Equipe Alpine 2011

#202 – Renault Alpine A310 GrII – Randall Lawson
#203 – Renault Alpine A310 GrIV – Ron Kluit


When I’m in the car and going fast, that is the time when I really get relaxed !

____________________________________________________________________________________

Zandvoort Trophy of the Dunes
2-4 September 2011

2011 Trophy of the Dunes7

Vind ik dit leuk, vraag ik mezelf af als ik richting GP chicane scheur, nee dit vind ik niet leuk, helemaal niet leuk. Maar het zat het gehele seizoen er al aan te komen. We zitten op het einde van de tweede race, tevens de laatste van het seizoen, van de NET Services YTCC op het circuit van Zandvoort tijdens de Trophy of the Dunes en mijn teamgenootje Ronald van Ooijen is mij in zijn BMW M3 net voorbij gegaan bij het oprijden van de Hunserug. De gehele wedstrijd zit hij me op te jagen en wat ik ook probeer, welk trucje ik ook uithaal, Ronald laat me als zijn prooi niet meer los. Ik weet dat hij sneller is maar mijn brein wil dat niet toegeven. Als Ronald me eindelijk pakt zit ik te genieten. Ik probeer te volgen maar voor mij gooit Ronald alle remmen los. Driftend door het Scheivlak, mega laat remmend voor de Nissan, Ronald zit op full attack. Voor ik het besef heeft hij een gat van 100 meter geslagen en dat rijd ik de rest van de wedstrijd niet meer dicht. Eindelijk verslagen door hem, het zat er het gehele jaar al aan te komen. Ronald is niet meer het lieve coureurtje, de softie die nooit aanvalt. Dit was racen en wagenbeheersing op het hoogste niveau. Heerlijk toch.

2011 Trophy of the Dunes5

De Trophy of the Dunes, een magische naam. Ik weet nog als kleine jongen dat het een van de evenementen was waar je het gehele jaar naar uitkeek. Anno 2011 mag de Trophy niet meer en kan ook niet meer de naam A evenement waardig dragen. Want wat moet je nou met 8 Formule Ford of 14 Radicals en net over de twintig Clio’s en Swiftjes. De NET Services YTCC met 43 deelnemers was absoluut de smaakmaker van het evenement maar de organisatie zag in voorpublicaties en tijdens het evenement de raceserie niet als een volwaardige raceklasse. Beelden op de CPZ site gingen tijdens de race op zwart en ook de TV camera’s langs de baan werden omgedraaid. Dit tot ongenoegen van het in beperkte mate aanwezige publiek die al vanaf de training het Youngtimer veld in hun armen hadden gesloten. Want er stond een mega startveld met heel veel bijzondere wagens. Ik had me daar als een van de organisatoren van de NET Services YTCC ook heel druk om gemaakt om zeker na het toch wel tot nu toe zeer succesvol gelopen seizoen nog een keer met de klasse te gaan vlammen. Dat lukte met een zoals de Belgen zo mooi kunnen zeggen “superschoon” startveld. Maar als je door Circuit Park Zandvoort vervolgens niet voor vol wordt aangezien weet je dat het waarschijnlijk de laatste keer is dat de duinen worden aangedaan.

Alle perikelen met de organisatie en alles eromheen verstoorde een beetje de rust in mijn koppie tijdens het lange weekeinde. Ik was meer bezig om het iedereen toch een beetje naar de zin te maken, vooral de Franse gasten van de Salooncar serie, dan met het racen op het circuit. Kaarten regelen, extra parkeerplaatsen , racetrailers laten verplaatsen etc. Voor zaken wat op grote circuits in Europa heel gemakkelijk ging was op Zandvoort vaak een brug te ver. Zal wel te maken hebben met de term A evenement.

2011 Trophy of the Dunes1

Ook binnen de Equipe gaat het laatste raceweekeinde niet alles van een leien dakje. Teamgenoot Ron blaast in de vrije training op Vrijdag de motor van de A310 Group 4 mega op. Dat is nummer 2 in twee jaar. Mijzelf is dat in 6 jaar in een race nog nooit overkomen en waar de fout zit is een beetje gissen. Ik leg het bij de korte bak in de Alpine en de beslissing is dan al snel genomen door mij dat de speciale nieuwe motor die klaar staat gekoppeld gaat worden aan een normale versnellingsbak net zoals in mijn trouwe A310. Ook mijn motor loopt in de vrije training niet optimaal. Slaat mega over. In de avond duikt Dinand bij aankomst op het circuit meteen onder de motorkap en checkt alles nog een keer. Het helpt, tijdens de kwalificatie op Zaterdag doet het brommertje het weer zoals hij het moet doen en kan ik eindelijk weer de schakelpunten en toeren halen die voor Zandvoort normaal zijn. We hebben een nieuwe uitdaging dit weekeinde. Het circuit wordt ditmaal verreden met de bijna nooit gebruikte GP Chicane. Die haalt een beetje de angel uit het aanrijden van het Scheivlak maar blijkt uiteindelijk best wel heel erg leuk om te rijden. Zandvoort veranderd er door in een totaal andere baan. Zo’n  6 seconde langzamer dan normaal en dat is behoorlijk veel.

2011 Trophy of the Dunes6

Ronald vliegt in de kwalificatie naar een 4e tijd. 1,2 seconde voor mij. GEWELDIG !. Ik sta op plaats 8, lijkt niet oke maar met een tijd die 3 seconde sneller is als in de vrije training weet ik dat mijn trouwe racebeest het weer doet. Marcel (20e) met een tijd transponder die af en toe weigert, Michael (22e), eindelijk met de Toyota die het doet, Ruben (14e) en Ron (23e), in een gehuurde Porsche 944 van Paul Geeris Motorsport, zijn ook tevreden met hun tijden. Marcel bromt een beetje na heeft wel zoiets welke ronde heeft die transponder het wel goed en welke niet goed gedaan. Tijdens de race zal blijken dat hij makkelijk 2 seconden harder gaat als in de tijdtraining.

2011 Trophy of the Dunes3

Race 1 op de zaterdagmiddag loopt niet geheel vlekkeloos. Chris van Schuppen en Jafeth Molenaar komen na het Scheivlak hard met elkaar in aanraking waardoor de wedstrijd al in de eerste ronde wordt stilgelegd met een code rood. Lang staan we in de bloedhete zon te koken op het rechte eind van Zandvoort, voordat we weer na 25 minuten worden losgelaten voor een nieuwe startprocedure. Bij de tweede start kom ik werelds weg en lig al bij de Gerlach op plaats 5. Het is trekken en duwen want het gaat hard in de kop van het NET Services YTCC veld. Al gauw zit ik in een groepje met Tjarco Jilesen (Porsche 964), Peter van de Molen (Porsche 944), de fransman Levebre (Porsche 911) en Ronald. We gaan hard heel hard en knokken voor elke centimeter terrein winst. Tjarco moet ik laten gaan maar Peter, Ronald en Fabrice Lefebre weet ik de gehele wedstrijd op zo’n 2 seconden te houden. De drie heren gaan met een verschil van nog geen seconde tussen elkaar vlak achter mij over de finishlijn. Close racen zoals close racen hoort te zijn. Ik word 6e algemeen. Mick de Jonge voor mij valt uit met een kapotte Turbo en dat betekend voor mij dat de 3e plaats in het algemeen klassement veilig is gesteld. Belangrijk, natuurlijk niet , wel leuk voor de analen en later mooi voor sterke verhalen in het bejaardentehuis.

