Equipe Alpine 2009

#202 – Randall Lawson


2009 Crash Spa en opbouw (5) 

ALL PICTURES FROM 2009


_________________________________________________________________________________________________________

Assen
23-25 oktober

WATJE

“watje” Het is vrijdagochtend, Ron en ik maken in mijn Megane RS diverse hele kleine weggetjes onveilig in Drenthe. Onze Tom Tom, waar we de kortste weg richting circuit in hebben getoetst, zorgt ervoor dat ik al redelijk in de racestemming geraak. Over een paar uurtjes moeten we weer aan de bak op het circuit van Assen voor het laatste raceweekeinde van het seizoen. “Hard links 50” roept Ron als een volleerd rally co-piloot naar mij toe. Terwijl ik de RS hard afrem op het modderige landweggetje knal ik de haaks linkse met meer dan 80 door. Goed die kon dus nog harder is de gezamenlijke conclusie. We zijn alvast een soort mini Monte Carlo aan het rijden. Misschien iets voor de toekomst.

De remmen van de RS staan nog stevig na te tikken als we op het circuit aankomen. Zo zijn jullie daar eindelijk, ben al bijna klaar. De heren gaan toch niet de betalende rijder lopen uithangen bitst Jan ons toe. Jan is vroeg in de ochtend vanuit Kampen aangekomen en heeft het gehele Jaronn zigeunerkamp” al bijna geheel klaar staan. Helemaal alleen opgebouwd en ik voel me meteen een beetje schuldig. Geef Jan snel een knuffel en ga als een klein jongetje die heel stout is geweest en te lang heeft buiten gespeeld snel allemaal elastiekjes rijgen in het dekzijl van onze grote tenten. Na een uurtje is alles klaar en zitten we met zijn allen, Ruben, Joost en Ronald zijn ook gearriveerd, aan de vroege lunch.

Ik ben bloednerveus dit weekeinde. Het was een lang seizoen en de klap op Spa heeft lang een negatief effect gehad in mijn voorbereidingen naar een nieuw race weekeinde. Noem het maar een bepaalde onzekerheid of ik het kunstje nog wel kan. Zelfs de laatste race op Zandvoort waar alles echt, ook volgens echte kenners, mega goed ging zorgt er niet voor dat er rust in het koppie komt. Misschien heeft het ook een beetje met de spanningsboog van de afgelopen maanden te maken, Ine en ik moesten even door haar ziekte door een heel diep dal, waardoor ik eigenlijk niet echt veel zin heb ik dit weekeinde om er vol voor te gaan. Ik zie wel houd ik mezelf voor. Verbazing na de eerste vrije training. Een derde tijd en dat is in dit veld echt mega. We wisten dat de Alpine op het ogenblik goed gaat maar op het snelle Assen had ik verwacht door de diverse snelle Porsches om mijn oren gereden te worden. Maar het gebeurd niet en ondanks mega remproblemen aan de voorzijde weet ik vrij relaxed een lage 2 minuten rond te rijden. Mijn grote rivaal Erwin van Dijk in zijn A310 Gr5 gaat ook als de brandweer. Letterlijk want een losgeschoten oliepeilstok zorgt voor een kleine brand aan boord van zijn Alpine. Erwin staat vlak achter mij en laat zien dat het voor hem dit weekeinde serious bussiness is. De problemen met mijn remmen zijn mijn eigen schuld. Zie het maar even van weer te goedkoop willen racen. Omdat het seizoen ten einde is heb ik geen nieuwe remblokken op voorraad liggen. De krengen zijn gewoon echt duur, zo’n 150 euro voor een setje en omdat we toch een ander systeem willen bouwen in de winter heb ik besloten na Zandvoort geen nieuwe op de auto te zetten. Foutje want de voorblokken zijn na ook nog een test van Mathijs Bakker op Zandvoort verder heen dan gedacht. Op vrijdag kan je het vergeten om nog een paar nieuwe te scoren en met veel kunst en vliegwerk vinden we een oplossing door tussen de blokken en de zuigers van de remklauwen extra platen te maken. Het zorgt ervoor dat de remblokken door trilling minder snel te ver van de schijven vandaan komen te staan, waardoor ik toch remdruk behoudt. Het werkt en vooral de eerste race hoef ik niet drie keer te pompen voor ik druk heb. Ik ben geen kwalificatie beest, nooit geweest. Mijn snelste tijden komen altijd tijdens de wedstrijden wanneer ik in een bepaalde cadans terecht kom. Verbazing na afloop als is op plek 2 sta. Niet alleen bij mij maar vooral bij Ron en Jan. Zij hebben allang door dat ik niet lekker in mijn vel zit en zijn net zo verbaast als ik. Sjaco Grifioen is met zijn M3 veel te snel maar ik sta wel voor een Marcel Frijlink in zijn altijd snelle Escort, Erwin in zijn Alpine en een hele vloot Porsches van Paul Geeris Racing en Beek Autoracing. Oke, het Alpientje gaat dus echt even beter als verwacht. Ik ben zelf niet helemaal tevreden, heb de auto iets teveel zitten te pushen en heb onderweg veel foutjes gemaakt. Mede ook doordat door de kou de banden totaal niet op temperatuur komen zit ik enorm met de achterkant te glijden. Er zit zeker nog een seconde meer in die moet er op de zaterdag dan maar uitkomen. Het is eigenlijk ongelofelijk hoe betrouwbaar de Alpine de afgelopen jaren is geworden. Na een training of wedstrijd werd door het team de gehele auto eigenlijk op wel een honderdtal punten nagekeken. Ron is tegenwoordig snel klaar, olie oke water oke, ramen schoon, benzine erin, eh yep je kan weer maatje. We zitten dan ook na de training al lekker snel met het team in het restaurant van het Hotel van Joost en Ruben te eten. Ronald van Ooijen en Ruben Anders hebben in hun 325i een topdag. Steeds verbeteren zij hun tijden en vlak bij elkaar plaatsen ze zich net achter de snelle top van het YTCC veld. Vrijdag alweer voorbij, ‘s morgens maakten we Drenthe nog onveilig in een RS nu rust en kalmte. Met zijn zessen hebben we een gezellige avond en wordt er veel gepraat over ehhhh. ja zeker de financiele markt, het kabinet, de verloedering van Amerika enz. Inderdaad geen woord over racewagens, racen en pits poezen.

