar ik nu mee achterop rijd is inmiddels 7 jaar oud en die zijn echt op. Het blijkt gedurende de wedstrijd want ik ga werkelijk geen bocht zonder dwars te gaan door. Ook te vroeg op het gas betekend meteen bijna achterstevoren staan. Als ik eenmaal spin in de Audi S bocht heb ik nog maar een doel netjes naar huis brengen deze wagen. Ik kom met een grote smile uit de auto want het ging dan wel niet hard maar ik heb wel heerlijk zitten glibberen en glijden. Is ook wel eens leuk voor de verandering. 9e wordt ik vlak achter Ron Renes in zijn dikke Lotus Esprit die mij twee bochten voor het einde net pakt. Weer een Renes die me dwarszit. Ach kan ermee leven want Ron laat zien na 12 jaar niet in actie te zijn gekomen het racen toch niet verleerd te zijn. Het is echter ook meteen zijn laatste optreden van het weekend omdat door de vele decibellen die zijn wagen produceert hij van de wedstrijdleiding niet meer van start mag gaan in race 3. Inderdaad teveel geluid, we zijn natuurlijk wel op Zandvoort en dat mag nu eenmaal niet hier. Het gehele weekend worden de deelnemers op het evenement erdoor geplaagd. Zonde, doodzonde van zo’n leuk evenement.

Race 3 op de zondagmiddag is warm en kurkdroog. Tijd dus om er nu eens vol voor te gaan en te kijken of we op de goede weg zitten. Weer een superstart en meteen nestel ik me achter de kopgroep van de dikke kanonnen. Porsches 964′s , Toyota Supra en hele snelle BMW M3s.  Richting Scheivlak kan ik ze op snelheid gemakkelijk volgen, het gaat superhard maar ik heb het gevoel dat het nog harder kan. Even weer krijg ik vertrouwen in de auto. Totdat het Scheivlak zich aandient en de bochten erop volgend. Insturen doet de auto als de beste maar op het moment dat ik dat doe lijken de achterbanden wel lek. De wagen gaat met mij aan de haal niet normaal meer en hoe ik ook corrigeer iedere keer wil de kont weer naar buiten. Een hele bocht door. De kop van het veld kan ik daardoor niet volgen maar ik ben ook iets te snel voor de rijders achter mij. Ik zit in niemandsland en besluit door bochten op verschillende manieren aan te snijden testwerk te verrichten. Wat doet de auto dan en wat doet hij daar op deze manier. Niet bevorderlijk voor snelle rondetijden maar ik moet natuurlijk straks wel met een verhaal bij Marcel kunnen aankomen wat er nu echt loos is. Door mijn geklooi, maar ik ga ook zeker de laatste ronden niet echt hard meer, zit Anita Renes, ja weer een Renes maar nu weer die andere, de laatste ronde met haar Sunbeam helemaal in de kont van mijn pien. Ik kan haar nipt achter mij houden op de streep en wordt 7e algemeen en 1ste in de klasse. Maar dat vind ik helemaal niet belangrijk. Ik weet nu dat we er nog lang niet zijn met de afstelling van de wagen. We komen dichterbij maar we zijn er nog niet.

Leuk vind ik dit allemaal wel. Voor het eerst in 7 jaar racen met een Alpine ben ik echt bezig een auto te verbeteren. Inderdaad de GrII maakten we ook veel sneller in al die jaren maar dat ging met minder grote veranderingen als we nu mee bezig zijn. Racen met een doel het beter maken van de wagen is leuk. Moeilijker dan ik dacht maar wel leuk. Belangrijk is nu de feedback goed door te geven aan de technische crew. Vroeger deed ik maar wat nu is het bloed serieus. Marcel is streng wil gewoon alles weten en dat betekend alles in de hersenpan goed opslaan wat doet hij daar en wat dan weer in die bocht. Gelukkig voel ik de veranderingen redelijk goed aan. Goed ben misschien geen Peter Kox of een Cor Euser maar het gaat redelijk. De euforie van Hockenehim ondanks de wat mindere resultaten nu blijft bestaan. De smile op mijn gezicht zit er nog steeds, want ik ga racen weer leuk vinden. Het zomaar doelloos rondrijden en prijzen binnenhalen is voorbij nu is er serieus werk aan de winkel. En gaat het lukken de Alpine naar voren te krijgen, ZEKER WETEN.

__________________________________________________________________________________________________________________

13-15 April Hockenheim Historic

Happy man !!!!!!