2011 Trophy of the Dunes2

Tijdens het grote BBQ feest wat ‘s avonds voortreffelijk wordt geregeld door Handgraaf maaltijden uit IJmuiden en waar er vriendschappen ontstaan tussen de Franse en Nederlandse coureurs zit ik mega na te genieten van de wedstrijd. Mag de organisatie allemaal een beetje teveel werk zijn geweest voor Zandvoort, mijn race was er weer zo eentje waar ikzelf versteld van sta. Eentje een beetje on Randalls. Niet mijn beste ooit maar wel eentje in de top 5 zullen we maar zeggen.

Het is maar goed dat we op Zondag aan het eind van de dag moeten racen. Niet alleen is het op het feest op de zaterdagavond erg gezellig maar ‘s nachts om half drie hangen Ine, Dinand en ik al snel aan de stokken van de tenten van Equipe Jaronn. Zo erg gaat het tekeer op Zandvoort. De rest van het team is thuis of aan het stappen in het dorp . Met veel kunst en vliegwerk weten we de boel zo hier en daar vast te binden zodat alles op zijn plaats blijft staan. Op Zondag is het mooie weer van de Zaterdag totaal omgeslagen. Het is een stuk kouder en zo af en toe druppelt er wat water uit de lucht. Race 2 wordt een droge wedstrijd. Zesendertig auto’s en hun rijders zijn er uiteindelijk nog over van de in de kwalificatie gestarte 43 deelnemers. Zandvoort eist zo hier en daar zijn tol aan mechaniek en rijders. In race 1 heb ik er vol voor moeten gaan. Het heeft het beste van mijn achterbanden gevergd en vooral monteur Ron is er niet gerust op dat ik er nog een race op uit kan rijden. Hij besluit de banden in de werkplaats van Tim Tuning te draaien op de velg zodat er nog een beetje leven in zit. Al snel na de start weet ik dat inderdaad het beste van de achterbanden eraf is. De wagen heeft veel meer last van overstuur dan in race 1 en ik kan totaal niet het tempo draaien als een dag ervoor. Maar het is geen excuus om er niet vol voor te gaan. Niet zeuren trappen Randall, met deze term probeer ik mezelf elke ronde op te peppen. Maar het blijkt niet genoeg om de 6e plaats vast te houden. Hoe goed ik ook mijn best doe het autootje gaat gewoon niet harder. Ronald en ook Fabrice Lefebre weten we uiteindelijk te verslaan. Het verschil met Fabrice 0.082 op de streep. Helemaal niets maar wel een plekje lager dan me lief is. Je bent aan het racen nietwaar. 8e is uiteindelijk toch wel top in zo’n groot veld met dikke auto’s. In de uitloopronde gaat Ronald voor me helemaal uit zijn dak in zijn auto. Ik ben blij voor hem, weet nu dat ik zijn target voor dit seizoen was en het is hem gelukt. Goed wel de laatste keer natuurlijk, moet wel leuk blijven, maar dat merkt hij volgend jaar wel weer. In de Equipe Jaronn tent vliegen we elkaar om de hals. Ronald glimt van oor tot oor. Terecht hij was echt goed. Ik ben opgelucht geen noemenswaardige incidenten binnen het team. Alle auto’s ongeschonden qua plaatwerk uit de strijd gekomen. Michael rijdt twee races uit we zijn op de goede weg met de Toyota, Ruben rookt alleen wat banden op zijn manier op, Ron Kluit komt erachter dat een Porsche toch wel een betere racewagen is als een Alpine en Marcel, tsja Marcel. Hufterproof was de bijnaam van de motor in zijn Opel. Hufterproof omdat hij niet kapot te krijgen was wat Marcel ook probeerde. De laatste race van het seizoen blijkt Marcel toch een grotere hufter te zijn dan gedacht. Motor 0 – Marcel 1 zullen we maar zeggen.

2011 Trophy of the Dunes4

2011 wat een seizoen. We kenden met het team veel dieptepunten, crashes op Zolder (Randall en Ronald), een Toyota die maar niet wilde meewerken, motorplofjes van Ronald, Marcel en Ron, maar en dat is veel belangrijker ook ongekende successen. De auto’s zijn nog sterker en beter geworden. De coureurs van het team hebben veel nieuwe ervaringen opgedaan. De NET Services YTCC is uitgegroeid naar een ongekend populaire raceserie. Equipe Jaronn, het complete podium in de Divisie II (Randall,Ron en Marcel), een derde en vijfde plaats in het algemeen klassement (Randall en Ronald).

___________________________________________________________________________________________________

Spa Francorchamps Race Festival
22-24 Juli

Als het gehele team op Donderdag 21 juli aankomt op de paddock van Spa is het al een hele chaos. De organisatie had voorspelt dat het druk zou worden met rond de 500 wedstrijdwagens en dat is niet gelogen. Jan regelt voor de vrachtwagen van het team een topplekje. Al gauw is het gezellig druk rondom ons heen. Spa Race festival, we rijden weer een keer samen met de Alfa Romeo Challenge. We kennen ondertussen een hoop van de Alfa rijders. Vorig jaar was het al helemaal top, dit weekend zal later blijken is weer eentje om in te lijsten.

Ik heb er zin in. Na Le Mans kan mijn jaar al bijna niet meer stuk. De reacties vooral uit Frankrijk zijn groots te noemen. Overal worden we uitgenodigd om langs te komen. Elk weekend is er wel een franse Alpine club die ons er graag bij wil hebben. We hebben dus met de Alpine afdeling indruk gemaakt op Le Sarthe. De weken na Le Mans zijn omgevlogen. Dinand heeft de nieuwe motor laten draaien op de testbank en die blijkt een beul te zijn. Wanneer we hem in de Groep IV gaan bouwen is nog niet bekend maar dat we er dit jaar mee gaan testen in een auto staat als een huis. Beiden Alpines zijn technisch bijna nieuw uit Le Mans terug gekomen. Er is dus niet veel werk aan de bolides en dat geeft mij de rust om voor de YTCC alvast een hoop voor Spa en Zandvoort ons laatste evenement voor te bereiden.