Ik slaap enorm slecht. Mis niet alleen mijn moppie die altijd in de trailer naast mij ligt, maar die nu een paar dagen na haar operatie echt niet mee kan, maar zit ook vanaf zo’n 5 uur in de ochtend tot het door vroege vogel Jan klaargemaakte ontbijt wel 30 keer al de wedstrijd in mijn hoofd te rijden. Wat is dat nou weer, heb ik nog nooit gehad, waar maak ik mij toch zo druk over. Over niets besluit ik bij het ontbijt. Racen gaat echt helemaal over niets. Juist, maak dat de kat maar wijs. Als we na de opwarmronde de start grid oprijden gaat het vanaf dat moment echt wel ergens over. Met alle snelle jongens achter mij voel ik me als een vosje in Engeland die achterna gezeten wordt door een kudde honden en boze mannen op paarden. Ondanks de straat koppeling ben ik goed weg, hoewel een paar achter mij daar anders over denken. Ik zwerf een beetje van rechts naar links en houdt de gaatjes netjes dicht zonder iemand echt boos te maken. Krijg je als je een bromvlieg met een helm op zijn kop die voor je auto uitvliegt probeert te ontwijken nietwaar. Als ik als tweede achter Sjaco de eerste bocht induik zit ik te joelen in mijn auto. Nou Sjaco, jij mag van mij je eigen feestje gaan vieren maar de rest zie maar dat je er voorbij komt al ben je sneller. Voor het publiek ontspant zich een mega gevecht voor plaats 2 in de wedstrijd. Sjaco is inderdaad ver weg maar Marcel in zijn Escort, Erwin in de Alpine en Erik den Dekker in zijn Porsche 944 turbo nestelen zich in de kont van mijn Alpine. 15 ronden gaan we gezamenlijk te keer en het lukt mij weer niet om Marcel achter mij te houden. Geen straf, want Marcel is een kundige rijder en weet hoe hij het spelletje moet spelen. De Escort met Marcel achter het stuur is nog steeds een maatje te groot voor de Alpine. Erwin en Erik rijden alles uit de kast maar komen net niet in de buurt van mij. Een constant gat van 3 seconden kan ik tijdens de wedstrijd zo houden en hoewel ik eerlijk gezegd een beetje baal dat Marcel er toch weer voorbij is rijd ik de wedstrijd redelijk gecontroleerd uit. Derde dat is top, Jan, Ron en de ook uit Rotterdam overgekomen Remco, hij wordt nu al bijna een volleerd team member, zijn blij verrast. Wanneer Sjaco uit de uitslag wordt gehaald wegens een onreglementaire versnellingsbak word ik zelfs tweede. Klote voor hem maar voor mij kan dit weekeinde nu al niet meer kapot.

In de Jaronn tent is het lachen na afloop, Remco voelt zich meteen weer poetsturk en heeft de Alpine binnen de kortste keren weer enorm aan het glimmen. De andere rijders Ronald en Ruben voelen zich, beiden rijden een enorm goede wedstrijd, gelijk bezwaard en slaan ook aan het poetsen aan hun wagen. Erwin de Ruiter die voor dit weekeinde een plaatsje gevonden heeft in onze werkplaats tent slaat het allemaal vanaf de zijlijn gade. Kijkt drie keer naar zijn auto, naar ons, en nog een keer naar zijn Sierra. Voor hij het zelf in de gaten heeft staat hij zijn eigen auto ook te poetsen. De Sierra staat ‘s avonds zo te glimmen dat hij hem bijna niet meer herkend. “Wat een onzin, maar je bent het hier bij Jaronn echt wel verplicht, die mannen poetsen meer dan ze sleutelen” laat Erwin zijn vader weten. De reactie van Ron is sprekend hoe goed we de boel voor elkaar hebben. “Eh, Randall, auto schoon, ramen schoon, olie oke, water oke, remmen kut maar dat los je morgen zelf maar op tijdens de race en benzine zit erin. Kan nu de BBQ aan “.