Ik zit aan het eind van de eerste vrije training, op vrijdag morgen de 13e april, van de Hockenheim Historic als de motor achter mij in de auto opeens begint in te houden en heel raar klinkt. Free wheelend haal ik de pitstraat van het circuit net. Jan en Dinand wachten me daar vol spanning op. Als de motorkap eraf gaat komen vreemde dampen uit de carter ontluchting. Ik zie het gezicht van Dinand lijkbleek worden. Ik probeer de grafstemming in de pitstraat een beetje op te vrolijken, ‘Biertje”, maar dat is op dat moment niet de juiste gedachte. Ik heb Dinand zijn baby gemold en hij is not amused. We duwen de auto terug naar de tent op de paddock en daar gaat mijn trouwe motorbouwer gelijk op zoek naar de oorzaak . Terwijl ik mij omkleed en mijn gedachte al gezet heb op een weekeindje langs de zijlijn steekt er al snel een beter gemutst koppie om de hoek. Oorzaak gevonden jij kan vanmiddag gewoon kwalificeren. Zelfs op vrijdag de 13e blijkt de motor hufter proof.

Want de motor heeft het zwaar. Tijdens de test eerder in het jaar op Zandvoort durfde ik nog niet de motor te hoog in de toeren te jagen. Dat was ik 6 jaar niet gewend met mijn andere Alpine. 6500 toeren was meer dan genoeg maar deze mag 1000 toeren meer hebben en die moet ik ook van Dinand gebruiken. De conversatie daarvoor tussen hersens en rechtervoet was in Zandvoort nog niet geweldig hier in Hockenheim gaat de knop om. De motor wil het zwaar hebben dan krijgt hij het ook zwaar. Een juiste gedachte. Want vanaf dat moment blijkt de nieuwe motor een beest te zijn. De 50 pk meer zijn duidelijk voelbaar en vooral het doorschakelen van 3 naar 4 is een feest. De schop die je dan in de rug krijgt geeft kippenvel. Maar meteen beginnen dan ook de problemen. De vele pk’s (zo’n 250) geven de Alpine een totaal ander weggedrag. De wagen heeft te maken met heel veel onderstuur en het gehele weekend werken we via verschillende afstellingen eraan om dat op te lossen. Het lukt maar gedeeltelijk dus het blijft een aandachtspuntje voor de toekomst.

We zijn maar met een klein team in Hockenheim. Alleen Ronald van Ooijen en Ruben Anders zijn met mij meegereisd naar het Grand Prix Circuit. De rest is bezig met werkzaamheden en races op Zandvoort. We hebben het gezellig en maar drie auto’s in onderhoud geeft genoeg tijd om ook eens lekker rond te kijken op de paddock. Want er staat genoeg en het mooie van de Hockenheim Historic is dat je overal kan kijken en binnenlopen. De pitsen van de formule 1 teams zijn dan ook overbevolkt en de monteurs hebben het daar soms zwaar om tussen het in grote getale aanwezige publiek hun werk te doen. Maar het geeft wel een ontzettend gezellige sfeer. Hockenheim Historic racefestival is wel een goede om die voortaan in de kalender te houden.

Van een vierde rij mag ik vertrekken voor de eerste race op de Zaterdag middag. Mijn kwalificatie is goed gegaan. Zit met deze auto nu al onder mijn tijd van vorig jaar in de Groep II nipt, maar een seconde , maar ik zit er wel onder. Ik weet dat er meer inzit. In het bochtige gedeelte, het Motodrome, verlies ik zeker een seconde en ook in sectie 1 na start finish is een seconde te winnen. Met 2.01 zit ik er dus goed bij en een 1.59 zou helemaal geweldig zijn. Maar die tijd ga ik het weekend niet halen daarvoor zijn de wegligging problemen nog iets te groot.