Op Spa zijn we met een klein clubje. De Toyota van Michael is helaas niet op tijd klaar gekomen en Mathijs heeft familie verplichtingen. Machteld zijn oudste dochter is jarig en Mathijs wil dat feestje voor geen goud missen. Genoeg plek dus in ons tenten complex voor de Opel van Marcel, BMW van Ronald met verse motor en de twee Alpines. Ook Ruben Anders zet zijn tent naast ons complex. Voor Spa is er enorm slecht weer voorspeld. De regen zal het gehele weekend met bakken uit de hemel komen volgens diverse METEO in Europa. Allen kunnen een nieuwe baan gaan zoeken. De regen komt inderdaad maar pas aan het eind van de Zaterdagmiddag. De vrijdag training ga ik vol overgave in. Heb echter enorm veel last van trillingen in de auto waarvan ik niet weet waar ze vandaan komen. Ik draai tijden van rond de 3 blank en 2.59. En dat is 7 seconden van mijn beste tijd op Spa. Goed de baan is niet top maar 7 seconden is een enorm gat. Voor de kwalificatie op Zaterdag ochtend zetten we nieuwe banden op de vooras. De achterbanden zijn ook niet vers meer maar ik wil mijn nieuwe set achterbanden sparen voor Zandvoort. Het budget is er dit jaar behoorlijk doorheen gegaan en nog een setje aanschaffen gaat me echt te ver. Een verkeerde keus want er wordt wel eens gezegd op=op. En dat zijn de achterbanden echt. Al vanaf de eerste ronde in de kwalificatie weet ik dat zuinig zijn niet altijd de beste keus is. De trilling is er nog steeds, en het zijn dus de achterbanden die lopen te klooien. Maar erger nog is dat ik in de vierde en vijfde versnelling niet meer boven de 6000 toeren kan komen. De motor loopt niet optimaal en ik zoek de pits op om de jongens ernaar te laten kijken. Zij kunnen niet snel iets ontdekken en wanneer ik weer de baan opga en zelfs door normaal veel langzamere deelnemers om me oren wordt gereden weet ik dat er ergens iets fout zit. Maar wat?.


Kluit gaat super en zet een keurige 11e tijd algemeen neer in een supersnelle 2.55. Ikzelf sta 22e algemeen in 2.59. Dat wordt dus hard werken in de race van de namiddag. Maar nog veel harder werken moeten de monteurs. Ron van Berne en Marcel Poelman laten alle grijze cellen in hun hersenpan nadenken wat het kan zijn. Gevreesd wordt een kromme klep maar een lektest van de cilinders wijst niet in die richting. Toch loopt de motor moeilijk zelfs in lage toerentallen en pakt niet lekker op bij gas geven. Ron sloopt de linkerzijde van de Weber carburateurs uit elkaar en maakt elke sproeier die erin zit voor de zekerheid schoon. Een heidens karwei. Als de boel weer in elkaar zit loopt de trouwe zescilinder weer als een zonnetje. Met elke slag die de zuigertjes maken stijgt mijn humeur weer naar normale waarden. Ook wel lekker voor de rest van de ploeg en de rest van het weekend. Toch is Ron niet gerust dat hij het euvel gevonden heeft. De sproeiers zagen er goed uit dus… Vanaf de opwarmronde weet ik dat het goed zit. De Alpine loopt weer als vanouds en met de nieuwe achterbanden zijn alle trillingen ook meteen verdwenen. De rollende start loopt redelijk vlekkeloos en ik zit meteen op full throttle. In de tweede ronde wurm ik me al naast Ronald die met zijn BMW M3 ook super gaat en met de nieuwe motor, waarvan verwacht was dat die langzamer zou zijn, snellere tijden neer zet op Spa dan ooit tevoren. Ook pak ik Kluit al buitenom in de busstop chicane. “Rangorde” zeg ik heel gemeen door de radio naar Jan die langs de muur staat op het rechte stuk richting Eau Rouge. De jongens in de pits lachen weten dat ik lekker ga en vooral Ron weet nu dat zijn harde werken aan de carburateurs niet voor niets is geweest. Ik zit enorm te genieten zit in een megagevecht met Alfa Romeo rijder Gerben Goet en merk dat een Alfa 75 V6 ook hard kan gaan op de rechte stukken. In de bochten wist ik het al maar rechtdoor doet het mega vierkante doosje het ook goed. Toch kom ik iedere ronde maar niet aan mijn hele snelle tijden op Spa van vorig jaar. Gaat het pientje toch minder of durf ik zelf minder. Ik houd het op het laatste. Geen een ronde ga ik Eau Rouge vol in vijf omhoog, ik durf het gewoon niet en het gaat ook gewoon niet. Hetzelfde met Blanchimont, normaal ook vol in vijf moet ik iedere keer toch liften of bijremmen. Ben ik een watje aan het worden, maakt de roze kleur van de auto toch een nicht van me. Vragen vragen vragen gaan er door mijn hoofd. 10e word ik algemeen, dat is top van de 22e plek en 5e bij de YTCC. Ook niet verkeerd achter Mick de Jonge in de 21, Tjarco Jilesen in zijn Porsche 964, en Dimitri Cuyvers en Jan Bot in hun wat nu toch wel blijkt onverslaanbare BMW M3. Met tijden van de laatste twee heren van in de 2.41 ga je bijna sneller dan een GT3 Porsche van de huidige generatie. De roze Alpine zit daar 13 seconden per rondje achter.

In de paddock is er al snel druk overleg met diverse coureurs. Mick komt ook niet aan zijn tijden terwijl anderen ze verbeteren. Mick gaat net zoals ik ook niet vol door Eau rouge en Blanchimont. Ook hij durft deze dag niet. Marcel heeft hetzelfde probleem en de conclusie is dus dat de baan niet optimaal is. Tenminste dat praat ik mezelf snel aan want ja een racenicht wil je natuurlijk niet worden. Zelfs niet in een roze Alpine. Voor race twee maakt het allemaal niet uit want volgas gaat Eau Rouge dan zeker niet lukken. Het komt met bakken uit de hemel en eindelijk krijg ik mijn zin. Regen op Spa is echt lachen, ben er gek op. De baan is verraderlijk glad merk ik al snel in de opwarmronde. Mijn 5 jaar oude Matador achterbanden doen het onder kletsnatte omstandigheden echter nog aardig. Bij de start zie ik helemaal niets door de spray van de voor mij rijdende auto’s. Maar daar hebben er meer last van en velen gaan veel te vroeg op de rem voor de eerste rechterbocht na start finish, La Source. Ik pak er een stuk of drie buitenom en heb zoiets dat gaat weer lekker. In de tweede ronde lig ik al 5e algemeen en heb het enorm naar mijn zin. Het stopt echter met regenen en de baan wordt vooral achter op het circuit stukje bij stukje droger en droger. Geen spoor voor slicks maar ook niet nat genoeg voor de Matadors achter onder mijn pien. Diverse Alfa 75V6 rijders zitten me op de hielen en als ik meer door mijn zijruitje aan het kijken ben dan door de voorruit laat ik ze er wijselijk langs. Dat zijn ook inmiddels de jongens van Paul Geeris Motorsport. Tjarco Jilesen , Ed van Heusden en Peter van de Molen hebben duidelijk beter rubber onder hun wagen dan ikzelf. Ze gaan hard en na weer een waarschuwing van de achterkant van mijn trouwe race kameraad laat ik ze gaan. Naar huis brengen die auto denk ik bij mezelf en dat is een wijze raad aan mezelf die ik ook opvolg. Goed deze banden kunnen ook op de stapel is het eerste wat ik uitbreng als ik mijn monteurs weer zie in de paddock. Dat zeiden wij je al drie jaar is de repliek bijna in koor. Hmmmm dat wordt dus weer sparen voor een nieuw setje. Twee 10e plekken algemeen, weer een overwinning in de Divisie II daar mag je mee thuis komen na een weekendje Spa.