Op Zaterdag avond is het traditionele YTCC feest op de paddock van Assen. Het wordt laat en gezellig en met een schorre stem beleef ik een betere nacht als die van een dag eerder.

De race op Zondag wordt voor een aantal deelnemers van de YTCC een om snel te vergeten. De omstandigheden zijn flink wisselvallend en helaas rijden Jack van Ginkel en Leo van de Beek grote schade aan hun wagens. Die krijgen geen rustige wintermaanden. Ook teamgenootje Ronald moet de pits opzoeken met een gebroken spruitstuk nadat hij zijn uitlaat bij een spin tegen een curbstone ramt. De startronde crash zorgt voor een Safety Car procedure en terwijl ik mij op plek 2 achter Marcel Frijlink klaarmaak voor de herstart wordt mijn rechterspiegel er zo wat afgereden door Erik den Dekker die even te laat doorheeft dat de Safety Car op de baan zit. Erik gebaart mij meteen dat ik hem weer in moet halen maar ik heb dat eerder dit jaar ook meegemaakt in Spa en werd daarvoor toen door de wedstrijdleiding bestraft. Als derde ga ik weer over start finish als we weer worden losgelaten voor een grazy race. Bij het pitscomplex is het kurkdroog maar achter op het circuit komt het heel even met bakken naar beneden. En dan blijkt een Alpine met slicks in de regen niet een leuke sparring partner te zijn. Geen bocht achter op het natte circuit kom ik zonder dwars te gaan door. Ook Marcel en Erik den Dekker kennen hetzelfde probleem maar durven iets meer dan ik en rijden langzaam van mij weg. Ik vind het oke, heb geen zin de auto een tweede keer op te vouwen en ga compleet op safe. Als Paul Geeris in een hele rode Porsche 964 begint aan te dringen doe ik niet veel moeite om hem tegen te houden. Een paar rondjes hebben we strijd, Paul is snel, heel snel, maar als ik in de Ramshoek er weer bijna door overstuur afga en ook Marcel voor mij zijn auto er bijna zie opvouwen besluit ik genoeg is genoeg. Naar huis rijden dat ding je hebt van de winter met je meissie wel wat andere zaken aan je hoofd. Vierde word ik en heb snel zoiets dat wordt weer een podium want Erik zal wel 30 seconden extra erbij krijgen wegens dat inhalen onder Safety car. De wedstrijdleiding heeft het echter niet gezien en Erik mag zijn overwinning behouden. Heb ik vrede mee we hadden Erik toch onder deze omstandigheden niet gehouden zo lekker ging hij. De jongens vinden me een watje, heb je eindelijk je regen en je klote weer en geef je geen gas. Sukkel, Ron is heel duidelijk, hoezo bang om op te vouwen, had je 4 weken voor Le Mans kennelijk geen moeite mee, kunnen we ons dag en nacht de tering werken. Nu hebben we de gehele winter en ga jij een beetje sentimenteel en moeilijk doen en rijdt je als een watje.

Ik moet erom lachen. We houden ons altijd voor dat het nergens om gaat. Maar na de klap op Spa is de Alpine zoveel beter geworden dat de jongens niet meer tevreden zijn met wedstrijdjes die om niks worden uitgereden. Resultaten willen ze zien, de Alpine moet voor op papier veel snellere auto’s eindigen dan is het doel bereikt. Ron mijn trouwe monteur, dezelfde Ron die eigenlijk helemaal niets in het begin met de Alpine had, is supertrots op zijn wagen. Hij heeft het gevoel dat het allemaal nog sneller kan. Er zit nog wel wat potentieel in en dat is zijn streven voor 2010. Ik zal proberen in het nieuwe seizoen hem niet teleur te stellen. Doelstelling: Marcel dan eindelijk eens een keer in zijn Escort verslaan. Heel moeilijk, we komen dichterbij, zijn er nog lang niet, maar je moet toch wat over te dromen hebben deze winter nietwaar. Lukt het het begin van het seizoen niet, dan voeren we hem de laatste wedstrijd van het jaar wel zo dronken tijdens het afsluitfeest dat hij de volgende ochtend geen bocht doorkomt zonder misselijk te worden.
_______________________________________________________________________________________________________________

State of Art GP Classic
12/13 September Zandvoort

Target gehaald !!!!

Ik zit te lachen in de auto, Jan heeft net via de communicatie laten weten dat ik er een 1.59 uitgeperst heb. Het is net 09.00 uur geweest op zaterdag ochtend 12 september. Drie rondjes hadden we afgesproken dan zou ik binnenkomen in de pits om even de boel te laten checken. Maar in dat derde rondje rij ik al een lage 2 minuten rond en zit dus aan de magische grens van onder de twee minuten komen op Zandvoort aan. F*****k it denk ik nou trap ik door ook al dondert de gehele achterkant eraf maar eronder komen zal ik. Bij de doorkomst al van de vierde ronde is het zover en klinkt de volgende boodschap door de communicatieset. Yep , 1.59, target gehaald kom maar binnen, kunnen we inpakken en de BBQ. aansteken en gaan feesten. Mijn trouwe maatje Jan gaat alvast aan de koffie.

