Dijon Motors Cup – 7-9 October 2016 – Podium Finishes

 

Yes Dijon was great for the team. Two 3rd places overall in the races and second place in class behind Roger Bolliger. The Alpine has proved to be frontrunner in the YTCC where it can beat on paper faster cars.

 

DIJON MOTORS CUP – YTCC 7-9 October 2016

WAAUWWWWW

Het is een kat en muis spelletje. Niet meer niet minder. Urs Steffen kijkt mij in de eerste bocht na het rechte stuk recht in mijn ogen aan. We zitten naast elkaar en geloof me een vlieg op de zijkant van mijn spatschermen zou hele angstige momenten hebben beleefd. Zijn of haar rughaartjes zouden er zijn afgeschuurd. We raken elkaar niet maar de gehele rechterdoordraaier rijden we zij aan zij. Geweldig vind ik het en ik moet meteen denken aan het Formule 1 gevecht tussen Rene Arnoux en Gilles Villeneuve in 1979 in dezelfde bocht.

Dijon Prenois, wat een naam voor een circuit met een hele lange geschiedenis. We zijn er met het YTCC voor het eerst en voor de meeste deelnemers is het ook de eerste keer dat ze er rijden. Ook ikzelf ben er nog nooit geweest dus dat geeft een extra uitdaging. De sfeer op de paddock is geweldig. Er staat ook heel wat moois te bewonderen want verschillende Internationale klassen zijn neergestreken op de hoogvlakte net boven Dijon stad. Formule 2, Formule Lurani, machtige Formule 1 bolides ook uit een tijd dat ik zelfs nog niet eens een zaadcelletje was, diverse prachtige sport proto’s en ook de Nederlandse serie NK HTGT met hun machtige racewagens uit de jaren 60. De Franse organisatie is top en dankzij Ignatius de Bakker die mee is en vloeiend Frans spreekt wordt mij als promotor ontzettend veel werk uit handen genomen. Ik kan me dus volledig concentreren op het rijden. Dijon is meteen mijn baantje. We hebben voor het evenement de auto achter een centimeter hoger gezet om minder onderstuur te krijgen in de glooiende bochten van de baan. Dat blijkt in de eerste training veel te veel. Ik ben meer aan het driften dan aan het racen. Mooi voor het publiek maar het is natuurlijk niet snel. Voor de kwalificatie zetten we de auto een halve centimeter lager aan de achterkant. En meteen heb ik bingo het gevoel weer terug. Voor het eerst in de Groep IV heb ik hetzelfde vertrouwen als ik ooit met de Gr 2 had. Ik zit dus met een smile op het gezicht te rijden op de vroege ochtend van de zaterdag. Zit vaak in druk verkeer maar de 6e tijd die ik er uiteindelijk uitpers is veel meer dan verwacht in het sterke deelnemersveld. Mooier is dat de kop echt heel dicht bij elkaar zit. Een seconde zet je gewoon een paar rijen naar voren of naar achteren. Het lijkt Formule1.

De eerste wedstrijd is eigenlijk saai. Voor mij maken er een aantal een puinhoop van bij de start. Te vroeg gaan ze weg. Anita Renes die naast me staat heb ik in eerste instantie mijn twijfels over, meer zoiets van he die dame is wakker, maar de beelden tonen later dat ze terecht bestraft wordt voor het overijverig laten opkomen van de koppeling. Ook Roger Bolliger de man van pole position, Ruben Anders, racemaatje Hans de Graaf zijn te snel en kunnen allemaal naar binnen voor een drive through. Nu maakt dat voor Roger Bolliger allemaal niet zo uit, die is dit weekend zo snel met zijn dikke Pontiac Trans Am dat of hij nou 1 keer door de pitstraat rijd, 2 keer en ook nog gaat thee drinken, niemand kan hem bijhouden. Achter hem rijden Michael Baumann en ikzelf een top wedstrijd. We hebben de ruimte ik heb het gevoel dat ik sneller kan zijn maar de auto van hem is zo rete snel op het rechte eind dat waar ik een aanval ga doen dat toch helemaal niet uitmaakt. Het is er dan toch erop en erover zeg maar zodra de hele bak paardenkrachten uit de machtige V8 losgelaten kunnen worden op het rechte stuk. De wedstrijd wordt in mineur geëindigd met een rode vlag als mijn vrienden Lars Rosenfeldt en Ruben Anders crashen op het lange rechte stuk. Als ik de pitstraat inrijd en de puinhopen zie heb ik gelijk zoiets van wat is hier in hemelsnaam gebeurd. Alles spookt er door het hoofd. Ruben blijft lang in de auto zitten en gelukkig werken de medische diensten super en op volle toeren. Gelukkig blijkt het later na een check up allemaal mee te vallen. Twee auto’s heel erg kapot en twee heel geschrokken en door elkaar geschudde rijders is uiteindelijk de conclusie. Niet hoe je een race wilt eindigen.