Bij de rollende start van race 1 kies ik de achterkant van de dikke Porsche van Daniel Schrey. Die moet met zijn vele vermogen in zijn Porsche 911 K1 wel snel naar voren kunnen schieten. Een misrekening. De eerste bochten gaat hij met zijn auto als een slak en links en rechts vliegen diverse rijders mij voorbij. Van plaats 8 zit ik al snel op plaats 15. Werk aan de winkel dus. Twee rondjes warm ik mijn banden goed op en daarna open ik de aanval. Al snel loop ik op de voor mij rijdende auto’s in. Johan Beekman (Porsche 964), Fabrice Lefebre (VW Porsche Kever), Jack China (Porsche 964), Jeroen Veldhuis (Rover SD1) en de deen Carsten Anderson (911RSR) zijn druk met elkaar in gevecht. Dat duurt ronden lang en achter het vijftal zit ik op het vinkentouw. Als Jeroen uitvalt en ook Carsten motorproblemen krijgt is er ruimte om in te halen. Johan Beekman zet zijn tanden in zijn stuur als ik de aanval open op de 350pk sterke Porsche. Johan heeft inmiddels de laatste jaren zijn auto heel goed onder controle. Het wordt een kat en muis spel. Iedere keer als ik Johan in het bochtige gedeelte voorbij steek weet hij me puur op vermogen op het lange rechte eind aan de achterkant van het circuit weer te pakken. Toch versla ik hem nipt op de streep en ik zit te juichen als een gek in mijn auto. Achtste algemeen (5e bij de CompanyCloud YTCC) is een top plek in dit sterke veld. Maar meer nog ik weet nu na een heftige strijd wat ik aan de Alpine heb. We waren nog geen maatjes maar de liefde begint langzaam te komen. De Groep IV is een totaal andere auto met heel andere rijeigenschappen dan mijn ouwe vertrouwde Groep II. Maar deze is weet ik nu veel liever, veel vergeving gezinder en hij luistert absoluut beter naar koers wijzigingen. Alleen het onderstuur en wat ik al voorspeld had de voorremmen zullen verbeterd moeten worden.

Jan en Dinand zijn net zoals ik euforisch. Wat een race man, wat heb jij lopen stampen, Jan is weer duidelijk in zijn woorden. Ronald ondertussen is not amused. Hij heeft mega remproblemen met de Bimmer en hoewel we ernaar kijken de boel doorspoelen gaan die ook in race twee niet weg. Geen vertrouwen in een auto is het ergste wat een coureur kan overkomen en Ronald heeft daardoor een zwaar weekend. Ruben grijnst wel van oor tot oor heeft weer ouderwets zitten scheuren en hij heeft zijn BMW 325i die eigenlijk al rijp is voor een rustige dag in een bejaardenhuis weer een marathon laten rijden. Je hoort in de paddock gewoon dat het autootje moe is en het zwaar heeft gehad maar op de een of andere manier is hij nog steeds Ruben proof. Ze bestaan dus.

In race twee ga ik deze keer niet achter Daniel Schrey aan. Maak niet nog een keer dezelfde fout. Ik heb daardoor een wereld start vanaf wederom plaats 8 en al halverwege de eerste ronde lig ik 7e. Voor mij twee Proto’s van de Salooncar serie, de altijd snelle Jan Bot, Daniel Schrey, Tjarco Jilesen en Erik den Dekker in hun snelle Porsches. In de kont Fabrice Lefebre en Johan Beekman. Als Erik Tjarco torpedeert, Jan Bot met een gebroken wielophanging de grindbak opzoekt, een franse Proto uitvalt, lig ik opeens derde algemeen. Derde tijdens de Hockenheim Historic waaauw. Johan valt al snel mij aan en ditmaal kan ik hoe ik het ook probeer hem niet houden. Het onderstuur is immens en ondertussen hebben de voorschijven het zo zwaar gehad dat ik ze krom heb getrapt. Het was te verwachten want de auto loopt nu zo hard dat die het veel zwaarder hebben dan vroeger. Het stuurt slaat bijna uit mijn handen bij aanremmen van de korte bochten en hoewel ik blijf vechten weet ik dat het dit keer niet meer zal lukken Johan uit te remmen in het bochtige Motodrome. Vierde wordt ik, net niet naar het circuit podium maar een 3e plaats in het Company Cloud klassement voelt na een lange winter als een overwinning. Zeker als je verliest van twee hele snelle Porsches met veel meer vermogen aan boord. Ik heb een smile van oor tot oor op mijn gezicht en zelfs Dinand die vaak moeilijk zijn emotie kan laten zien zit enorm te genieten in de paddock. Zijn kostbare baby waar bloed zweet en tranen in zit heeft het volgehouden en ik weet vanaf nu dat we veel plezier aan deze motor gaan beleven dit seizoen.

De kop is eraf. We gingen dit jaar een experimenteel jaar in met een geheel nieuwe motor. Niet al teveel verwachtingen, lekker testen en kijken waar het schip strand. Maar die fase is nu al voor race twee voorbij. De focus is nu gericht om de auto beter aan te passen aan het grotere vermogen. De ophanging moet beter afgesteld en vooral de remmen zullen moeten worden verbeterd. Werk genoeg dus voor de volgende race op Zandvoort. I’m a Happy Man, dit wordt, nee is nu al een leuk seizoen !.

Randall Lawson

 

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*