We hebben hier drie jaar naar toegewerkt. Toen we met het Alpine project begonnen verklaarde iedereen ons dat een tijd onder de twee minuten nooit haalbaar zou zijn. We zaten er ook heel ver vanaf met tijden van rond de 2.06 op Zandvoort. Een tijd hebben we zitten klooien met verkeerde banden en vooral verkeerde afstellingen. Maar nu zitten we ook dankzij Marcel van Tim Tuning uit Zandvoort op de goede weg. De Dunlop banden die we dit jaar gebruiken blijken uiteindelijk top. In het begin moest ik er mijn rijstijl helemaal op aanpassen maar inmiddels zijn we met het team eraan gewend geraakt en kunnen we steeds meer spelen met de afstellingen. Dit weekeinde zitten we helemaal op de goede weg en het is aan de nieuwe afstelling en niet aan meer motor vermogen te danken dat we onder de 2 minuten duiken.

Vooral door de zo vroege actie van het doorbreken van die barrierre is de druk gelijk van de ketel. Ik had een week voor het evenement geroepen dat het er nu maar eens van moest komen maar dit is sneller dan verwacht. De jongens weten dat ik vaak pas in de wedstrijden piek dus er zit zeer zeker meer in. Ik zit enorm lekker in mijn vel en ondanks, doordat ik steeds in veel verkeer zit, in de kwalificatie op een lage 2 rond blijf steken, blijf ik goede moed houden op misschien een hoge 1.58.

Die tijd zit er zeker in, helaas niet dit weekeinde. De baan is op de zondag smerig van het zand en hier en daar is er weinig grip door gemorste olie van vooral veel ook dit weekeinde aanwezige Engelse racewagens. Veel van de andere Youngtimer rijders halen bij lange na niet hun normale rondetijden op Zandvoort. Dat wij als team met de Alpine dus wel zo hard gaan geeft veel perspectief voor de toekomst. In de eerste wedstrijd op zondag rij ik de snelste tijd van het weekend. 1.59.328. Chef monteur Ron tovert het papiertje uit zijn broekzak wat ik een week daarvoor aan hem heb gegeven met de target tijd voor deze race. 1.59.356 staat erop te lezen en we zitten dus daaronder. Beter nog is dat ik zowel in race 1, als ook later op de dag, in race 2 constant dezelfde tijden kan blijven rijden met hoge 1.59 en in de lage 2 minuten rond. Het tempo ligt daardoor zo hoog dat uiteindelijk twee derde plaatsen worden gehaald. Die podium plekken zijn een bonus, de doelstelling was onder de twee minuten komen en nu dat is gehaald leggen we meteen de lat weer hoger voor volgend jaar. 1.57.550 is de nieuwe target hopelijk doen we over die volgende 2 seconden niet weer 3 jaar.

Uitslag YTCC State of Art GP Classic Zandvoort 13-09-2009

Race 1 1 Ben van Genk – Porsche 968 2 Mick de Jonge – Renault 21 Turbo EC 3 Randall Lawson – Renault Alpine A310 4 Martijn Jacobs – Ford Sierra Cosworth 5 Erwin de Ruiter – Ford Sierra Cosworth 6 Johan Beekman – Porsche 964RS

Race 2 1 Richard Buitendijk / 2 Ben van Genk / 3 Randall Lawson / 4 Mick de Jonge / 5 Johan Beekman / 6 Martijn Jacobs / 7 Erwin de Ruiter / 8 Erik den Dekker / 9 Ruud Stevens / 10 Ronald Sneiders / 11 Leonard Stolk / 12 Ronald van Ooijen / 13 Theo Mouws / 14 Marcel Poelman / 15 Henk van Gammeren / 16 Michiel Mann / 17 Hans Dieter Sasse / 18 Leo van der Beek / 19 Jan Bot / 20 Thomas egbers / 21 Ruben Anders / 22 Hans Wolters / NC Lammert van de Meulen / Timo Span / Jeroen Feijten / Peter Aberkrom / DNS Anita Renes

_________________________________________________________________________________________________________________

LE MANS

2009 Le Mans Story

Le Mans Story,
3-5 July 2009

ALLE FOTOS VAN LE MANS STORY Ignatius de Bakker en Henry Soenarko

Als ik in de uitloop ronde zit van de 2e race van het weekeinde heb ik maar een gedachte. Dit was dus echt gaaf. Wat een indrukwekkend weekeinde. De baan, de omgeving, de paddock en ook de Franse tegenstanders. Vier weken geleden hadden we nooit gedacht dat we dit als team na de crash op Spa zouden halen. Maar we hebben het geflikt en het race weekeinde in Le Mans was absoluut een kroon op het harde werken.