Het paddock is die avond een beetje in mineur stemming. Over en weer veel gepraat wat is er nu toch gebeurd. Is er een schuldige, is die er niet. Ik vind dat niet belangrijk . Het belangrijkste mijn maatjes zijn in orde. Auto’s kunnen vervangen worden vrienden niet. Race ongelukken gebeuren nu eenmaal ik weet dat uit ervaring. Ben ook wel eens slachtoffer geworden van een samenloop van omstandigheden. Dat is het vaak ook gewoon. En zeker zoals hier het geval wordt er iets echt niet doelbewust gedaan. Splitsecond beslissingen kunnen lijden naar een overwinning of heel veel drama. Het mooie van racen op een circuit is dat we beginnen met allemaal dezelfde kant op te rijden. Dat maakt de kans dat er wat gebeurd alleen maar geringer. Dat is mooi. Gaat het dan toch fout dan is dat even niet anders. Altijd zeg ik dan next, zet het uit je systeem er komt vanzelf weer een nieuwe raceronde. Daar is racen ook te leuk voor.

Zondag, ik start de tweede race vanaf de 3e plek. Waauw, als ik er 500 euro op had gezet was ik nu multimiljonair want die had echt even niemand zien aankomen. De race is na een korte safety car procedure, een grote, eh, ja ik ga het schrijven, geile show. Voor publiek, rijders, monteurs, en wedstrijdleiding. Tussen de machtige V8 bolides van Urs Steffen, Michael Baumann en de wat minder gemotoriseerde racewagens van mijzelf, Anita Renes (Lotus Sunbeam) , Hans de Graaf (Porsche), Dirk Waaijenberg (Ferrari 308 GTB) en Emanuel Faivre (VW Cox) ontspant zich een wedstrijd waarvan een filmscript geschreven kan worden. Michael en Urs zijn op het lange rechte stuk zo rete snel dat de moed je in de schoenen zakt. Met de kleinere motoren en minder pk’s geven we echter met zijn allen niet op en in het langzamere bochtige gedeelte van het circuit hengelen we de beiden heren iedere ronde weer binnen. Ik zit mega te genieten. Mijn uitremacties op Urs zijn briljant en als ik er twee keer voorbij ben weet ik dat het rechte stuk weer een kansloze missie wordt. Toch verras ik Urs in de laatste ronde weer aan de binnenzijde in de Gauche de La Bretelle waarna hij een bocht verder spint. Michael Baumann weet echte zijn vele pk’s optimaal te benutten en voor mij de tweede plek te pakken. Roger Bolliger zit dan alweer aan het bier op plek 1. De sprint vanuit de laatste bocht over het lange rechte stuk naar de finish win ik nipt van Dirk Waaijenberg in zijn Ferrari. 0.068 seconde is het verschil. Daarachter Hans de Graaf en Anita die een sublieme wedstrijd en de tweede snelste ronde neerzet.

Het is een feestje op het podium. Met Michael en Roger maak ik er een zooitje van. Dit is er een voor goede gesprekken in de kroeg. Urs Steffen komt ook langs. “Mein geilste rennen die ich gefahren bin. Das war ja toll“. En inderdaad daar kan ik niks aan toevoegen, dat was Dijon Motors Cup het gehele weekend.

 

20161006_190608_001

114-a-5 114-c-1-2 114-c-5-2 114-c-7 114-g-1-2 114-g-1 114-g-7-2 114-g-8