Ik ben supertrots op het team. Marcel is heerlijk te keer gegaan met zijn Opel, heeft megagevechten gehad en heeft als ik zijn gezicht zie voor het eerst dit jaar echt genoten achter het stuur van zijn oude maatje. Voor Ronald ben ik superblij, hij heeft misschien wel het meest klote seizoen van ons allemaal. Een crash, door mij, een blokje wat ontplofte, kan een mens meer hebben. Ronald heeft een verrotte rug, gaat daar in de week voor het evenement diverse keren doorheen, maar die is, dat blijkt, sterk genoeg om alle ellende te dragen. Dat hij met zijn nieuwe brommer uiteindelijk sneller gaat als ooit tevoren op de uitdagende baan in Spa is een enorme opsteker. Ruben maakt in de regen een verkeerde bandenkeus en glibbert en glijd naar de finish van race 2. Kluit heeft laten zien dat de Groep IV een topper is geworden. Gevreesd werd dat de korte bak niet zou werken op Spa maar dat bleek in de praktijk allemaal wel heel erg mee te vallen. In de regen had Kluit het niet naar zijn zin en na een paar enorme waarschuwingen, eraf gaan op Eau Rouge is echt geen pretje, parkeerde hij wijselijk na een paar ronden de groene Alpine in de tent van de Equipe op de paddock. Dan heb je ballen, ben je geen mietje zoals hij zelf dacht, maar een coureur met heel veel verstand. En die zijn soms op een hand te tellen.

Nog een race, we gaan groots uitpakken op Zandvoort 2 en 3 september. 2011 was tot nu toe fantastisch, Zandvoort met straks weer meer dan 40 auto’s een giga uitsmijter.

_____________________________________________________________________________________________________

LE MANS STORY
2-3 July 2011

Ik zit met vochtige ogen achter het stuur als ik voor de eerste maal weer vanuit de pits richting de chicane bij Dunlop brug rijd. Het waren 5 hectische weken. Na de crash op Zolder was het in eerste instantie game over. Maar door weer met zijn allen keihard te werken en vooral de hulp van autoschade Vreeken en Tim Tuning is het weer gelukt. De auto is weer als nieuw, voelt vanaf de eerste meter alweer vertrouwd aan. Le Mans, het Bugatti circuit. Ik reed er al in 2009 en het is helemaal mijn baantje. Technisch, moeilijke rempunten en vooral hier en daar heel snel. Een beetje als Zolder maar ook weer totaal anders. Mooie inhaalpunten en van die bochten die je elke ronde anders neemt omdat je het gevoel hebt dat het iedere keer nog beter kan. De euforie in de vrije training op de vrijdag van het weer kunnen rijden duurt echter maar 4 rondjes. In de Dunlop chicane begint de auto weer te trillen aan de linkerachterzijde en een bocht verder zet ik hem direct in het gras. Wiel weer los is al snel mijn conclusie en terwijl ik de verrichtingen van teamgenootjes en andere coureurs gadesla besef ik dat we met een mega probleem zitten. In vijf jaar racen hebben de wielen nooit een probleem opgeleverd en nu gaat er eentje constant loszitten. Het vertrouwen is een beetje weg en nadat ik door de depannage wagen ben terug gebracht naar de pits storten al snel mijn maatjes zich op de auto om de oorzaak te ontdekken. Een veel groter probleem zit er bij Ronald. De motor van zijn M3 produceert geluiden die nooit in het woordenboek van BMW hebben gestaan. Al snel is de conclusie dat een klep is gebroken en het is over en uit voor mijn maatje. Daar baal ik enorm van, ben er meer mee bezig dan mijn eigen sores. We proberen Ronald over te halen om in de Opel te stappen maar hij wil daar niets van weten. Berusting is er niet echt, je mag gerust balen als het ontnomen wordt om fun te hebben in Le Mans, maar Ronald laat het allemaal over zich heen komen op een manier waar ik diep respect voor heb. De rest van het weekend zit hij ons met zijn camera achterna. En dat geeft soms ludieke plaatjes. Ronald is gelukkig zo slim geweest om twee vrije trainingen in te kopen. Daardoor kan ik nogmaals testen of het wiel dat nu gerepareerd is door de crew wel vast blijft zitten. Het heeft even wat tijd nodig. De eerste ronden voel ik alles en hoor ik geluiden die er helemaal niet zijn. Maar als ik na een korte stop in de pits voor een laatste check hoor dat alle wielen nu wel blijven vastzitten kan het koppie weer op nul. Le Mans Story kan voor mij nu echt van start gaan.

In de kwalificatie op Zaterdag middag ben ik de snelste van het team. Toch ben ik niet tevreden. In 2009 was ik met een mindere auto sneller en dat zit me heel erg dwars. Voor het gevoel gaat de auto super, heb wel in druk verkeer gezeten, maar nog moet er gemakkelijk een seconde of twee sneller gereden kunnen worden. Ik blijf analyseren waar ik het laat liggen maar kom er in mijn hoofd niet echt achter wat er fout gaat. Ron zit vlak achter me met de Groep IV. Dat is super oke we weten het potentieel van die auto en voor de wedstrijd proberen we een andere afstelling aan de achterkant. Marcel met zijn Opel gaat ook stuk. Dat is nummer twee, het moet niet op die manier door blijven gaan. Een tussenas breekt en die vind je in een land met voornamelijk franse auto’s natuurlijk voor een Duitse bak niet heel erg snel. Twee auto’s in de Equipe Jaronn tent aan de kant, verscholen in een hoekje. Marcel laat het allemaal heel rustig over zich heen komen en Ikzelf ben door de twee pechgevallen not amused maar het is niet anders. De eerste race van het weekend wordt om 8 uur ‘s avonds gereden. Is ook weer eens iets anders. Wel lekker voor het race materiaal want overdag is het bloedheet op het circuit van Le Sarthe. Het is weer gewoon 2009. Le Mans is speciaal ook voor de fransen en vanaf het begin van de opwarmronde is het dus menens. Er wordt door sommige al gereden alsof de wedstrijd van start is gegaan. Wanneer die echt van start gaat is het meteen groot feest in de eerste chicane. Ikzelf weet alle malheur te omzeilen en weet gelijk een paar plaatsjes te winnen. De kop van het veld rijdt met ronden tijden die gemiddeld 6 seconden per rondje sneller zijn al snel van mij weg. Om mij heen vormt zich een groepje Franse rijders die er helemaal voor gaan om mijn roze pien voorbij te steken. Een Jide, een Alfa GTV6 en een hele rode maar vooral bloedsnelle Mini gaan het gevecht vanaf ronde 3 totaal met mij aan. Het worden 22 hele lange minuten en ronden lang strijden we om elke millimeter. Een foutje of verkeerde inhaalactie bij het inhalen van een achterblijver kost meteen een of twee plaatsjes. Carini de coureur van de Mini danst voor mij alsof het een balletdanser is die te warm schoeisel aanheeft. Elke bocht komen de wieltjes los en ik zit er eigenlijk wel een beetje van te genieten. Jocelyn Pirio in zijn Jide is van een ander kaliber. Eentje die nooit opgeeft maar ook wel zo af en toe de grens opzoekt van het net niet toelaatbare. Oppassen dus want zijn acties zijn soms echt imbeciel te noemen.