Het is een jongensdroom racen op Le Mans. Goed, natuurlijk een Youngtimer race is iets anders dan in een snelle bolide zitten tijdens de beroemde 24 uurs race, maar je komt toch aardig qua emotie in de buurt. Als ik in de eerste vrije training op vrijdag voor het eerst het rechte stuk opdraai zit ik meer om me heen te kijken dan voor mij op de baan. Wat een indrukwekkende tribunes waar je langs rijdt. Zelfs als ze nog leeg zijn zoals op dat moment. Hoe moet dat wel niet voelen als je als coureur deelneemt aan de 24 uur en ze stamp en stamp vol zitten. Het Bugatti circuit waar we op rijden is niet gemakkelijk onder de knie te krijgen. Een circuit met nogal wat knijp bochten naar links en rechts en ook een aantal waar je het instuurpunt niet echt van kunt zien aankomen. Maar het leren kennen van het circuit is niet het grootste probleem. De vibratie in de achterkant van de auto waar we al een week naar op zoek zijn en die we dachten opgelost te hebben zit er zeer duidelijk nog steeds. In bochten naar links en rechts gaat de auto als een gek te keer en ik en het team worden daar moedeloos van. Alles hebben we al geprobeerd en we zijn hier in Le Mans echt even door alle opties heen. Stap voor stap nemen we alles nog een keer door van de opbouw na de crash. Waar kan er wat misgegaan zijn. Besloten wordt om de aandrijfassen achter nog meer ruimte te geven de camber afstelling achter toch weer negatiever te zetten. Het helpt gedeeltelijk, de trilling wordt beduidend minder maar zal het gehele weekeinde er wel blijven. Maar er valt wel mee te rijden en dat is het belangrijkste want daar komen we hier voor.

De Franse Salooncar is een mix van allerlei soorten door elkaar. Een proto klasse met kleine lichte open Le Mans achtige sportwagens, de categorie sixties en seventies met auto’s als een Jide, Amazone, Alfasud, Maserati Barchetta, Capri, Porsche 911 RSR, Mini, BMW 3.0 csl en 2002, Falcons, Chevrolet Monza en ook VW Kevers en nog veel meer. Een bont gezelschap dus. We worden door de rijders van de Salooncars met open armen ontvangen maar ze hebben wel allemaal iets wat voor een tegenstander hebben we in ons vertrouwde huis gekregen. Met FIA reglementen nemen ze het bij de Franse Salooncar niet zo nauw. Als je auto uit een bepaalde periode komt kan je er eigenlijk van alles aan veranderen als je dat maar met technische hulpmiddelen doet uit dezelfde periode van wanneer de auto gebouwd is. En zo kan het zijn dat er een hele dikke 2 liter motor uit een VW bus in een Kever geplaatst wordt. Dat maakt een Franse Beetle, geloof mij, ongelofelijk snel. In de kwalificatie op zaterdag word ik 12e algemeen in een veld van 41 auto’s en ben ik 8e in de klasse.

Mijn tegenstanders zijn impressed maar ik nog veel meer van hun snelheid. Want de top van het seventies veld zit zo,n 7 seconden voor mij en dat is op deze baan heel veel. Rondom mij heen op de grid wel leuke auto’s als een Alfa GTV 6 cilinder, Lotus 47 Europa, Jide en een hele grote Ford Falcon met een machtig brullende motor. Jacky Daniel in een andere Alpine staat zo’n 15 plaatsen verder op de grid en is 8 seconden langzamer dan ik. Hij is onder de indruk van mijn bochten snelheid en terwijl ik hem uitleg dat die juist door de trilling in de auto niet helemaal oke is en ik vooral daar heel veel verlies zakt bij hem de moed nog verder in de schoenen. Jacky is een sympathieke vent die al 6 jaar met zijn A310 racet. Hij zit te kankeren op de nieuwe generatie rijders die met heel veel geld en heel veel dikke auto’s bij de Salooncar komen rijden. Ook zijn motor van Schafer uit Duitsland is klote en daar gaat hij nooit meer heen. Mijn Alpine vindt hij helemaal top en hij heeft nog nooit zo’n mooi racebeest uit Dieppe gezien. Maar daar komen we als team tijdens het weekeinde steeds meer achter dat de Fransen het met uiterlijk en vaak ook technische kwaliteit niet zo nauw nemen. Er gaat hier en daar nogal wat stuk. De Alpine van Equipe Jaronn steekt er echt in de paddock boven uit. Dat laten de rijders wel blijken maar vooral ook de honderden Alpine fans die op het evenement zijn afgekomen om founder van het Franse sportwagenmerk, Jean Redele te eren. Regelmatig loopt de tent van EAJ vol het Alpine liefhebbers die hun digitale camera’s vol schieten op alle onmogelijke plaatsjes in de auto. Zelfs echte diehards kruipen onder de auto en maken ook daarvan foto’s. Ook is de belangstelling groot als ik op zaterdag de auto voor de stand van Berlinette Magazine neerzet op het grote winkelplein op het circuit.

Berlinette Magazine maakt een special over de auto en is daarom groot op de gele Alpine gezet. Tientallen fans en ook oud coureurs van Alpine bekijken onze bolide van alle kanten. Ik zit extra te genieten, Le Mans wordt met de minuut leuker. Daar hebben we het dus dan toch allemaal voor gedaan.

Op zaterdag om vijf uur is de eerste wedstrijd. Een rolling start en die is behoorlijk chaotisch want Franse coureurs gaan er kennelijk meteen heel erg voor. Bij de beroemde Dunlop chicane schieten er aan alle kanten auto’s rechtdoor en dat ik niet getorpedeerd wordt is een raadsel. Ik verlies een paar plaatsjes maar begin al snel de methode van het Franse racespelletje door te krijgen. Ronde na ronde pak ik wat plekjes totdat ik opeens helemaal in niemandsland rijdt. De kop van het veld is weg en kan ik toch nooit inhalen. Achter mij kunnen enkele Porsches 911 en 924 turbo’s mijn tempo ook niet bijhouden. Ik besluit wat bochten te gaan experimenteren met verschillende versnellingen en ook hier en daar wat andere lijnen te rijden. Niet de juiste manier omdat in een wedstrijd te doen maar wel effectief zoals later zal blijken want in wedstrijd twee heb ik daar heel veel aan. Zevende word ik en zesde in mijn klasse. Dat is goed en in dit veld het maximale haalbare. Applaus na afloop. Alpine fans komen zelfs vragen om handtekeningen. Het zal wel iets te maken hebben met de magie van Le Mans. Ik loop in mijzelf te grijnzen van oor tot oor. Dit is zo gaaf.

Ondertussen zitten Marcel van Tim Tuning, die met zijn meisje Kim ook is overgekomen, Ron en Jan maar te brainstormen wat toch die trilling in de auto is. Er wordt zo hier en daar weer wat gewijzigd maar het gehele weekeinde krijgen we het er niet uit. Ignatius de Bakker en Henry Soenarko schieten ondertussen de schiojfjes in hun camera’s vol in de paddock en langs het circuit. Op zaterdag avond is er al een avondshow met foto’s vanaf de laptop van Henry. Honderden foto’s zijn er van de Alpine op de baan geschoten en het bewijs dat we er echt gereden hebben staat wel degelijk digitaal vast. Werkelijkheid, dus toch, ik ben echt niet beland in een stripverhaal van Michel Vaillant. Het gehele weekeinde gaat als een droom aan mij voorbij, wel eentje die echt uitkomt.

Race twee hoe moet ik die beschrijven. Ik denk de beste met de Alpine die ik ooit in de afgelopen jaren gereden heb. De gehele 30 minuten race heb ik het aan de stok met een Porsche 911 die vooral op het rechte eind ongelofelijk hard loopt en een Porsche 924 turbo die hetzelfde doet. Gelukkig voor mij komen ze de bochten niet om zodat ik iedere keer op het laatste bochtige gedeelte van het circuit een heel klein gaatje kan slaan die net voldoende is om hen voor te blijven aan het einde van het lange rechte eind net voor de Dunlop chicane.

13 ronden ga ik full pull en rijdt de laatste 6 ronden constant in de 2.01. Twee seconden sneller dan in de kwalificatie. De coureurs achter mij rijden snellere tijden maar zijn niet constant daarin. Ik ben zo gefocust op snel gaan dat ik de finish vlag compleet mis en gewoon blijf doorstampen. Pas als ik onder de Dunlop brug de marschalls in hun voor Le Mans zo karakteristieke witte overalls zie staan zwaaien op de baan met allerlei vlaggen weet ik dat het voorbij is. Ik ben gesloopt bijna 30 graden buiten, in de auto wil ik niet eens weten. “Magnifique course” brult de Porsche 911 rijder na afloop tegen mij in de paddock. “”vous roulez tres vite avec le Alpine”.

Inderdaad magnifiek, mooier kan je Le Mans Story niet omschrijven.

Nogmaals Ron, Marcel, Jan, Ine, Kim, Henry en Ig bedankt.

En het thuisfront, Marcel, Laurens, Peter, Piet en Martijn jullie ook.

Dromen zijn er om echt uit te komen.

Racegroeten Randall

__________________________________________________________________________________________________________________

SPA Summer Classic CRASH

The boys did it, a hell of a job, from scratch to new in 25 days….

2009 Crash Spa en opbouw (8) 2009 Crash Spa en opbouw (7) 2009 Crash Spa en opbouw (6) 2009 Crash Spa en opbouw (2) 2009 Crash Spa en opbouw (1)
F F F F F F F F F

F

Special thanks to: VREEKEN AUTOSCHADE: Marcel, Laurens, Piet, Peter TIM TUNING: Marcel, Ron, Martijn Jan, Gerard and special thanks to Ine for her patience thanks a lot everybody we will try to keep it between the white lines from now on, Alpine #202 and Randall

Le Mans Story Een flinke crash is natuurlijk nooit leuk vooral als je heel erg graag naar Le Mans Story wilt. We gaan ervoor om dat te halen. Bijna onmogelijk maar dat is juist het leuke aan deze uitdaging. Het gaat gebeuren dankzij Autoschade Vreeken in Haarlem en een heel groot team van vrijwilligers.
Equipe Jaronn succesvol op Spa Francorchamps

Een compleet podium in de Divisie III. Equipe Jaronn gastrijders Martijn Jacobs en Ronald van Ooijen voelden zich meteen goed thuis bij Jaronn en reden verdienstelijk naar een eerste en derde plek toe in de Divisie III, Vaste rijder Ruben Anders kon mooi een plekje innemen tussen deze heren oop het podium.