In de laatste ronde weet Pirio mij toch te pakken als ik geblokkeerd wordt door een dikke Camaro. De sprint naar de finish met de Mini win ik nipt. 11e word ik algemeen, 4e bij de YTCC, dat allemaal vanaf een 16e plaats niet gek. Belangrijker is dat ik uiteindelijk toch sneller ga dan in 2009. Het zijn maar 8 tienden minder, veel minder als verwacht maar ik ga sneller. Heb wel zoiets van zo slecht was de auto twee jaar geleden dus niet. Mathijs in zijn BMW 635 is ook lekker gegaan. Zit ik er in de training nog voor, tijdens de wedstrijd kan ik zijn tempo niet volgen. Mathijs wordt 6e algemeen en pakt een podium bij de YTCC. Dat is top in dit sterke veld. Ron Kluit heeft het druk met Ruben in zijn oude trouwe 325 en Anita Renes in de altijd snelle Lotus Sunbeam. Zij hebben net als ik met zijn drieen ook een wereld wedstrijd. Ron wordt 18e en is daar niet echt tevreden mee. Hij snapt nog steeds niet hoe ik zo snel kan gaan terwijl ik het allemaal niet al te serieus neem. Daar heeft hij een punt. Ik weet dat we inmiddels op de goede weg aan het gaan zijn met de Groep IV en dat het echt niet meer lang zal duren voordat de rollen omgedraaid zijn. Ron is bloedserieus met de afstelling bezig en voor de tweede wedstrijd wordt er nogmaals van alles veranderd. Ikzelf heb vaak zoiets bij mijn auto van hij doet het dus hij doet het. Afblijven. Dat serieus nemen is er een beetje uit bij mij. Sinds de ziekte van Ine wil ik alleen nog maar lol hebben en het gehele weekend staat dus in het teken van dat uitgangspunt. Racen op de baan neem ik best nog wel bloedserieus, eenmaal alleen in de auto kan ik mij eindelijk afzonderen van alle commotie die een weekend met zich meebrengt. Buiten de auto komt er als lid van het bestuur van de NET Services YTCC veel van de organisatie en andere deelnemers op mij af. De schaarse minuten die overblijven wil ik dus plezier hebben. In Le Mans helpt het team me daar van alle kanten bij.

Tijdens Le Mans Story ben ik de pispaal van het team. De auto roze spuiten na het ongeluk is zo hier en daar niet al te goed ontvangen binnen de ploeg. Maar het doel is wel bereikt. Publiciteit halen we genoeg met het kleine “roze”monster. Mijn teamgenootjes trekken de ongein factor helemaal open. Achterop zit al snel een roze varkensstaartje, in de auto een barbie pop, op mijn helm worden roze konijnen oortjes geplakt, er is een roze pet, een handdoek en keukenschort met daarop de tekst Randall “KEN” Lawson”, u begrijpt KEN slaat natuurlijk op de mannelijke Barbie variant dus dat is voortaan de bijnaam. Een roze borstel om mee te nemen onder de douche, roze shampoo, roze kerstverlichting en drink flesje en zelf een roze stuurhoes, een cadeau van de Alfa rijders voor in mijn bus.

Waar halen ze het vandaan. Het is het gehele weekend bal rondom de Equipe Jaronn tent en als ik zelfs met roze nagels rondloop gaan zelfs de franse rijders twijfelen of ik wel echt getrouwd ben. Missie geslaagd we wilden aandacht die hebben we gekregen.

Een dag na het evenement halen we zelfs de plaatselijke kranten met een foto van ons zwembad voor de tent op het paddock. Paddock Organises, les Hollandais sont tout prevu, Meme le besoin de fraicheurâ”, staat er onder de foto. In 2012 maar een 50 meter bad met duikplank meenemen om dit weer te overtreffen. Dan wordt het watergevecht dat we op zaterdag hebben onder een strak blauwe hemel met wat andere rijders op de paddock vast ook nog grootser aangepakt. Er gebeurt veel in en rondom de paddock tijdens LMS. Alles is eigenlijk niet na te vertellen.

Prime time gaan we met een uur vertraging van start voor de tweede race van het weekend. Veel commotie in de aanloop daarnaar toe. Gepland als een 25 minuten race wordt al snel duidelijk dat de fransen een 40 minuten race hebben gepland. De auto’s worden tot de nok toe vol gestouwd. Als we de pre-grid naderen wordt de race weer ingekort tot 25 minuten wegens het uitlopen van het tijdschema. Velen zijn not amused maar anderen vinden het prima met de hoge temperaturen. Het materiaal heeft toch al veel te lijden het weekend. De nieuwe remmen die voor de laatste race op mijn auto zijn geplaatst aan de voorzijde spelen mij de eerste ronden flink parten. Ze lopen iets te straf aan. Alsof ik door een hand word tegengehouden op de rechte stukken. Rijders die ik in de eerste race kon volgen of voor kon blijven rijden van me weg alsof ik stil sta. Na drie rondjes begint er gang in te komen en kan ik weer naar de tijden rijden van de zaterdag race. Inmiddels heeft Ron zich dan al bij mij gemeld met de Groep IV. Zijn veranderingen aan de auto werken goed en voor het eerst dit jaar kan hij mijn nu inmiddels hogere tempo goed volgen. We rijden samen naar de groep voor ons. Ron valt zo hier en daar aan maar zet niet door. Zijn auto heb ik als snel door is veel sneller. Kan de bochten veel korter nemen en ook het uitbreken aan de achterzijde is zo goed als verdwenen. Ikzelf zit niet meer geconcentreerd achter het stuur. Vanaf ronde drie valt de oliedruk meter steeds naar de nulstand (blijkt later een defecte sensor) en dat geeft geen lekker gevoel. Druk wordt er overlegd via de radio met de jongens in de pits maar die weten natuurlijk ook niet wat er aan de hand is. Omdat de temperaturen van olie en water niet oplopen besluit ik door te gaan. Maar ondertussen zit ik meer naar de meters te kijken dan naar de weg. Ron heeft het snel door dat er wat aan de hand is. Haalt me op het rechte stuk in en gaat veel te hard de eerste bocht in. Zijn auto breekt uit, ik heb zoiets van dat wordt weer plakken, maar miraculeus weet Ron de auto op de baan voor mij te houden. Voor het eerst in een wedstrijd voor mij. Die moet ook met een grote smile op zijn gezicht zitten bedenk ik mij zo. Wel heb ik zoiets van he ouwe dit is LMS mijn feestje die ga jij nu nog niet verstoren. Ik weet dat je komt maar dit is effen te vroeg nog. Twee bochten verder zet ik de roze barbie van mij er weer naast. Ronden lang knallen we door en nipt win ik van mijn teamgenootje. Ron heeft ondanks zijn verlies een grote lach op zijn gezicht. Eindelijk weet hij dat ik te verslaan ben. Dat was en is zijn doel nog steeds. Ron was er al lang klaar voor, de Gr IV nu door alle veranderingen eindelijk ook. Ik ben gewaarschuwd voor Spa maar vind het oke. Twee Alpines die voor op papier veel snellere wagens zitten dat was het Prio 1 doel en dat is bereikt.

De equipe heeft en dat is crue te zeggen met twee rijders die er iets anders over zullen, en dat van mij ook mogen, denken , een topweekend achter de rug. Beiden Alpines hebben voor de velen aanwezige Alpine eigenaren een fantastische show weggegeven. Mathijs en Ruben hebben weer megagenoten van het rijden in hun BMW. Spa is maar over twee weekjes. Drie auto’s moeten technisch weer op orde worden gebracht. Weer een andere vooral budgetair gezien hele uitdaging.

________________________________________________________________________________________________

Special thanks to VREEKEN AUTOSCHADE HAARLEM (Marcel, Piet, Leen), TIM Tuning Zandvoort (Marcel, Ron, Martijn), Gerard van der Heijden Reklame (Gerard & Michael) and Ine for her patience……..

Reparatie schade Zolder Geen optie, niet rijden. Dat is duidelijke taal. Marcel Planting van Autoschade VREEKEN in Haarlem valt daarin niet tegen te spreken. Hoewel Randall in eerste instantie de handdoek in de ring wilde werpen was vanaf de maandag na de wedstrijd in Zolder al duidelijk dat Marcel daar heel anders over dacht. De Alpine staat dus in het prio 1 reparatie dok van de hightech schade werkplaats van VREEKEN Autoschade waar het alle hens aan dek is om de grote schade te herstellen. Minimaal 3 maanden werk in 5 weken. Dat worden korte nachtjes. Volgende discussie puntje is al gestart. DE KLEUR ????????

_____________________________________________________________

Zolder Race festival
20-22 mei

Verdomme nee he niet weer, het zijn de eerste gedachten die bij mij opkomen als ik vanachter de vangrail naar mijn midden op de baan staande Alpine kijk. Het is een compleet Deja Vu gevoel met twee jaar geleden toen we ook een paar weken voor Le Mans Story de auto met grote schade naar huis konden brengen. Mijn pien ziet er midden op de baan als een wokkel uit. Op een van de snelste plekjes hier op het circuit van Zolder is net daarvoor mijn linkerachterwiel afgebroken en kon mijn stuurloze kleine racewagen helaas niet meer ontweken worden door een Fransman in een mooie Alfa Bertone en teamgenootje Ronald in zijn BMW. De gele rakker zit rondom in de schade. Ben blij dat ik niets mankeer maar zat hier dus helemaal niet op te wachten. Voor Le Mans Story is het ditmaal GAME OVER.

Als ik door de depannage auto van het circuit terug gebracht word bij ons tentencomplex zie ik de gezichten van mijn monteurs al boekdelen spreken. Die zaten hier ook niet op te wachten. Tot dan gaat het gehele weekend eigenlijk geweldig. Nee meer dan dat helemaal super. Na Hockenheim heb ik zoveel vertrouwen in de gele rakker dat ik meer dan relaxed zit te sturen. In een veld van meer dan 50 auto’s reken ik als ik kijk naar de concurrentie op een positie rond de 12e-15e plek. Maar in de vrije training wordt al snel duidelijk dat die doelstelling toch wel een beetje bijgesteld kan worden. Plek 7 heb ik na de kwalificatie en auto’s die in Hockenheim ver van mij wegreden hebben nu moeite mijn tempo te volgen. Ik moet even wennen aan de wat kleinere voorbanden van Dunlop die we uit pure noodzaak hebben moeten plaatsen omdat de gewone banden niet meer leverbaar zijn maar verder is alles helemaal top aan boord. Ook Ron met de groene Alpine gaat lekker en zit maar een kleine 2 seconden achter mij op plaats 11. Met een tijd van 1.50.9 ben ik ook blij. Dat is een verbetering tov vorig jaar met een kleine 2 seconden. Het geeft weer aan dat we nog steeds de Alpine aan het verbeteren zijn. Zelfs na 5 jaar ermee racen. Op de vrijdagavond wordt binnen het team tijdens een goede bbq de balans opgemaakt. Allen zitten er lekker bij. Ron wil zoals gebruikelijk nog sneller, Marcel heeft het gevoel in zijn Opel weer helemaal terug en is mega aan het boenderen, Ronald is als gebruikelijk weer het bekende duveltje uit het doosje en gaat ongemerkt ook weer op papier veel snellere auto’s voorbij. Michael kent nog wat probleempjes met de Toyota. 15 jaar stilstaan het duurt even voor de Japanse bolide echt wakker wordt.