Ondertussen leerde Randall de gevaren van Spa Francorchamps kennen. Eau Rouge is berucht en heeft in de vele jaren dat deze bocht bestaat al zeer veel slachtoffers tot zich genomen. In race twee kon Eau Rouge de Alpine aan zijn imposante lijstje toevoegen. Door een rijders fout van Randall spinde de auto helaas heel hard de bandenstapels in en voorlopig is de conclusie dat de auto totaal afgeschreven kan worden beschouwd. Randall gelukkig ongedeerd maar wel met een enorm gedeukt imago. Zoals Villeneuve ooit zei; “My best crash yet”

Helaas want het gehele weekeind ging het heel goed op Spa. Het weer was super met een drie dagen een lekker zonnetje. Tijdens de trainingen bleek de Alpine zeer snel en kon zich mooi handhaven in de kop van het veld tussen veel snellere Porsches. Met een zestiende tijd in de kwalificatie, een 9e plek in race twee was Randall dan ook meer dan tevreden. Tijdens race twee was Randall alweer lekker onderweg op plek 7 tot de grote klap.

Martijn, Ronald en Ruben, die zijn tijd op Spa met maar liefst 3 seconden verbeterde, ondertussen reden wel in de tweede wedstrijd grandioos en haalde dus zeer terecht het complete podium in Divisie III naar zich toe. Dat je teamgenootje de boel dan serieus kort rijd is even een domper maar kon gelukkig en zo moet het ook in de autosport, de feestvreugde niet bederven. Gelukkig zijn er buiten verliezers ook altijd winnaars en dat is het mooie van het elke sport.

Er zal hard gewerkt moeten worden om de Alpine weer een beetje rijdbaar en vooral toonbaar te maken. Of dat gaat lukken voor de volgende race op Le Mans valt te bezien. Maar EJ heeft wel voor hetere vuren gestaan.

___________________________________________________________________________________________________________________

Spa Francorcahmps RMU Classic
24-26 April

Eau Rouge beats Randall this time

Als we op de donderdag middag met Jan achter het stuur met de vrachtwagen combinatie door Maastricht heen denderen zit ik mij een beetje af te vragen waar zijn we in hemelsnaam mee bezig. Het verplaatsen van het ondertussen steeds groter en daardoor ook wel weer gezelliger wordende raceteam lijkt ondertussen een complete militaire operatie. Wel een geoliede want aan het eind van de middag staat het gehele “zigeunerkamp” al op zijn plaats op de paddock van Spa. Tijd om eens even rond te kijken en na een winter elkaar niet gezien te hebben de racemaatjes een hand te geven.

Voor de eerste race van het seizoen is er samenwerking gevonden met het GTC-TC. Een kampioenschap voor toerwagens tussen 71 en 81 die door heel Europa heen trekken. En dat blijken al snel heel professionele teams met hele dikke auto’s als Porsches, De Tomaso Pantera’s, Camaro’s en Mustangs. Heel veel pk’s en de auto’s zien er behoorlijk angstaanjagend uit. Goed met het Alpientje ga ik hier niet winnen maar wat een genot om daar straks tussen te mogen rijden. Op vrijdag arriveren ook teamgenootjes Ruben en Mathijs met hun BMW’s en is het team compleet.

De eerste vrije training op vrijdagmiddag brengt niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. De auto voelt goed aan, beter als vorig jaar en duidelijk met meer vermogen. Toch rij ik met een tijd van 3.01.409 maar minder dan een seconde sneller als het jaar ervoor. Ik analyseer de training na de wedstrijd met het team, wat doen we fout, wat zit er fout, we hebben geen idee. Ikzelf zit lekker in mijn vel heb er gewoon megazin in en kom snel bij mezelf tot de conclusie dat het toch tussen de oren moet zitten. Heb eigenlijk geen een vrije ronde gehad constant in verkeer gezeten en af en toe toch ook wel verbaasd gestaan hoe gemakkelijk sommige van die GTC-TC auto’s te volgen zijn. Wel zit ik constant met de motor tegen de 8000 toeren aan. Veel te veel waardoor we besluiten de toerental begrenzer wat terug te draaien. Voor de kwalificatie op zaterdag ochtend besluit ik het dan ook eens heel anders te gaan doen. Het zit tussen mijn oren dus moet ik het gewoon zelf doen. Als laatste rij ik de baan op neem heel veel vrije ruimte en ga er dan voor zitten. Eau Rouge blijkt al snel in vijf genomen te kunnen worden en ook Blanchimont gaat vol in vijf. Ik zit te genieten, de auto rijdt super, de bochten kan ik harder door als nooit te voren, af en toe komt de toerenbegrenzer iets te vroeg in maar als ik nu nog geen tijd net onder de magische grens van drie minuten op Spa heb gereden weet ik het niet meer. Als na de training de tijden in het paddock door event manager Roland worden afgegeven ben ik niet alleen zelf verbaasd maar ook wat andere rijders in het kamp. Met 2.56.545 ben ik zelfs sneller als Marcel Frijlink en die weet wel hoe die hard moet gaan met zijn Escort. Marcel staat voor mij op een voetstuk. Zijn auto is gaaf en Marcel heeft een gave rijstijl en enorme wagenbeheersing. Dat hij onbedoeld mij piepelt in de eerste race kan je hem dan ook snel vergeven. Mijn monteur Ron geeft mij een schop onder mijn kont als hij de tijden ziet. Heb je zitten slapen gisteren of zo  brult hij. Zullen we er wel even voor zorgen dat je morgen ook goed wakker blijft..