Met een goed gevoel ga ik Race 1 op de zaterdag morgen in. Het weer is super de stemming in Zolder is super. De wedstrijdleiding maakt een zooitje van de opwarmronde voor de ditmaal rollende start. Het startveld word daardoor enorm uit elkaar getrokken. Het geeft me wel lucht om vanaf de eerste bocht meteen aan te vallen op de voor mij rijdende auto’s. En dat gaat super. Ik win meteen een plaatsje en kan meteen heel relaxed mijn eigen tempo gaan rijden. Achter mij rijden Hans Wolters, Tjarco Jilesen en Johan Beekman in hun dikke Porsches 964. Voor mij veel snellere BMW M3s en Mick met de 21 Turbo die het nu wel een keertje doet. Hun tempo kan ik niet volgen dat is 2 seconden te hard maar de Porsches houd ik met gemak op een gat van zo’n 4 seconden. Ik hoef daar niet eens heel erg mijn best voor te doen. Vanaf ronde 8 begint echter linksachter in bochten naar rechts een rare vibratie op te treden. Ik zit te balen denk dat het lager het aan het begeven is en weet dat we dan tussen de wedstrijden door wat werk te verzetten hebben. Op de rechte stukken is de vibratie weg en ik besluit door te rijden. De rondetijden blijven hetzelfde dus het lagertje zal het wel uithouden heb ik al snel. Verkeerd gedacht dus want niet het lager maar de wielbouten zijn zich langzaam aan het loswerken. Bij het opkomen van het rechte stuk voor de laatste ronde weet ik dat er meer aan de hand is. De triling is iets erger, heb zoiets van hij is nu echt stuk maar heb nog steeds niet het vermoeden dat er mechanisch iets anders aan de hand is. Dom of niet dom ik besluit de laatste ronde rustig uit te rijden. Als ze me voorbij komen het is niet anders maar niet de finish halen na zo’n race is geen optie. In de kanaalbocht, die naar rechts gaat, gaat het echter mis. Het linkerachterwiel breekt totaal af, slaat onder de auto door en stuurt me in een 360 graden slip midden op de baan. Ik weet de auto langzaam uit de gevaren zone naar links te sturen maar een Franse coureur in zijn Alfa die ik net ingehaald heb kan mij niet meer ontwijken en rijdt de complete linker zijkant eruit. Daardoor wordt mijn wagen weer de baan opgesmeten waar de inmiddels gearriveerde achteropkomende groep van Hans, Tjarco en Johan in hun Porsches mijn losse wiel en mij net kunnen ontwijken door zelf met veel kunst en vliegwerk alle kanten van de baan op te vliegen. Teamgenootje Ronald in zijn M3 zit echter er vlak achter ook al vol in 5 en komt recht op mijn rechterzijkant af. Door een snelle ruk aan het stuur gaat hij niet dwars door mij heen maar rijdt gelukkig alleen de neus van de Alpine. Gevolg nu is hij echt stuk en Equipe Jaronn met twee auto’s flink in de schade. In de paddock kijken Ronald en ik elkaar nog steeds een beetje geschrokken aan. De knuffels bij elkaar zijn hard nodig. Dit had ook heel anders kunnen aflopen. De balans na de eerste wedstrijd is niet heel succesvol voor het team. De gele Alpine kan in de hoek die doet het echt niet meer, de schade aan de BMW is enorm maar kan gerepareerd worden voor race 2, Michael valt weer uit met koppelingsproblemen ondanks dat het allemaal vernieuwd is voor Zolder, Marcel heeft schade aan de Opel door een Fransmannetje die even de weg kwijt was en is behoorlijk en heeft de laatste ronden een vreemd brandstofdruk probleem wat snel in de paddock na de wedstrijd opgelost word. Ron heeft de wedstrijd zonder incidenten uitgereden en de andere coureurs zijn daar terecht wel een beetje jaloers op.

De mineur stemming binnen de Equipe is groot maar met vereende krachten worden de auto’s toch weer klaargezet voor race 2 in de namiddag. Het is een rare gewaarwording voor mij. Zelf niet achter het stuur zitten in een NET Services YTCC race en het is even wennen om te zien hoe collega coureurs een lekkere wedstrijd aan het rijden zijn. Ron, Michael, Ronald en Marcel hebben allemaal hun momentjes in de chicane waar ik met de rest van het team sta te kijken. Leuk om eens de commentaren van de zijkant te horen. Die jongens bouwen dus als wij aan het rijden zijn hun eigen feestje.

Le Mans is 6 weken weg. Het wordt goed nadenken of ik zo’n zelfde actie als twee jaar geleden toen we in 4 weken een nieuwe auto bouwden nog een keer ga uitvoeren. Ik ga nog een week op vakantie met mijn meisje dat had ik haar beloofd. Die hebben we al meer dan twee jaar samen niet gehad. En eigenlijk vind ik dat na de afgelopen twee jaar met allemaal chemo behandelingen het belangrijkste wat er is. De pien is even niet meer mijn meisje heb ik gelukkig nog wel. Daar wil ik oud mee worden. Soms moet je het leven relativeren. Het worden korte nachtjes slapen wat te doen. Halen we Le Mans Story en kan de auto gerepareerd worden is dat oke, halen we het niet, ditmaal ook geen probleem.

__________________________________________________________________________________________________________________

Hockenheim Historic

15-17 April

Einfach eine Geile Zeit

Het is Zondagochtend 17 April, race 2 van het weekend, ik rijd voor de 5e maal het rechte stuk van het circuit van Hockenheim op en zit achter het stuur van mijn Alpine te genieten met een lach op mijn gezicht van van oor tot oor. Sorry voor de vrouwelijke lezers, maar ook met een hele stijve tussen mijn benen. Het is volle bak doorstampen en ik zit te jagen op twee Porsches en de dikke BMW 635 van mijn teamgenoot Mathijs Bakker. Allemaal auto’s waarvan ik weet dat ze meer als 300pk onder de motorkap hebben. Met mijn kleine Alpine met toch wel +100pk minder kan ik ze bijhouden, het gaat net, moet alle zeilen bijzetten, maar gaver als dit bestaat er bijna niet. Ronden lang is het een kat en muis spelletje. Wat ik goed rijd op de technische bochtige gedeeltes verlies ik op de grote rechte stukken weer. Als het me uiteindelijk toch lukt om voorbij een Porsche en de BMW te komen zit ik zo hard te gillen in de auto dat ze dat op de tribunes gehoord moeten hebben. Dat ik er uiteindelijk toch door een te overmoedig rijden en iets te weinig talent af stuiter in het Motodrom, daarbij een complete grindbak omploeg, kan mijn dag dan al lang niet meer stuk maken. Dit was echt zo gaaf om mee te maken.

Gaaf, anders kan je het weekend tijdens de Hockenheim Historic niet noemen. Alles gaat het gehele weekend lekker. De reis ernaartoe, toch een dikke 8 uur, het opbouwen van het Equipe Jaronn tentenkamp dat steeds groter wordt, het klaarzetten van alle 6 de wagens, alles gaat relaxed. Mede door alle vrijwilligers die op het circuit werken voel ik me gelijk thuis op Hockenheim. Nooit geweten dat Duitsers ook vriendelijk konden zijn maar de warme verwelkoming vanaf de poort tot op de paddock is groots te noemen. En op het paddock is het lekker vertoeven. De hoeveelheid aan historisch racemateriaal is overweldigend te noemen en als op Zaterdag en Zondag ook het publiek in grote getale toestroomt is mede door het lekkere weer het berengezellig waar je ook komt en gaat.

Het is de eerste keer voor mij en mijn teamgenootjes op Hockenheim. Alles is dus nieuw. Al gauw blijkt tijdens de vrije trainingen dat het ook niet de gemakkelijkste baan is om zomaar even te leren. Op tekening en in de playstation is hij niet moeilijk, in de praktijk is dat allemaal even anders. Er zitten een hoop bochten in van ken wel of ken net niet. En vooral daar kan je al snel een heleboel laten liggen. Mathijs blijkt zoals we hadden verwacht de snelste te zijn van de Equipe met zijn 635. Ik rijd de tweede tijd van de Equipe, maar Ron Kluit en Ronald zitten heel dicht bij mij in de buurt. Michael van der Heijden leert vooral de karakteristieken van zijn Toyota kennen en Marcel Poelman worstelt met veel wegligging problemen van zijn Ascona. De kwalificatie op de zaterdag middag laat gelijk zien waar we met de Equipe in het Youngtimer veld staan. Mathijs perst er een ongelofelijke 2 blank uit, goed voor plek 5. Ik zelf zit met 2.04 op plek 9, Ronald en Ron volgen binnen een seconde en Marcel weet net zoals Michael dat ze met plek 21 en 28 heel druk om zich heen gaan krijgen. De kop van het NET Services YTCC veld lijkt voor het Alpientje onhaalbaar. Ik had het al een beetje voorspelt. Als medeorganisator van de Netservices YTCC wil ik ook graag grote kannonen op de startgrid hebben staan. Dat is hier op Hockenheim gelukt. Geen discussie over mogelijk. Daniel Schrey gaat met zijn knalgele Porsche 911 RSR als een kogel en rijdt bijna 10 seconden harder dan ikzelf. De M3 van de Belg Cuyvers en onze kaaskop Jan Bot gaan ook serieus hard. Marcel Frijlink weet Mathijs met zijn Escort RS1600 net voor te blijven. De kop is dus straks tijdens race 1 weg maar rondom me heen is het erg druk met rijders die op tienden van een seconde van elkaar afzitten.

Mijn voorspelling komt uit. Bij de start van Race 1 op de Zaterdag namiddag is de kop als snel weg. Ikzelf ga ook goed wordt even gehinderd door een aantal Porsche die op hetzelfde stukje asfalt willen rijden maar vind al snel mijn ritme en probeer een vlak schema te gaan rijden. Dat wordt verstoort als Tjarco Jilesen mij op het lange rechte stuk in ronde 2 voorbij komt zetten. Vanaf dat moment hebben we een race. Porsche tegen Alpine. En wat voor een. 12 ronden lang rijden we bumper aan bumper, spiegel aan spiegel. Tjarco en ik weten al heel snel wat we aan elkaar hebben. Laten elkaar leven waar dat moet en vallen aan waar dat ook mogelijk is. Ik zit achter hem aan als een roofdier die drie weken niet gegeten heeft. Tjarco weet subtiel vaak de deur dicht te houden. Op het rechte stuk weet hij iedere keer een gaatje te maken die net groot genoeg is zodat ik net te kort kom in het Motodrom om hem in te halen. In ronde 14 ga ik voor de vol bezette tribunes hem daar aan de buitenzijde voorbij. Op de tribunes worden ze gek ikzelf in de auto nog veel meer. Cheers mate denk ik, maar de Alpine komt vermogen te kort en Tjarco weet dat als geen ander. Hij pakt me twee ronden voor het einde op het lange rechte stuk puur op vermogen. Ik blijf aanvallen maar kom op de finish een halve seconde tekort. Verloren maar met eer. Wat een race ! In het parc fermee omhelzen we elkaar. “Wat een race, gaaf man” Tjarco heeft de race dus net zo lekker beleefd als ik, toeen dat je me buitenom pakte je bent hartstikke gek man, gaaf. We lopen nog net niet hand in hand naar onze tenten terug maar dit neemt echt nooit en niemand ons meer af. Race vrienden voor het leven en ik verheug me dan al op Race 2 van het weekend want dit smaakt naar veel meer.

In race 2 zie ik Tjarco echter niet meer. Ik zit na een lekkere nachtrust helemaal in “race mode”. Even is er lichte paniek als bij de voorstart opstelling de auto van Ron Kluit niet meer wil lopen maar gelukkig lost Ron junior dat snel op. Ron senior kan dus gewoon van start. Vanaf de start is het met al mijn race hersencellen volle pot. Als ik merk dat ik de jongens die een dag eerder ver weg van mij reden kan volgen ga ik er helemaal weer in geloven dat ik het nog kan. Alle ervaring met de Alpien ten spijt maak ik weer de fout teveel te pushen in het begin. De banden gaan er achter daardoor sneller aan dan als je het wat rustiger aan doet. Ik weet dat, al jaren, maar het volgen van de 300+pk brigade voor me doet alle ervaring meteen in de prullenbak verdwijnen. Ik zit te genieten, naast de baan de monteurs van de Equipe ook. Mathijs kijkt regelmatig in de spiegel van zijn 635 en kan zijn ogen niet geloven dat de kleine Alpine blijft volgen. Maar wat hij niet weet is dat ik echt al ronden lang op 120% aan het rijden ben. Toch durf is met reserve aan te vallen waar het kan. De plek op het circuit, het Motodrom, waar ik het gehele weekend al snel ben. In ronde 9 pak ik zowel Mathijs in de BMW als Johan Beekman in zijn snelle Porsche binnen twee bochten. Yes, die zijn nu ook wakker denk ik meteen bij mijzelf. Drie ronden lang mag ik genieten van mijn op dat moment zwaar bevochten 5e plekje algemeen. Ik weet dat ze me uiteindelijk op vermogen wel zullen pakken. Maar cadeau geven ga ik ze het echt niet.

Talent dus toch weer overschat sukkel denk ik bij mezelf als ik in ronde 12 er megahard afstuiter bij het ingaan van het Motodrom complex. Dezelfde bocht gaat het gehele weekend helemaal top. Ben daar absoluut sneller als een hoop collega’s op de baan en heb in eerste instantie geen idee wat er gebeurt. De achterkant van de Alpine breekt vol in de vierde versnelling uit en ik stuiter met 360 graden door de grindbak. Met mazzel kom ik uit de grindbak en kan ik mijn weg vervolgen. Ik baal niet eens zo heel erg want dit was te verwachten zo over de top was ik met de auto aan het rijden. Dom maar ja je bent nooit te oud om te leren. Als ik uit het Motodrom kom en het rechte stuk voor de pits oprijdt weet ik dat het goed mis is met de auto. Hij schud aan alle kanten en het lijkt of alle wielen los zitten. Jan brult door de communicatieset van doorrijden want ze vallen met bosjes uit. Ronald schiet me al snel voorbij met zijn M3, die zit dus ook weer een beren wedstrijd te rijden. Maar verder is het gat met de rest groot genoeg om de 7e plek te kunnen vasthouden. 7e had 4e kunnen zijn maar ik zit daar totaal niet mee. Weet ondertussen dat de eigen kleine Alpine A310 toch nog harder kan rijden dan ikzelf en de technische crew ooit voor mogelijk had gehouden. 2.02.818 is de tijd neergezet in Hockenheim. Voor Alpine begrippen razendsnel. We hebben met de ploeg weer wat werk aan de kleine gele rakker. Maar het was zoals Duitsers mooi kunnen zeggen, “Einfach eine geile Zeit .

racegroetjes Randall

 

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*