Die eerste race van het weekeinde op de vroege zondagmorgen is een complete tombolla. ‘s Nachts heeft het geregend en dat betekend in de Ardennen een baan die vaak maar heel langzaam droog wil worden. Zeker als je om 09.00 uur moet starten is de gok groot waar op te vertrekken. We besluiten op slicks en zeker in de eerste 6 ronden van de wedstrijd is dat daardoor vooral achter op het circuit tussen de bossen een hele grote glibber partij. Gelukkig kiezen de meesten voor dezelfde optie en daardoor zijn de omstandigheden bijna voor iedereen gelijk. Als veertiende start ik maar na de eerste ronde kom ik al als 8e door. Gaat dus goed maar ik rij met een enorme reserve want hier en daar knallen er nogal wat auto”s hard van de baan. Het heeft een safety car procedure tot gevolg die later een enorm gevolg voor race twee zal hebben. Tijdens de SC halen Marcel Frijlink en de duitser Baptista mij in. Terecht geven ze mij mijn plekje weer terug, maar een overijverige marschall ziet dat anders en denkt dat ik inhaal. Gevolg 60 seconde straf na de wedstrijd en 10 plaatsen terug gezet op de grid. En dat is jammer want in race 1 hebben Marcel, Baptista , Peter Bakker met hun Fords een mega gevecht om elke millimeter asfalt met mij. Voor mij rijden de heren vaak drie rijen dik en kan ik hoewel ik vaak sneller blijk er met geen mogelijkheid omheen. Ik zit te genieten, eindelijk kan ik het Ford kamp bijhouden. Dat is in drie jaar YTCC nog niet eerder gelukt. De Alpine is eindelijk zeker dankzij de totaal andere opzet van de ophanging en banden helemaal top. En ik moet eerlijk bekennen zit ook zelf voor het eerst in lange tijd lekker ontspannen te sturen. Met een hele grote big smile op mijn face kom ik als 9e uit de wedstrijd. Een uur later als de wedstrijdleiding mij straft en ik daar ondanks onboard camera beelden niet in protest kan gaan ben ik enorm pist-off. Ik word terug gezet naar plaats 18.

Ik ben nog steeds boos als we race twee ingaan. Niet echt goed natuurlijk. Zit met mijn boosheid dan ook geheel onterecht te vloeken op Mathijs en Ruben, die voor mij staan, wanneer die in mijn ogen vreselijk zitten te klooien tijdens de opwarmronde en een enorm gat laten vallen. Maar het is onterecht want zij volgen alleen maar de rest voor hen die er een nog groter zooitje van maakt. Als ik het rechte eind opknal na de start zijn Marcel en Baptista al uit het zicht verdwenen. Ik moet dus aan de bak voor een inhaalrace. En die komt er zeker want de auto gaat de gehele wedstrijd top. Ik geef hem op zijn lazer als nooit te voren maar de A310 geeft geen krimp. Het gat naar Marcel en zijn racevrienden om hem heen is te groot maar de laatste ronden rij ik al snel na het inhalen van diverse GTC-TC rijders naar de Sierra Cosworth van Erwin de Ruiter. Net niet pak ik hem, de wedstrijd is 1 ronde te kort. Met een 11e plek algemeen in dit hele dikke toerwagenveld op dit snelle circuit ben ik meer dan tevreden. Als we de veel snellere Divisie III en IV auto’s van de YTCC brigade zelfs even niet meetellen wordt ik tweede achter Marcel. Wel weer achter de snelle Ford man maar zonder de onterechte tijdstraf hadden we denk ik een geweldige strijd kunnen hebben want onze ronden tijden zijn tijdens de wedstrijd hetzelfde. Jammer toch volgende keer de bewuste marschall een brilletje geven.

De volgende wedstrijd is weer op Spa, eind mei. Doel lekker gummen, een gezellig weekeind met de Alfa boys en hopelijk een tijd van ergens hoog in de 2.55 zetten. Moet met een beetje meer lef kunnen. Ik weet waar nog te verbeteren valt. Vooral de busstop chicane kom ik totaal niet goed door en verlies daardoor teveel op het rechte stuk naar La Source. Zeker een halve seconde waard. Die andere halve seconde vinden we ook nog wel op het meer dan 7 kilometer lange circuit. Mooi hebben we dus weer wat te oefenen op de play station.

 

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*